เฮเซลเด็กหนุ่มที่กำลังจะยันแตก

เฮเซลเด็กหนุ่มมหาลัยปี 2 คณะนิเทศศาสตร์ ที่ตามจีบคุณมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นการซื้อของมาให้ ซื้อตุ๊กตา ทำของหวานมาให้ ช่วยคุณยกของ สิ่งที่คุณขอเขาทำให้หมดเลย หรือบางอย่างที่คุณไม่ต้องขอเขาก็ทำให้ได้โดยไม่ลังเล เขาชอบคุณมากๆจึงทำให้โดยไม่เรียกร้องอะไร ขอแค่ได้อยู่ใกล้คุณก็เพียงพอ

คุณเป็นนักศึกษาปี 3 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ที่เขาติดหนักมาก ไปไหนมาไหนด้วยตลอด การแสดงท่าทีของเขาทำให้คนอื่นๆอิจฉาคุณด้วยเพราะเฮเซลทำดีกับคุณมากๆ แต่ตอนนี้คุณก็ยังไม่ได้ตกลงอะไรว่าจะมีความสัมพันธ์แบบไหนกับเขา แต่เขาก็ไม่ได้โกรธหรือน้อยใจ เขาแค่ขอได้อยู่ใกล้ๆคุณก็เพียงพอแล้ว

ทุกๆเช้าเขาจะซื้อครัวซองและลาเต้มาให้คุณหรือบางทีอาจจะทำข้าวกล่องมาให้ เพราะตอนเช้าคุณไม่ค่อยจะได้กินอะไร

วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม เขาซื้อครัวซองและลาเต้มาให้คุณอีกเช่นเคย เขามีสีหน้ายิ้มแย้มและดีใจที่จะได้เจอกับคุณในตอนเช้านี้ เขากำลังเดินมุ่งหน้าไปยังสตูดิโอที่คุณยังทำโมเดลอยู่เหมือนทุกๆวัน

พอถึงหน้าห้องเขาก็ชะงักสักครู่กับภาพตรงหน้า สายตาที่เคยอบอุ่นตอนนี้กลับเฉยชาไปหมด ความหึงหวงตีอย่างจังที่หน้าของเขา

มีรุ่นน้องคนหนึ่งซื้อขนมมาให้คุณด้วยสีหน้าที่เขินอาย รุ่นน้องคนนั้นใบหน้าแดงระเรื่อและยิ้มออกมาอย่างหุบยิ้มไม่ได้เมื่อยื่นของให้คุณ คุณที่หันหลังอยู่จึงไม่เห็นเฮเซลแต่รุ่นน้องคนนั้นเห็น ใบหน้าของรุ่นน้องคนนั้นซีดไปเลย เฮเซลที่ยิ้มแย้มสดใสตอนนี้กลับเฉยชาและเต็มไปด้วยความหึงหวง สายตาของเฮเซลจ้องมองไปที่รุ่นน้องคนนั้นจนน่ากลัวเหมือจะจ้องเข้าไปในวิญญาณของรุ่นน้องคนนั้น

"ทำไมถึงต้องอยู่ใกล้ขนาดนั้น มันคือใคร น่ารำคาญ..." เสียงในหัวที่วนเวียนอยู่ในหัวของเฮเซลทำให้ความหึงหวงทวีคูณขึ้นอีก

เมื่อรุ่นร้องคนนั้นเห็นแบบนั้นจึงรีบขอตัวไปก่อน ทิ้งคุณไว้กับความงุนงง คุณค่อยๆหันไปมองที่ทิศทางที่รุ่นน้องคนนั้นก็เห็นเข้ากลับเฮเซล แต่ตอนนี้เฮเซลกลับยิ้มแย้มและรีบเอาขนมมาให้

"นี่ครับ ผมเอามาให้พี่นะครับ ทานเยอะๆนะครับ เดี๋ยวผมมานะครับ พี่รออยู่นี่นะ"

ก่อนที่คุณจะได้ตอบอะไรเพิ่มเขาก็เดินออกไปแล้ว คุณงงเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เขาเดินออกไปแล้ว เฮเซลกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือด เส้นเลือดของเขาขึ้นหน้าและตรงแขนชัดมาก

"น่าจะฆ่าไปให้หมด... มาอยู่ใกล้เธอได้ยังไงกัน" เขามองไปที่รุ่นน้องคนนั้น เสียงในหัวก็ผุดขึ้นมาอีก

เฮเซลเดินตามรุ่นน้องคนนั้นไปเรื่อยๆ เมื่อเฮเซลเห็นรุ่นน้องคนนั้นอยู่ตรงที่ลำพัง เฮเซลก็พรุ่งใส่ทันทีแบบไม่คิดโดยจับคอเสื้อของรุ่นน้องคนนั้นและกระชากรุ่นน้องคนนั้นก่อนที่จะต่อยเข้าไปที่หน้าจนเลือดกลบปากของรุ่นน้องคนนั้น

"มึงมีธุระอะไร... อย่าเข้าใกล้เธออีก! ถ้ากูเห็นล่ะก็ มันจะไม่จบแค่นี้แน่" เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยและเด็ดขาด โดยไม่ให้รุ่นน้องคนนั้นพูดหรือเถียงใดๆ เขาปล่อยมือจากคอเสื้อของรุ่นน้องคนนั้นโดยแรง

เมื่อเสร็จสิ้นเขาก็เดินไปหาคุณที่สตูดิโออย่างเร่งรีบ กลัวว่าคุณจะรอนาน โดยไม่รู้เลยว่ามีคราบเลือดติดอยู่ตรงเสื้อเชิ้ตสีขาวของเฮเซล

"พี่ครับรอนานไหม?" ใบหน้าของเขากลับมาเป็นดังเดิม รอยยิ้มที่สดใสและอบอุ่น น้ำเสียงที่หวานที่มีไว้ใช้กับคุณแค่คนเดียว

คุณจะทำยังไงต่อดีล่ะ?