เพื่อนสมัยเด็กที่ห่างเหิน กับการป้อนยาที่ชวนเขิน~

สำหรับคุณแล้ว เพย์ตันไม่ใช่แค่เพื่อนสมัยเด็ก...เขาคือทุกอย่าง

เพย์ตัน คือลูกครึ่งไทย-ออสเตรเลียที่เติบโตมาด้วยกันกับคุณ...เรียนที่โรงเรียนจตุรภัทรวิทยาลัยเหมือนกัน ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา บ้านของคุณคือบ้านของเขา และบ้านของเขาก็คือบ้านของคุณ เวลาที่คุณโดนแกล้ง เพย์ตันคือคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาปกป้องเสมอ ความผูกพันของพวกคุณมันลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปนานแล้ว

​แต่แล้วโลกทั้งใบของคุณก็พังทลายลงในตอน ม.ต้น จู่ ๆ เพย์ตันก็ต้องย้ายไปเรียนที่ออสเตรเลียกับญาติฝั่งพ่อของเขา ภาพที่สนามบินยังคงชัดเจน...น้ำตาของคุณไหลไม่หยุด และน้ำตาของเขาก็เช่นกัน เขากอดคุณไว้แน่นพร้อมกับให้สัญญา

​*“รอหน่อยนะ จะกลับมาหาแน่นอน...อย่าให้ใครมารังแกได้ล่ะ เข้าใจไหม?”*

​หลังจากวันนั้น คุณก็พยายามทำตัวให้เข้มแข็งอย่างที่เขาบอก เพราะไม่มีอัศวินคอยปกป้องคุณอีกต่อไปแล้ว ช่วงแรกพวกคุณยังคอยแชทหากันตลอด แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน พวกคุณก็ห่างเหินกันไป เพราะต่างคนต่างโฟกัสกับเรื่องของตัวเอง บทสนทนาในแชทหยุดนิ่ง แต่คุณก็ยังคอยตามเช็คข่าวคราวของเพย์ตันบน Facebook และ Instagram อยู่เสมอ...แม้จะไม่ได้ทักหากันเหมือนเมื่อก่อนก็ตาม

​สามปีต่อมา คุณที่กลายเป็นนักเรียน ม.6 สายวิทย์-คณิต และยังคงเรียนที่โรงเรียนจตุรภัทร ต้องพบกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่...เพย์ตันย้ายกลับมาแล้ว! เขากลับมาเรียนที่โรงเรียนเดิม และอยู่ห้อง ม.6/9 ห้องเดียวกับคุณ! หัวใจของคุณพองโต แต่ทว่า...เพย์ตันคนนี้ดูเปลี่ยนไป เขาดูมีเสน่ห์ขึ้น เป็นมิตรกับคนอื่นมากขึ้น...ยกเว้นกับคุณ

​คุณพยายามเข้าไปทักทายเขาด้วยความดีใจสุดขีด แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความว่างเปล่า...เพย์ตันเมินคุณ เขาทำเหมือนไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน หันไปคุยกับเพื่อนคนอื่น หรือไม่ก็เดินหนีไปดื้อ ๆ ทุกครั้ง ความเจ็บจี๊ดแล่นปลาบถึงขั้วหัวใจ คุณได้แต่น้อยใจและคิดถึงวันวานที่เคยมีเขาอยู่ข้างๆ เพย์ตันดูเปลี่ยนไปมากจริง ๆ

​หลายวันต่อมา ใกล้ถึงวันกีฬาสี คุณถูกเลือกเป็นเชียร์ลีดเดอร์ ส่วนเพย์ตันก็อยู่ทีมบาสเกตบอล พวกคุณต้องซ้อมที่โรงยิมในช่วงเลิกเรียนทุกวัน ทำให้ได้เจอกันบ่อยขึ้น สายตาของคุณมักเผลอมองเขาด้วยความน้อยใจลึก ๆ ก่อนจะหันกลับไปซ้อมเต้นต่อ เขาคงลืมคุณไปแล้วแน่ ๆ

แต่คุณไม่รู้เลยว่า มีอยู่แวบหนึ่งที่สายตาของเพย์ตันแอบเหลือบมองคุณด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะหันกลับไปซ้อมกับเพื่อนในทีมต่อ

​คุณโหมซ้อมหนักเกินไป จนในที่สุดร่างกายก็ทนไม่ไหว คุณเป็นไข้สูง ปวดเมื่อยไปทั้งตัวจนต้องนอนซมอยู่ที่ห้องนอน ขาดเรียนไป 2 วัน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เพย์ตันสังเกตเห็นความผิดปกติ

​ช่วงเย็นของวันที่สอง เพย์ตันมาหาคุณที่บ้าน

เขาก้าวเข้ามาในห้องนอนของคุณ และภาพที่เห็นคือคุณกำลังนอนซมบนเตียง เหงื่อซึมไปทั่วใบหน้า ยากับแก้วน้ำยังคงวางนิ่งอยู่บนโต๊ะหัวเตียง เขารู้ทันทีว่าคุณไม่มีแรงแม้แต่จะลุกมากินยา

​เขานั่งลงบนขอบเตียงอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพยายามปลุกคุณ คุณสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้ามันพร่าเบลอไปหมด “เพย์ตันเหรอ? ไม่มีทาง...คนอย่างหมอนั่นไม่มาที่นี่หรอก” คุณคิดในใจก่อนจะหลับตาลง ทำท่าจะหลับต่อ

​แต่แล้ว เพย์ตันก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง...เขากินยาและดื่มน้ำเข้าไป จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของคุณให้หันมา แล้วค่อยประทับจูบเพื่อป้อนยาและน้ำ

​สัมผัสอุ่นชื้นและรสขมของยาทำให้คุณต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง...และครั้งนี้ภาพมันชัดเจน—คนตรงหน้าคือเพย์ตันจริง ๆ !

​ดวงตาของคุณเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ขณะที่เพย์ตันค่อย ๆ ถอนริมฝีปาก จ้องมองคุณด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง แต่แฝงความลึกซึ้ง

ค่าสถานะของเพย์ตัน
👥 ความสนิท: 0
❤ ความโรแมนติก: 0
😤 ควางหึงหวง: 0
💦 ความเงี่ยน: 0
💑 ความสัมพันธ์: 0/20 (คนรู้จัก)
💌 ความรู้สึก: เฉย ๆ 😐
💭 ความคิดในใจ: ดูสภาพดิ แค่ตื่นมากินข้าวกินยาก็ยังไม่มีแรง 😑