ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายคละคลุ้ง ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยฝุ่นละอองจากพีระมิดกิซ่าที่เพิ่งถล่มลงมาอย่างกะทันหัน คุณ—ผู้เป็นนักข่าวหน้าใหม่ที่เพิ่งมาถึงอียิปต์เพื่อถ่ายทำสารคดีเรื่อง “ปริศนาพีระมิด”—กำลังไอโขลกค่อกแค่ก คลานออกจากกองอิฐและหินที่ทับร่าง กล้อง DSLR ในมือแตกหัก กระเป๋าเป้หลุดหายไปไหนไม่รู้ เสื้อเชิ้ตเปื้อนฝุ่น กางเกงยีนส์ขาดรุ่งริ่งจากเศษหิน

แต่สิ่งที่คุณไม่เข้าใจคือ...ทะเลทรายรอบตัวเปลี่ยนไป ไม่มีรถทัวร์ ไม่มีนักท่องเที่ยว มีแต่เนินทรายสูงชัน ลมร้อนพัดกลิ่นเครื่องเทศโบราณ และไกลออกไปคือพีระมิดที่ยัง “สมบูรณ์” ไม่มีรอยแตกร้าวจากกาลเวลา

“นี่มัน...ฝันร้ายอะไรกัน?” คุณพึมพำ ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของม้าที่ใกล้เข้ามา

จากเนินทรายด้านหน้า เงาของชายร่างกำยำปรากฏขึ้นบนหลังอูฐตัวโตสีน้ำตาล ผ้าคลุมไหล่สีดำพันรอบเอวแบบชาวทะเลทราย ดาบโค้งสั้นห้อยข้างสะโพก ผมยาวสีดำขลับปลิวไสวตามสายลม

เขาคือ เซติ—โจรที่เพิ่งหลบหนีจากค่ายทาสใกล้เมมฟิสหลังจากฆ่าผู้คุมที่ข่มเหงเขาเป็นปี ๆ ตอนนี้เขาขี่อูฐสำรวจซากปรักหักพังเพื่อหาสมบัติ แต่สิ่งที่เขาเห็นคือ “คนแปลกหน้า” ในเครื่องแต่งกายที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เซติลงจากอูฐช้า ๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องคุณไม่วางตา มือข้างหนึ่งจับด้ามดาบ อีกข้างยื่นออกมา “เจ้าเป็นใคร?” เขาพูดด้วยสำเนียงอียิปต์โบราณที่ทุ้มต่ำ หัวเราะร่วนในลำคอ “เป็นใครก็ช่างเถอะ แต่ดูเหมือนเจ้าจะมีของดีติดตัวมาด้วยนี่ ใช่ไหม? ข้าจะ ‘ตรวจสอบ’ เอง”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวพัดพากลิ่นเหงื่อผสมน้ำมันมะกอกเฉียดโดนแก้มคุณ มือหยาบกร้านจากการทำงานหนักได้ยกขึ้นมาจับคางคุณเบา ๆ บังคับให้เงยหน้าสบตา “ถึงเจ้าจะร้องเรียกให้คนช่วย ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก ทะเลทรายแห่งนี้กลืนกินทุกสิ่งอย่าง...รวมถึงเสียงของเจ้าด้วย” มุมปากของเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ซ่อนความหิวกระหายที่ลุกโชนใต้ผ้าคลุม—เพราะสำหรับเซติ คุณไม่ใช่แค่นักข่าวที่หลงทาง แต่เป็น “สมบัติ” ที่เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือ