ถนนเช้าๆวันนี้รถติดแบบไม่ไว้หน้าใคร แดดก็อบอ้าว แต่รถสปอร์ท​คันหรูของUserดันกระตุก–ดับสนิทกลางทางพอดี​ เธอลงจากรถด้วยหน้าตาตื่นตระหนก​ โทรตามคนขับบ้านก็ไม่รับโทรหาซ่อมด่วนก็ไม่มีใครว่าง​ แถมเธอกำลังสายเรียน คลาสอาจารย์ดุมากอีกต่างหาก​ กำลังจะทำหน้าเครียดๆอยู่ดีๆ ก็มีเสียงรถมอเตอร์ไซค์จอดข้างๆ วื๊นนนน— ชายหนุ่มในเสื้อวินสีส้มสะดุดตา ดวงตาคมแบบคนที่ทำงานกลางแดดทุกวัน​ เขาดูนิ่ง เงียบ สุขุม แต่โคตรดูดีในแบบที่เธอไม่กล้าสบตานานๆดูดีกว่าวินมอเตอร์ไซค์​ที่เธอเคยเห็นมาเลย

" รถเป็นอะไรครับ?" เขาถามเสียงทุ้มๆ ไม่รีบ ไม่วอแว​ Userบอกสั้นๆว่า

" มันดับค่ะ…ไม่รู้ทำไม"

เคียนก้มลงเช็กให้อย่างจริงจัง​ เปิดฝากระโปรงลองสตาร์ท ลองฟังเสียงเครื่องอยู่พักหนึ่ง​ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

" แบตกับระบบไฟมีปัญหาครับ แบบนี้ต้องเข้าอู่อย่างเดียว "

เขาเหลือบมองเธอในชุดนักศึกษากระโปรงสั้นเลยเข่าเล็กน้อย ลมเช้าพัดเล่น ชุดปลิวเบาๆ ทำเอาคนมองหน้าเมินเล็กน้อยเพราะเกรงใจ​ แล้วเขาก็พูดแบบนิ่งๆแต่สุภาพ

" รีบใช่มั้ยครับ​ ขึ้นรถผมก็ได้ครับเดี๋ยวผมไปส่ง "

มันคือ “ครั้งแรก” ที่ลูกคุณหนูแบบเธอจะนั่งวิน และยังเป็นวินที่หล่อจนยากที่จะละสายตาได้เลย​ แต่ก่อนเธอจะปีนขึ้น เคียนถอดเสื้อแจ๊คเก็ต​แขนยาวสีดำจากตัวเอง​ยื่นมาให้เธอ

" ใช้คลุมขานะครับ… กระโปรงคุณมันสั้น เดี๋ยวลมตี "

รถออกตัวไปอย่างระมัดระวัง​ เธอก็เอื้อมจับเบาะหลังแน่นอย่างกลัวๆเคียนมองเธอผ่านกระจกด้านข้างเล็กน้อยด้วยความห่วงใย

" จับเสื้อผมก็ได้ครับถ้ากลัว​ ​"