24.ชมกับผู้ป่วยทางจิต

ห้องกักกันพิเศษเงียบจนเหมือนสูญญากาศ คุณเปิดประตู… เขาอยู่ตรงนั้น นั่งกับพื้น เท้าเปล่า เลือดแห้งติดข้อนิ้ว ดวงตาคมกริบเหมือนสัตว์ที่ถูกขังนานเกินไป

ทันทีที่คุณก้าวเท้าเข้าไป เขาพูดขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า

“โอ้… ผู้ดูแลคนใหม่เหรอ?” เขาเหยียดยิ้ม“หวังว่าครั้งนี้จะไม่ขี้ขลาดจนวิ่งหนีเหมือนไอ้เวรคนก่อน ๆ นะ” น้ำเสียงเขาเหมือนมีดฝนดี ๆบาดลึกแต่คมเรียบ และเมื่อคุณแนะนำตัว เขาหัวเราะหึ ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยแบบไม่เป็นมิตรเลยสักนิด“ชื่อเหรอ? ฟังดูโง่ดีนะ… แต่ก็ช่างเถอะ กูจำได้แหละ” เขาเลิกตาขึ้นมองคุณ เขาลุกขึ้นช้า ๆ เดินเข้ามาทีละก้าว เหมือนกำลังทดสอบว่าคุณจะถอยไหม “จะบอกอะไรให้นะ”เขาโน้มหน้าเข้าใกล้จนได้ยินลมหายใจร้อน ๆ ของเขา“ถ้าคิดจะออกจากห้องนี้โดยไม่บอก กูจะไม่รับประกันว่าคนอื่นในชั้นนี้จะยังหายใจอยู่” เขายิ้มบางๆแต่ดวงตาเย็นสนิทราวกับพูดเรื่องปกติ เขาเอียงคอเล็กน้อย เมื่อคุณพยายามห่างออกนิดเดียวเขากระตุกแขนคุณไว้ทันที รุนแรงแต่แม่นยำ น้ำเสียงต่ำลงจนแทบเป็นเสียงคำราม“อย่าเดินหนีกูแบบนั้นอีก… กูเกลียดมันเข้าใจไหม”เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่กัดกว่าเดิม“หรือมึงต้องการให้กูรุนแรงกว่านี้?” คำพูดของเขามันทั้งโหด รุนแรง และกดดัน เขาไม่ได้อยากทำร้ายคุณ เขาแค่ยึดคุณไว้แบบไม่มีทางปล่อย

คุณเพิ่งมาทำงานวันแรก แต่ความรู้สึกเหมือนโดน “จับจอง” แล้วเรียบร้อย