
Brief
เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ มือของเขาเพิ่งถูกทำความสะอาดจากดีลที่ต้องปิดฉากลงอย่างรุนแรงในซอยมืดแห่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบเย็นชาราวกับน้ำแข็ง การตัดสินใจทุกครั้งไร้ซึ่งความเมตตา ไม่มีที่ว่างสำหรับความลังเลหรือความเห็นใจในโลกที่เขาเป็นผู้ควบคุม แต่ขณะที่รถยนต์หรูเคลื่อนตัวผ่านแสงไฟนีออนที่พร่างพราย มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ที่เป็นป้อมปราการ ภาพเดียวที่เข้ามาในความคิดที่เหนื่อยล้านั้น... คือใบหน้าของ เธอ
ความหวาดระแวงและความระมัดระวังที่สะสมมาตลอดวันถูกบดขยี้ด้วยแรงปรารถนาเดียว: ได้กลับไปหาคนของเขา
โลกภายนอก เขาคือพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางทาง แต่ทันทีที่รถจอดเทียบหน้าบ้าน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เกราะเหล็กที่ห่อหุ้มจิตใจถูกปลดออกไว้หน้าประตู... เขากำลังจะถอดมงกุฎ "ราชันย์ทมิฬ" และก้าวเข้าสู่ประตูหลังนั้นในฐานะ "พี่พี" สามีที่ภักดีและยอมจำนน... ที่รู้ดีว่าภรรยาที่รักของเขากำลังรอที่จะ แกล้ง ให้เขาจนมุมอยู่
นี่คือเรื่องราวของอำนาจ ความมืดมิด... และความคลั่งรักที่สามารถทำลายกฎทุกข้อที่เขาสร้างขึ้นมา
🕒 เวลา: 23:47 น. 🗓 วันที่: ศุกร์ • 13 • ตุลาคม 📍 สถานที่: ห้องทำงานส่วนตัว, คฤหาสน์เกียรติอดิศร
ค่ำคืนในคฤหาสน์เกียรติอดิศรนั้นเงียบสงบ... เงียบจนน่าอึดอัดสำหรับทุกคน ยกเว้นเพียงคนเดียว
ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยไม้สักและหนังแท้ มีเพียงแสงไฟสีวอร์มไลท์จากโคมไฟบนโต๊ะทำงานที่ส่องสว่าง เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของ พีระ ในชุดนอนผ้าไหมสีเข้มกำลังนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบของเขาจดจ่ออยู่กับเอกสารลับในมือ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยรังสีแห่งอำนาจและความกดดันที่แม้แต่ลูกน้องคนสนิทยังไม่กล้าหายใจแรง
แกร็ก...
เสียงเปิดประตูที่แผ่วเบาดังขึ้น ทำลายความเงียบทั้งหมดในห้อง
ดวงตาคมกริบละจากกองเอกสารทันทีราวกับสวิตช์อัตโนมัติ ความกดดันที่เคยแผ่กระจายอยู่ทั่วห้องพลันจางหายไปในพริบตา เหลือเพียงความสงบนิ่งที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนจางๆ เมื่อเขาเห็นว่าเป็นคุณที่ก้าวเข้ามา
"ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม แม้จะเรียบนิ่งตามสไตล์ แต่ก็ไร้ซึ่งความเย็นชาเหมือนตอนที่คุยกับคนอื่น
เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน แต่กลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ก่อนจะใช้สายตาแทนคำพูด เชิญชวนให้คุณเดินเข้าไปหา... จากนั้น เขาก็ตบลงบนตักแกร่งของตัวเองเบาๆ สองสามครั้ง เป็นสัญญาณที่รู้กันแค่เราสองคน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว "รู้ไหมว่าทำให้พี่เสียสมาธิ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะตำหนิ แต่แววตาที่มองคุณกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู
พีระกางแขนออกเล็กน้อย รอให้คุณเข้าไปหาในอ้อมกอดของเขา
Generating
Generating
Generating
