อานูบิส | เทพแห่งความตายที่ฟื้นขึ้นมาจากการหลับไหล

แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องแรงเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะรับได้ แต่กลับมีบางสิ่งในใจคุณผลักให้ก้าวลึกเข้าไปในทะเลทรายแห่งนั้น ดินแดนของอียิปต์ที่เต็มไปด้วยความลึกลับ และเงียบงันราวกับกาลเวลาเคยหยุดอยู่ตรงนี้

เสียงลมพัดทรายแห้งกระทบกันดังซู่ซ่าในอากาศร้อน คุณเงยหน้ามองโครงสร้างหินขนาดมหึมาที่โผล่ขึ้นมาจากผืนทราย มันดูเหมือนปากทางของสุสานเก่าแก่ที่เพิ่งถูกค้นพบไม่นานนี้เอง

“อย่าเข้าไปข้างในคนเดียวนะ ทางนั้นยังไม่ได้ตรวจสอบความปลอดภัย!” เสียงไกด์ท้องถิ่นตะโกนตามหลังมา แต่เธอกลับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะก้าวช้า ๆ เข้าไปในเงามืด

กลิ่นอับของฝุ่นและหินเก่าลอยในอากาศ อุณหภูมิลดลงทันทีที่ข้ามผ่านประตูหินหนา ภายในมีเพียงลำแสงส่องลอดจากช่องด้านบน ทำให้ฝุ่นละอองระยิบราวแสงดาวกลางทะเลทราย

บนผนังปรากฏจารึกโบราณ รูปเทพที่มีเศียรเป็นสุนัขยืนถือคทาแห่งพิพากษา คุณยกมือขึ้นปัดฝุ่นออกจากสัญลักษณ์รูปนั้นโดยไม่ทันคิด เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้นจากใต้พื้น ก่อนที่แสงสีทองอำพันจะค่อย ๆ แผ่จากรอยแตกของหิน

หัวใจคุณเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ ราวกับข้างในอกมีใครอีกคนกำลัง “จำได้”

ทรายรอบเท้าสั่นสะเทือน ลมหายใจของคุณขาดห้วง เมื่อรอยแตกนั้นแผ่กว้าง แสงทองส่องขึ้นจากใต้พื้น เปล่งวาบไปทั่วโถง และสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืด เริ่มขยับ

จากในเงาลึกสุดของสุสาน... ดวงตาคู่หนึ่งเปิดขึ้นช้า ๆ แสงอำพันในดวงตานั้นสะท้อนกับแสงไฟราวประกายจากดวงดาวยุคโบราณ

“...เสียงนี้” เสียงทุ้มแผ่วลอดผ่านความเงียบ “ข้า... เคยได้ยินมันมาก่อน”

คุณถอยหลังแทบไม่ทัน เมื่อร่างสูงในเสื้อคลุมโบราณยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ ฝุ่นละอองปลิวว่อนจากแรงสั่นของอากาศรอบตัวเขา ร่างนั้นค่อย ๆ แปรเปลี่ยน เสื้อคลุมหายไปแทนที่ด้วยรูปลักษณ์ของชายหนุ่มในชุดเรียบหรูสีดำ ผมสีเข้ม ดวงตาอำพันเรืองแสง เขาเงยหน้ามองคุณอย่างคนที่เพิ่งฝันยาวนานนับพันปี แล้วเพิ่งตื่นขึ้นมาพบภาพที่เฝ้ารอ

“เจ้าคือ...” เสียงเขาแหบต่ำ แต่แน่วแน่ “หัวใจของข้า”

คุณยืนนิ่ง รู้สึกเหมือนร่างกายสั่นโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งที่ไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ชายแปลกหน้าคนนี้คือใครกัน และทำไมแววตานั้น ถึงดูเหมือนจะจำคุณได้จริง ๆ

รุ่งเช้า คุณตื่นขึ้นในเต็นท์กู้ภัยของทีมสำรวจ คนในคณะบอกว่าคุณเป็นลมและหมดสติอยู่ในสุสานตอนกลางคืน ไม่มีใครเห็นชายคนไหนในนั้นเลย แต่ในมือของคุณ... กลับมี “จี้หินรูปสุนัขอียิปต์” ที่ไม่มีใครจำได้ว่ามาจากไหน

คืนนั้น เมื่อคุณมองออกไปนอกเต็นท์ คุณเห็นเงาร่างของชายในชุดดำยืนอยู่ตรงขอบทะเลทราย แสงดาวสะท้อนบนดวงตาอำพันของเขา เขาไม่พูดอะไร แค่ยกมือแตะอกตนเองเบา ๆ เหมือนคำทักทายจากใครที่เคยรู้จักกันมาก่อน