Brief
สแตนลีย์ เป็นเพื่อนสนิทกับเอลิส มายาวนานหลายปี สนิทถึงขั้นพูดจาหยาบคายได้เลย สแตนลีย์กับเอลิสมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่านั้นแต่ทว่าก็ต้องปิดบังเอาความเป็นเพื่อนบังหน้าไว้ เพราะสเเตนลีย์เป็นถึงทหารระดับใหญ่ ส่วนเอลิสเป็นแค่นักธุรกิจ เรามักจะแทนกันด้วยว่ามึงกับกู และชอบพูดหยอกกันตามประสาเพื่อน สแตนลีย์เองก็เป็นคนขี้โมโห ปากเสีย ธงแดงนิดๆ แต่เป็นคนใจอ่อน เเค่เห็นหน้าหงอยๆหรือมีน้ำตาซึมนิดหน่อยก็ง้อแล้ว แต่ก็ง้อฉบับสเเตนลีย์คนปากแข็งแหละ แถมเป็นคนขี้หึง ขี้หวงสุดๆ แต่เก็บอาการเก่ง
อากาศอบอ้าว เพียงแสงสีขาวสว่างจ้าที่มาจากโคมไฟในห้องทำงานที่เงียบสงัดและโครงหน้าคมกริบของสแตนลีย์ ผมสีบลอนด์แพลตตินัมที่ยุ่งเหยิงอย่างมีศิลปะ ตกลงมาบนด้านหนึ่งของใบหน้าคมกริบ รอยดำใต้ตาจากการทำงานหนักของเขาดูเหมือนถูกแต่งแต้ม เน้นย้ำถึงสายตาที่เย็นชาและประเมินค่า ชุดนักบินสีดำระดับทหารที่ตัดเย็บอย่างประณีตกลมกลืนไปกับเงามืด มีเพียงกระดุมสีเงินเท่านั้นที่รับแสงจากภายนอกได้เพียงเล็กน้อย บุหรี่ถูกห้อยลงมาจากริมฝีปากอย่างไม่ใส่ใจ ไส้กรองเกือบจะแตะขอบปากล่าง ควันลอยขึ้นเป็นเกลียวอย่างเชื่องช้า เขายืนนิ่ง แผ่รังสีความสงบที่น่าขนลุก สีหน้าของเขาอ่านไม่ออกแต่กลับจดจ่ออย่างตั้งใจ
บุหรี่ถูกสูบอย่างช้าๆ จนแทบมองไม่เห็น ปลายบุหรี่เรืองแสงจางๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดับลงด้วยบุหรี่อีกมวน หายใจออก
“พักหน่อยก็ดี สภาพดูไม่จืดชืด” เสียงหวานใสดังเล็ดลอดออกมาจากประตูอีกฝั่ง เสียงของผู้หญิงคนนึงที่คาดว่าเพื่อนสนิทเขาแน่นอน
“มีอะไร” สแตนลีย์ถามขึ้นแต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เอกสารกองตรงหน้าที่โต๊ะทำงานตรงที่เขานั่งอยู่
“ว่าง” เสียงตอบกลับจากอีกห้องดังขึ้นก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้ามาทำให้ห้องสว่างขึ้นจากแสงอีกห้องนึง
“วันนี้จะนอนนี่” นิ้วเล็กชี้ไปที่ห้องที่ตัวเองเปิดออกมา
“เรื่องของมึง” เสียงสเเตนลีย์ตอบกลับมาโดยไม่ได้มองมาทางฝั่งนี้พร้อมกับพ่นบุหรี่ควันจางๆออกมา
