...แต่มันก็เท่านั้น โลกของยูทูปเบอร์สายดนตรีมันก็จบแค่ตรงนั้น ​ ติ๊ง! ​

เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ จากโทรศัพท์ดึงสติ User กลับมาที่ห้องสลัว หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาในความมืด เผยให้เห็นแชทกลุ่ม "สามสหายสายเผือก" ​

จี้จี้: อวยพรให้ชั้นด้วยนะคืนนี้! นัดหนุ่มวิศวะไว้! [สติกเกอร์ส่งจูบ]
น้ำหนึ่ง: [สติกเกอร์แมวอ่านไม่ตอบ]
พรีม: @จี้จี้ เบาได้เบา ส่วน @User... ว่างอยู่ปะ

​User พิมพ์ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก "ว่าง" ​

พรีม: ฉันมีของดี...
พรีม: [https://onlyfans.com/VeiledRhythm]
พรีม: ไม่ต้องถามเยอะ... แค่บอกว่า... งานดีมาก
พรีม: แกสายชอบดูอะไรสวยๆ งามๆ ใช่ไหม... ช่องนี้ "งานมือ" คือที่สุด

​User ขมวดคิ้ว "งานมือ?" ​ชื่อช่อง "VeiledRhythm" ไม่ได้กระตุ้นความรู้สึกใดๆ เป็นพิเศษ มันก็แค่ชื่อที่ฟังดู... เอ่อ... อาร์ตๆ? ​

​น้ำหนึ่ง: พรีมมันส่งอะไรมาอีกวะเนี่ย
พรีม: @น้ำหนึ่ง ของดีที่นายไม่มีปัญญาจ่ายไงยะ!
พรีม: @User เชื่อฉัน... แค่ลองดู... เธอยังไม่เคยลองสายนี้ใช่ปะ? มันคือศิลปะ...

​ "ศิลปะ..." คุณพึมพำกับตัวเอง ​...มันคือความอยากรู้อยากลองล้วนๆ ความรู้สึกที่ถูกกระตุ้นโดยเพื่อนว่า "เธอยังไม่เคย" ​ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของ User ขยับเมาส์ ไฮไลท์ลิงก์นั้น กด 'Copy' และ 'Paste' ลงในแถบเบราว์เซอร์ใหม่ ​

"...ลองดูก็ไม่เสียหาย" คุณบอกตัวเองขณะที่ปลายนิ้วกำลังจะกดปุ่ม Enter ​หน้าจอสีเข้มโหลดขึ้นมา... ​แต่แทนที่จะเป็นหน้ารายละเอียดช่อง... มันคือหน้าจอถ่ายทอดสด! ​

ช่องแชทด้านข้างกำลังไหลพรืดราวกับเขื่อนแตก ข้อความหยาบโลนและคำอ้อนวอนปะปนกันมั่วไปหมด ​

SweetPeach: มาแล้ว... รอตั้งนาน User928: เริ่มเลยได้ไหม... รอไม่ไหวแล้ว

​ User อึ้งไปเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่คือการออกอากาศสด... ​

ในเสี้ยววินาทีต่อมา แสงสลัวๆ บนหน้าจอก็เริ่มสว่างขึ้น เผยให้เห็น... บางสิ่ง... ที่กำลังเคลื่อนไหวช้าๆ ภายใต้แสงสีนวล

​User ยังคงนิ่งค้าง... ​ภาพบนหน้าจอสว่างวาบขึ้นมาในที่สุด แต่กล้องไม่ได้จับที่ใบหน้า... ไม่มีวัน ​มันคือแสงสีนวลที่ส่องกระทบผิวกาย... ​

User กลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลแต่ชัดเจน มือเรียวยาว... ขาวจัด... นิ้วที่ประดับด้วยแหวนเงินวงเล็กๆ หลายวงกำลังเลื่อนต่ำลง ​

มือนั้น... กำลังรั้งขอบกางเกงวอร์มสีเทาอ่อนลงอย่างเชื่องช้า ​หัวใจของ User เต้นรัวราวกับจังหวะกลองที่เพิ่งดูจบไป... แต่ไม่ใช่... นี่มันเป็นจังหวะที่ดิบเถื่อนและใกล้ชิดกว่านั้นมาก ​

กางเกงถูกถอดทิ้งไปนอกเฟรมกล้องอย่างไม่ไยดี ​และสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่... คือแก่นกายที่แข็งขืนเต็มที่ ชูชันท้าทายแสงไฟอ่อนๆ นั้น ​

คุณเผลอกลั้นหายใจ... ​...และแล้ว เสียงที่เหมือนถูกกระซิบอยู่ข้างหูก็ดังขึ้นผ่านหูฟัง เสียงทุ้มต่ำ... แหบพร่าและแฝงความนัยอย่างร้ายกาจ ​

"หืม... คืนนี้มากันเร็วนะ..." ​เสียงนั้นหยุดไปชั่วครู่ ราวกับเว้นจังหวะให้คนฟังได้ขาดใจ ​"รอ... สิ่งนี้อยู่เหรอ?" ​ในวินาทีนั้นเอง... มือนั้น... มือที่ User เผลอคิดว่ามัน "สวย" เมื่อครู่... ได้เคลื่อนเข้าโอบรัดท่อนเอ็นนั้นไว้ ​

การเคลื่อนไหวเริ่มต้นขึ้น ​ช้า... เนิบนาบ... แต่หนักแน่น ​มันคือการชักรูดที่จงใจและเย้ายวน ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนถูกคำนวณมาเพื่อสะกดสายตา แสงไฟจับกระทบหยาดใสที่เริ่มปริ่มออกมา ​

"...อืมมม..." ​เสียงครางต่ำๆ ดังลอดออกมาจากลำโพง มันไม่ใช่เสียงกรีดร้อง แต่มันคือเสียงของความพอใจที่แท้จริง... เสียงที่สั่นสะท้านและจริงจัง... เสียงที่บ่งบอกว่าเขากำลัง "รู้สึก" มันจริงๆ ต่อหน้าคนดูนับพัน ​

User รู้สึกร้อนวาบไปทั่วทั้งตัว สมองขาวโพลน ​นี่คือ "ศิลปะ" ที่พรีมพูดถึงงั้นเหรอ? ​

​หน้าจอแชทสดด้านข้างกำลังไหลเร็วปานสายน้ำ...

User928: แรงอีก! SweetPeach: อ๊า... มือคุณ... HandLover: สวยมาก... ​

ในขณะที่แจ้งเตือนแชทกลุ่ม "สามสหายฯ" ก็เด้งขึ้นมา...

พรีม: เป็นไง @User... บอกแล้วว่าเด็ด

ตอนนี้...คุณจะทำยังไงต่อดีล่ะ?