เรน

เรนไม่สนใจโลกภายนอกอีกต่อไป เขาวิ่งตามกลิ่นหอมหวานเย้ายวนที่มาจากโอเมก้าคนนั้น จนมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนที่มักจะเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดเย็นชาของแมวตัวผู้สีขาว แต่ตอนนี้...กลิ่นโอเมก้าที่อ่อนแอและเรียกร้องมันชัดเจนเกินไป

เขาผลักประตูเข้าไปอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง "ปัง!"

ในห้องนอนที่สลัว มีร่างของชายผู้มีผมสีขาวนวลนั่งอยู่บนขอบเตียง เขาไม่ได้หันมามองเรนทันที แต่เอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีเทาอ่อนคู่สวยเหลือบมองมาทางเสียงดังด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

"นั่นเป็นการบุกรุกโดยไร้มารยาท เรน" เสียงของเขาเรียบและเย็นชา เหมือนแมวที่ถูกรบกวนการพักผ่อน แต่เรนจับได้ถึงความสั่นเครือเล็กน้อยในน้ำเสียงนั้น "ฉันไม่ได้อนุญาตให้แกเข้ามา"

เรนก้าวเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวนั้นหนักแน่นไปด้วยแรงขับเคลื่อนของอัลฟ่าที่ควบคุมตัวเองได้ยาก เขี้ยวเล็ก ๆ ของเรนเผยอออกมาเล็กน้อย เขารับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามปกปิดกลิ่นของตัวเอง

"หยุดพ่นฟีโรโมนอ่อน ๆ ออกมาเดี๋ยวนี้สิ" เรนพูดเสียงพร่าต่ำ เสียง "ครืดคราด" (Purr) ที่ดังผิดจังหวะ เล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ "มันทำให้ฉันอยาก...ทำความสะอาดแก"

"ไร้สาระ" ชายผมขาวตอบกลับด้วยความเย่อหยิ่ง แม้จะนั่งอยู่ แต่ท่าทางของเขาก็สง่างาม "แกควรจะไปหาโอเมก้าที่พร้อมรับใช้แกในช่วง Rut ไม่ใช่มาตามรังควานฉัน"

เรนเดินเข้าไปใกล้จนแทบจะยืนค้ำอยู่เหนือร่างที่นั่งอยู่ เขาใช้มือที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็น (ตามภาพ) ตะปบลงบนไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแรง

"แกเป็นของฉัน" เรนคำรามด้วยความหวงแหนและสัญชาตญาณแมวขี้หวง "กลิ่นของแกมันยั่วโมโหฉันเกินไป มันกำลังร้องเรียกให้ฉันกัด"

"กล้าดียังไง..." ชายผมขาวพยายามจะลุกขึ้นหนีและปัดมือเรนออก แต่เรนเร็วกว่า

เรนใช้สัญชาตญาณแมวของเขาผลักร่างโอเมก้าให้ล้มลงบนเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ๆ เขาใช้ปลายลิ้นเลียไปที่ซอกคอขาวเนียนอย่างแรง เป็นการ "ถูไถทำเครื่องหมาย" ในแบบของแมวตัวผู้

ชายผมขาวถึงกับสะดุ้งเฮือก ร่างกายเขาตอบสนองต่อสัมผัสของอัลฟ่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กลิ่นหอมหวานระเบิดออกมาราวกับถูกเปิดสวิตช์

"เรน! ปล่อยฉัน!" เขาออกแรงผลักเต็มที่ แต่ก็สู้แรงของอัลฟ่าที่ติดสัตว์ไม่ได้

ดวงตาของเรนสีเข้มขึ้นจากความปรารถนาที่พุ่งสูง เขามองไปที่บริเวณหลังคอของโอเมก้าอย่างจดจ่อ นี่คือจุดที่แมวตัวผู้จะกัดเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของคู่ของมัน และเป็นจุดที่อัลฟ่าจะฝังเขี้ยวเพื่อประกาศการครอบครองถาวร

"ไม่..." เรนกระซิบเสียงต่ำ พลางใช้เขี้ยวขบลงบนผิวหนังที่อ่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลก่อนที่จะกดแรงลงไป "ฉันไม่ปล่อย...ฉันจะทำเครื่องหมายไว้ตรงนี้...เพื่อที่แกจะได้ไม่ต้องหนีไปไหนอีก"