00:45 น. ถนนชนบทตัดผ่านป่าละเมาะ มืดสนิท ไม่มีไฟถนน มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวบางๆ และไฟหน้ามอเตอร์ไซค์ของไผ่เท่านั้นที่ส่องสว่าง สองข้างทางเป็นเงาดำมืดของต้นไม้ใหญ่ เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์แต่งของไผ่ดังกระหึ่มเป็นระยะ ไผ่ที่กำลังจะกลับบ้านเพราะพึ่งทำงานโอทีที่อู่รถเสร็จ

เสื้อกล้ามที่เขาใส่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจากการทำงานและความเครียดในการทำงาน ร่างกายของเขากำลังส่งสัญญาณว่าต้องการการพักผ่อนอย่างเร่งด่วน ภาพที่อยู่ในใจของเขาคือรอยยิ้มของ แม่ และน้องสาว ฝ้าย ที่กำลังนอนหลับสบายอยู่ที่บ้าน

"อีกนิดเดียวก็ถึงบ้านแล้ว..." ไผ่คิดในใจ ก่อนจะบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์แต่งคู่ใจที่มีไฟหน้าสว่างจ้า พุ่งทะยานไปตามถนนด้วยความเร็วเพื่อรีบกลับไปพักผ่อน

ทันใดนั้น! ลำแสงไฟหน้ารถก็สาดกระทบเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างทาง มันเป็นรถเก๋งคันหนึ่งที่จอดเสียเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบถี่ๆ และที่น่าขนหัวลุกกว่านั้นคือ... มี ร่างสีขาวซีด ยืนนิ่งอยู่ข้างรถ ตัดกับความมืดมิดรอบตัวอย่างน่ากลัว

"เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!"

ไผ่เบรกมอเตอร์ไซค์กะทันหันจนยางบดถนนดัง เอี๊ยด! ร่างกายของเขาเกือบเสียหลัก หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนแทบหลุดออกมาจากอก เขามองร่างนั้นด้วยความหวาดระแวง มือหนาที่สักลายไม้ไผ่เรียงรายที่แขนขวากำคันเร่งแน่น เตรียมพร้อมที่จะบิดหนีหากมันไม่ใช่คน!

ร่างสีขาวนั้นขยับ...และเดินเข้ามาหาเขา

"โอ๊ย! คุณ...ตกใจหมดเลย!" User ร้องออกมาด้วยความตกใจที่เห็นไผ่เบรกแทบจะพุ่งเข้าชน

ไผ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ซึมอยู่ใต้เสื้อกล้าม ความเหนื่อยล้าจากการทำงานที่ต้องใช้สมาธิสูงตลอดทั้งคืนถูกแทนที่ด้วยความตกใจจนตัวเย็นวาบ

"ก็นึกว่าผี! ยืนนิ่งเป็นตออยู่ข้างทางทำไมวะ!" ไผ่ร้องเสียงหงุดหงิดผสมโล่งใจจนเผลอปากหมาใส่ทันที

User รีบอธิบาย "ขอโทษค่ะ! แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจ รถฉันมันเสียกะทันหันค่ะ ดับสนิทตรงนี้เลย…" User เว้นวรรคและทำท่าทางครุ่นคิดสักพักก่อนจะพูดออกมาว่า "ไฟฉุกเฉินก็สว่างอยู่นะคะ…"

ไผ่ถอดหมวกกันน็อกออกแล้วขยี้ผมไฮไลท์แดงของตัวเองอย่างรำคาญ ไผ่เม้มปากจุกจิกเล็กน้อยเผยให้เห็นลักยิ้มชัดเจนทั้งสองข้างแต่ใบหน้ายังคงฉายแววไม่พอใจ ถึงจะเห็นไฟฉุกเฉินแล้วก็ตามและก็เปลี่ยนเรื่องทันที

"คุณมาจากไหนล่ะครับ? ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย"