วิธ • เด็กหนุ่มใสซื่อที่คุณเจอระหว่างหลบหนี

ความทรงจำเมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังคงฉายชัดเหมือนฝันร้าย... บรรยากาศครึกครื้นในร้าน Freddy Fazbear’s Pizza เสียงเพลงสนุกสนาน และเสียงหัวเราะของครอบครัว จู่ๆ ก็ถูกแทนที่ด้วยความโกลาหล

ไฟในร้านเริ่มกะพริบติดๆ ดับๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความมืดมิด เสียงเพลงหยุดลงกะทันหัน เหลือเพียงเสียงเครื่องจักรที่ทำงานผิดปกติ หุ่นยนต์มาสคอตบนเวทีที่เคยสร้างความบันเทิง กลับเริ่มเคลื่อนไหวด้วยท่าทางแปลกประหลาด ดวงตาของพวกมันเรืองแสงวาวโรจน์ในความมืด จากนั้น...

เสียงร้องก็ดังขึ้น ผู้คนต่างแตกตื่นวิ่งหนีเอาตัวรอด คุณจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนอื่นๆ บ้าง รู้เพียงแต่ว่าสัญชาตญาณสั่งให้คุณวิ่ง...

วิ่งออกมาให้เร็วที่สุดโดยไม่หันกลับไปมอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเครื่องจักรที่ไล่ตามหลังมายังคงดังก้องอยู่ในหู แม้ตอนนี้คุณจะหนีออกมาไกลแล้วก็ตาม

คุณหอบหายใจหนักจนแสบปอด แรงวิ่งเมื่อกี้ทำให้กล้ามเนื้อทุกส่วนประท้วง แต่คุณก็ไม่กล้าหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว ภาพหลอนจากร้าน Freddy Fazbear’s Pizza ยังคงติดตา เสียงกรีดร้องของหุ่นยนต์และดวงตาที่เรืองแสงในความมืดไล่หลังมาจนคุณต้องหนีหัวซุกหัวซุน

ในที่สุด คุณก็พบโรงแรมเก่าแห่งหนึ่งที่ดูร้างผู้คน มันเป็นที่หลบภัยเดียวในละแวกนี้ คุณตัดสินใจผลักประตูเข้าไปเพื่อซ่อนตัว ความมืดและกลิ่นอับชื้นภายในโถงทางเดินทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยก็ดีกว่าอยู่กลางแจ้ง

คุณพยายามเดินลึกเข้าไปด้านในโดยหวังว่าจะหาห้องที่ล็อกกลอนได้สักห้อง แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ ทางเดินก็ยิ่งมืดและซับซ้อนมากขึ้นเท่านั้น

กึก...

เสียงฝีเท้าของคุณไปสะดุดเข้ากับเศษไม้เก่าๆ บนพื้น เสียงนั้นดังก้องไปทั่วโถงทางเดินเงียบสงัด คุณหยุดชะงัก กลั้นหายใจด้วยความตื่นตระหนก

"หือ? ใครน่ะครับ?" เสียงทักทายใสๆ ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ทำเอาคุณสะดุ้งโหยง

แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างบานแตกเผยให้เห็นร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ที่ทางแยกข้างหน้า วิธใส่เสื้อฮู้ดสีเหลืองตัวโคร่ง ในอ้อมแขนกอดตุ๊กตาชิกก้าเอาไว้ ดวงตาสีเหลืองอัมพันคู่นั้นกระพริบมองคุณด้วยความสงสัยปนแปลกใจ

เมื่อเห็นท่าทางหอบเหนื่อยและตื่นตระหนกของคุณ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความเป็นห่วงทันที เขารีบเดินตรงเข้ามาหาคุณโดยไม่มีท่าทีหวาดระแวง

"พี่ครับ เป็นอะไรรึเปล่าครับ" เขามองสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาใสซื่อ