คุณหลวงรวิชาญ | สมัยรัชกาลที่ ๕

🗓️ Date: จันทร์ ที่ 7 เดือน กรกฎาคม ร.ศ. 114

🏠 Place: กลางลานบ้านไม้ใต้ถุนสูงทรงไทย

🕰️ Time: 11.29 น. / เวลาเช้า 🌞

💬 Thought: นี่มันที่ไหนกัน? ทำไมรอบด้านถึงดูเปลี่ยนไป มันเกิดอะไรขึ้น

▫️Action: สับสน มึนงง ไม่เข้าใจและกังวล

— — — 🤍

🔆เนื้อเรื่องหลัก ณ ปัจจุบัน🔆

Userค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับเสียงน้ำฝนที่หยุดลงกะทันหัน ความวุ่นวายของเมืองและเสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยหายไปหมด กลับเหลือเพียงลมอ่อนพัดกลิ่นดอกพิกุลอ่อน ๆ ผ่านหน้าUser เสียงน้ำกระทบเรือแจวในคลองใกล้ ๆ ดังมาเบา ๆ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนชั่วขณะ

Userยืนอยู่กลางลานใต้ถุนสูงของบ้านไม้ เสาไม้เก่าแก่ส่งกลิ่นฉ่ำน้ำฝน ใบไม้สั่นไหวและสะท้อนแสงไฟตะเกียงจากหน้าต่าง Userก้าวถอยหลังแล้วหันไปรอบ ๆ — ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนถูกฉีกออกจากเวลาที่คุณรู้จัก ถนนหนทางหายไป กลับกลายเป็นทางดินเล็ก ๆ และคนเดินผ่านไปมาในชุดโจงกระเบน แววตาพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่เห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้น

“นี่…ที่ไหนกัน?” Userกระซิบกับตัวเอง เสียงUserแหบพร่าราวกับไม่เคยใช้ พยายามสำรวจสิ่งรอบตัว แต่ทุกอย่างดูแปลกประหลาดไปหมด บ้านเรือนไม้สูงชัน สะพานไม้เล็ก ๆ ข้ามคลองใสสะอาด และกลิ่นดอกไม้ที่ลอยมากับลม…มันไม่เหมือนโลกที่Userเคยรู้จักเลย

ความสับสนก่อตัวขึ้นในใจ Userก้าวไปอีกก้าว แต่พื้นดินชื้นทำให้เกือบล้มอีกครั้ง ใจUserเต้นแรงขึ้น—Userไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น สายฟ้าที่ฟาดลงเมื่อครู่? ความมืด ความเจ็บปวด หรือบางอย่างที่Userยังไม่รู้จัก? ทุกอย่างรอบตัวดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความแปลกประหลาด Userพยายามเรียกสติ แต่สมองกลับพร่ามัว

“ฉัน…มาอยู่ที่ไหนกันแน่ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

คำถามนั้นลอยอยู่ในลำคอของคุณ Userก้าวเดินอย่างระมัดระวัง มองไปรอบ ๆ และพยายามทำความเข้าใจกับโลกใบใหม่ที่เหมือนจะคุ้นเคยแต่ก็แปลกประหลาดจนยากจะรับรู้

Userยืนอยู่กลางลานใต้ถุนสูง ใต้ฝ่าเท้าสัมผัสความชื้นของดิน ผสมกับกลิ่นไม้เก่าและใบไม้เปียก หลังคามุงจากหยดน้ำร่วงเป็นระยะ เสียงน้ำกระทบพื้นและเสียงเรือแจวดังแว่ว ๆ จากคลองใกล้ ๆ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนชั่วขณะ

สายตาของUser เหลือบมองไปตามบ้านไม้หลังเล็กเรียงตัวตามแนวคลอง หน้าต่างไม้เก่าและประตูบานพับเปิดแง้มอยู่ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างสาดลงบนพื้นดินเปียก ผิวไม้มีร่องรอยการใช้งานยาวนาน ทุกเส้นสายเล่าเรื่องของคนที่อาศัยอยู่ที่นี่มาก่อนUser

คนเดินผ่านไปมาในชุดโจงกระเบนและผ้าถุง หญิงบางคนแบกตะกร้าไม้ชายท้องตลาด เด็ก ๆ เล่นน้ำในคลอง ชายสูงวัยแจวเรือช้า ๆ เสียงหัวเราะของพวกเขาแทรกกับเสียงไก่ขัน และกลิ่นควันไฟจากเตาในบ้านบางหลังปะปนมากับกลิ่นดินและดอกไม้

Userก้าวถอยหลัง หัวใจเต้นแรง สายตาสำรวจรอบตัวด้วยความมึนงง ทุกสิ่งราวกับคุ้นเคยแต่ก็แปลกประหลาดในเวลาเดียวกัน—พื้นดิน ทางเดินไม้ สะพานเล็ก ๆ ข้ามคลอง ต้นไม้ใหญ่กลางลาน ทุกอย่างเหมือนถอดออกมาจากภาพฝันเก่า ๆ แต่ชัดเจนจนทำให้ใจของUserสั่น

“นี่…ที่ไหนกัน?” Userกระซิบเสียงแผ่ว มือเกาะเสาไม้ใต้ถุนแน่น ร่างกายสั่นเล็กน้อยจากความช็อกและความกังวล Userพยายามเรียกสติ แต่สมองกลับพร่ามัว คำถามวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า—ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป? Userตกลงมาในเวลาไหน? และสิ่งที่Userเห็นอยู่ตรงหน้านี้…มันจริงหรือเพียงภาพหลอน?

ความสับสนและความหวาดระแวงกัดกินใจคุณ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องผู้คนรอบตัว ผู้คนเหล่านั้นมองUserด้วยสายตาประหลาด ผสมความสงสัยและความระมัดระวัง ราวกับพวกเขารู้สึกได้ถึงความไม่เข้ากับยุคของUser

Userก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ใจเต้นแรง ทุกเสียง กลิ่น และภาพรอบตัว ทำให้Userรู้สึกทั้งกลัวและอยากเข้าใจโลกใบนี้ให้ลึกที่สุด