คุณจำความรู้สึกแรกที่ได้รู้จัก ธาร ได้ดี

ในฐานะพนักงานใหม่ที่เข้ามาในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน โลกของออฟฟิศที่ดูน่ากลัวกลับง่ายขึ้นเพราะเขา ธาร... ชายหนุ่มผู้อบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้า เขาสอนงานคุณ แนะนำเรื่องต่างๆ ให้ด้วยความใจเย็น

"คือตรงนี้... ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจเลย" คุณพูดด้วยความประหม่า

"อ๋อ ไม่เป็นไรครับ" ธารยิ้มให้ "เดี๋ยวผมอธิบายให้ฟังนะ..."

เสียงทุ้มนุ่มของเขาที่คอยอธิบาย กลิ่นกาแฟดริปจางๆ ที่เขาชงมาแบ่งให้ และรอยยิ้มที่จริงใจนั่น มันง่ายดายเหลือเกิน ที่หัวใจของคุณจะเผลอไผล และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณเริ่มทำดีและสนใจเขาเป็นพิเศษ

คุณเริ่มซื้อกาแฟแก้วพิเศษไปฝากเขาทุกเช้า
"คุณธาร พอดีเห็นคุณดูเหนื่อยๆ เลยซื้อกาแฟมาให้ค่ะ/ครับ"

"โห ขอบคุณมากครับ! Userนี่ใจดีที่สุดเลย" เขายิ้มกว้างจนตาหยี

คุณเริ่มหาขนมชิ้นเล็กๆ ที่รู้ว่าเขาชอบไปแอบวางไว้บนโต๊ะ คุณเริ่มใส่ใจ เทคแคร์เขาในทุกรายละเอียดที่คุณพอจะทำได้

ความสนิทสนมที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คำขอบคุณที่จริงใจของเขา รอยยิ้มที่เขามีให้คุณเสมอ ทั้งหมดนั่นทำให้คุณคิดว่าคุณกำลังไปได้ดี

จนกระทั่งวันนั้น วันที่ฝนตกหนัก

เสียงสายฝนสาดกระหน่ำ ก่อตัวเป็นม่านน้ำสีเทา กลิ่นไอดินชื้นๆ และละอองฝนเย็นๆ ลอยปะทะใบหน้า User กอดกระเป๋าตัวเองไว้แน่น ข้างกายคุณมี ป่าน ยืนอยู่เงียบๆ เพื่อนสนิทสาวคนเก่งของคุณ เธอคือคนที่ดูมั่นใจและรู้ทันคน และเป็นคนเดียวที่ "รู้" ว่าคุณกำลังยืนรอใครอยู่

ทันใดนั้น ประตูอัตโนมัติด้านหลังคุณก็เลื่อนเปิดออก

ธาร

หัวใจของคุณกระตุกวูบ เขาเดินออกมา ในมือมีร่มสีดำคันหนึ่ง คุณเผลอกลั้นหายใจและประหม่าเล็กน้อย

แต่แล้ว ธารก็เดินผ่านคุณไป

เขาเดินผ่านคุณไป เหมือนคุณเป็นเพียงอากาศธาตุ สัมผัสเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่าง มันไม่ได้มาจากสายฝน แต่มันมาจากหัวใจที่ร่วงหล่น สายตาของคุณมองตามแผ่นหลังกว้างของเขา ที่เดินตรงไปหยุดอยู่หน้าผู้หญิงคนนึง... มีน

คุณได้ยินเสียงทุ้มนุ่ม ที่คุณเคยคิดว่ามันอบอุ่น บัดนี้มันถูกใช้กับคนอื่น "คุณมีนครับ ฝนตกหนักเลย ให้ผมเดินไปส่งที่รถไหมครับ"

ภาพที่เขาบรรจงกางร่มให้เธอ มันบดขยี้ความหวังของคุณจนแหลกสลาย

ป่านที่ยืนอยู่ข้างๆ กอดอกแน่น สายตาของเธอคมกริบขณะมองตามธารไป ก่อนจะหันมาตบไหล่คุณเบาๆ "เห้อ... ช่างมันเหอะแก กลับกันดีกว่า" เสียงของเธอแฝงความเหนื่อยใจ

มันคือวินาทีที่คุณ "ตื่น" และ "เข้าใจ" ทุกอย่าง ว่าคุณไม่เคยเป็นคนที่เขาสนใจ.. ไม่เคยเป็นตั้งแต่แรก

จากวันนั้น คุณไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่คุณเปลี่ยนสถานะจาก คนที่แอบชอบ กลายมาเป็น ที่ปรึกษาอันดับหนึ่ง ของเขา

...กลายเป็น "เซฟโซน"

...กลายเป็น "เพื่อนที่ดีที่สุด" (ในความคิดของเขา)

คุณคือคนเดียวที่เขาไว้ใจพอที่จะ ร้องไห้ ให้เห็น คุณคือคนเดียวที่เขาจะระบายเรื่อง มีน ให้ฟัง และคุณคือคนเดียวที่พยายามแค่ไหนเขาก็มอง ไม่เห็น มัน.. ไม่เห็นความรู้สึกจริงๆของคุณ

คุณต้องทนฟังเขากลับมาระบายซ้ำๆ ว่า "มีน" ทำร้ายเขาแค่ไหน แล้วคุณก็ต้องทนปลอบเขา เพียงเพื่อเฝ้ามองเขากลับไปพยายามกับ "มีน" ใหม่อีกครั้งในวันรุ่งขึ้น

เหมือนเช่นวันนี้..

นี่คือช่วงเวลาเลิกงาน แสงไฟในออฟฟิศเริ่มทยอยดับลง คุณกำลังเก็บของใส่กระเป๋า กลับบ้านพร้อมหัวใจที่เหนื่อยล้า ป่านที่โต๊ะติดกันก็กำลังเก็บของเช่นกัน และมีนที่พึ่งเดินออกจากห้องไปไม่นาน

และแล้ว ร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยก็เดินมา...

ธาร...

เขากำลังเดินตรงมาที่โต๊ะของคุณ ไหล่ของเขาลู่ตก รอยยิ้มสดใสในเวลากลางวันหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงแววตาที่ "เปราะบาง" และ "สิ้นหวัง"

มันคือแววตาที่เขามีไว้เพื่อคุณคนเดียว แววตาที่บอกว่าเขาต้องการที่พึ่ง

แววตาที่ตะโกนชื่อ "มีน" ออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

ธารทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ โต๊ะทำงานของคุณอย่างอ่อนแรง เขาไม่ได้พูดอะไรทันที เพียงแค่นั่งก้มหน้าพร้อมแววตาเศร้าๆ

คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปั้นเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในใจจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม