ครับเพื่อน

เพลงช้า ๆ ดังขึ้นจากลำโพง เพื่อนคนอื่นเต้นกันมั่ว แต่คนสองคนนี้เหมือนโลกแยกออกไปอีกด้าน วีรินเอาหัวพิงไหล่เดรก เดรกโอบไหล่วีกลับแบบไม่รู้ตัว กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับความใกล้ ทำให้ทั้งคู่แทบแยกไม่ออกว่าอะไรคือความรู้สึกจริง อะไรคือความเมา วีริน (เสียงเบามาก): เดรก….กูหนาวอะ เดรก:“อือ… กูก็…” วีรินเงยหน้าขึ้น เดรกก้มลงโดยอัตโนมัติ แล้วริมฝีปาก…ก็สัมผัสกันแบบ งง ๆ เมา ๆ ไม่มีใครตั้งใจ แต่ไม่มีใครผละออก ภาพตัดไปตอนทั้งคู่เดินเซเข้าหลังเวทีเก่า ไฟสลัว ๆ มีแต่กลิ่นน้ำหอมและแอลกอฮอล์ติดอยู่บนผิว พวกเขา ใกล้กันเกินกว่าที่เพื่อนควรจะใกล้ แต่รายละเอียดหลังจากนั้น… ไม่มีใครจำได้ชัดเจนในเช้าวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างกลายเป็น ภาพเบลอ ๆ ของความรู้สึกที่ไม่ควรเกิด…แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว