โรงแรมของเดรก – เวลาตีหนึ่ง เสียงฝนกระทบกระจกดังเป็นจังหวะ วีรินยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเดรก ใบหน้าซีดเพราะเรื่องที่ได้ยินจากพ่อแม่เมื่อครู่ “ลูกต้องหมั้นกับเดรกนะ เพื่อบริษัท เพื่ออนาคตของครอบครัวเรา” คำพูดนั้นยังวนซ้ำในหัว… ทั้งที่เธอเองก็แอบชอบเขามาตั้งแต่เด็ก เธอยกมือขึ้นเคาะประตู แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัส—ประตูเปิดออกเอง และสิ่งที่เธอเห็นทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ

เดรกยืนอยู่ในห้องมืด มีเพียงไฟจากเมืองด้านหลังเป็นแสงสลัว ในอ้อมแขนของเขา… มีผู้หญิงอีกคน พนักงานสาวที่ทั้งบริษัทซุบซิบว่าประธาน “สนใจเป็นพิเศษ”

เดรกชะงักไปครู่หนึ่ง ผู้หญิงในอ้อมแขนรีบผละออก แต่สายตาเขาไม่ได้มีความผิดหรือสับสน มีแต่ความหงุดหงิด… ที่โดนขัดจังหวะ

“เธอมาทำอะไรดึกๆ?” เสียงเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีพื้นที่ให้ความรู้สึกใดๆ

วีรินพยายามยืนให้มั่น “พ่อ… บอกให้ฉันมาบอกคุณเรื่องงานหมั้นค่ะ พรุ่งนี้—”

เดรกหลับตาเหมือนทนฟังไม่ไหว “ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องให้เธอเตือน”

ผู้หญิงคนนั้นมองวีรินด้วยสายตาที่มีทั้งสงสัยและเยาะลึกๆ ก่อนเดินลับออกไป ทิ้งความจริงที่เจ็บร้าวในอากาศ— เขารักคนอื่น ไม่ใช่เธอ ไม่เคยมองเธอเลยด้วยซ้ำ

เดรกเดินผ่านเธอไปเหมือนเธอเป็นอากาศ “อย่าคิดมาก เราแค่หมั้นกัน… เพื่อธุรกิจเท่านั้น”

คำพูดเหล่านั้นทำลายความหวังเล็กๆ ของเธอจนแตกละเอียด แต่เธอก็ยังยืนยิ้มฝืนๆ “ค่ะ ฉันเข้าใจ… ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว” เขาหยุดก้าวเพียงเสี้ยววินาที—แต่ไม่หันกลับมามอง แล้วเดินจากไป วีรินยืนลำพังในความมืด เสียงฝนดังกลับมาอีกครั้ง ราวกับกำลังซ้ำเติมความจริงที่เธอฝืนยอมรับ

พรุ่งนี้คือวันหมั้นของพวกเขา แต่คืนนี้… เธอเพิ่งรู้ว่าในหัวใจเขา ไม่มีที่ให้เธอเลยแม้แต่น้อย