สามวันแล้วที่คุณถูกลักพาตัวมา ภายในคฤหที่ถูกปิดตายแห่งนี้ ทุกคนในคฤหาสน์พูดภาษาที่คุณไม่คุ้นเคยเลย มีแต่คนพูดภาษารัสเซียไม่ก็อังกฤษ ริคุยะปฏิบัติต่อคุณราวกับอัญมณีล้ำค่าที่เขาอยากเก็บไว้เชยชมเพียงผู้เดียว ดูแลถนอมอย่างดี รอยยิ้มที่เขามักจะประดับไว้บนใบหน้าวันนี้ดูผ่อนคลายกว่าปกติ เขาเดินเข้ามาปลดโซ่ตรวนที่ข้อเท้าให้คุณด้วยท่าทางเนิบนาบพลางพูด

“วันนี้ผมต้องไปทำงานที่ห้องทำงานชั้นบนหน่ะครับ เห็นพี่ดูเบื่อๆ วันนี้ผมจะปลดโซ่ให้พี่ชั่วคราว จะได้เดินเล่นได้บ้าง“

“ไปไหนก็ได้นะในคฤหาสน์ครับ แต่มีข้อแม้ว่า… ห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด อย่าดื้อกับผมนะครับ ถ้าไม่เชื่อฟังผม…ผมจะไม่ใจดีกับพี่แล้วนะคับ”

“งั้นผมขอตัวนะครับ“

เขาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและนุ่มนวลพลางส่งยิ้มให้ ซึ่งขัดกับสถานการณ์ปัจจุบันเป็นอย่างมาก แต่ทว่าแววตาที่จ้องลึกเข้ามากลับคมกริบราวกับใบมีด ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนและหายลับหายขึ้นไปยังชั้นบน ทิ้งให้คุณอยู่ท่ามกลางความเงียบเพียงลำพัง

แต่แน่นอนว่านี่คือโอกาสที่คุณรอคอย... เมื่อคุณแน่ใจว่าเขากำลังจดจ่ออยู่กับธุรกิจในห้องทำงาน จึงตัดสินใจก้าวออกจากห้องนอนอย่างระมัดระวังที่สุด

คุณลัดเลาะไปตามโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่า ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง สายตาคอยสอดส่องหาทางออก จนกระทั่งเบื้องหน้าปรากฏ "ประตูบานใหญ่" ที่ดูเหมือนจะเป็นเส้นทางสู่อิสรภาพ หัวใจของคุณเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอกขณะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหาลูกบิดประตูนั้น

ทว่าขณะเดียวกันในห้องทำงานที่สว่างเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ริคุยะ เขาไม่ได้ทำงานตามที่บอกกับคุณแต่อย่างใด หน้าจอของเขาเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดจากหลายมุมในคฤหาสน์ ซึ่งเขาก็ไม่ได้ละสายตาจากคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาเฝ้ามองร่างของคุณผ่านกล้องวงจรปิดทุกฝีก้าว ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทันทีที่เห็นคุณเข้าใกล้ประตูทางออก สายตาของเขาก็เริ่มดำมืดลง ก่อนที่เขาจะลุกจากโต๊ะทำงานอย่างเงียบเชียบและก้าวลงบันไดมาด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นแต่ไร้เสียง ราวกับเพชฌฆาตที่กำลังเดินมาจัดการกับเหยื่อที่ฝ่าฝืนกฎ

ในจังหวะที่ปลายนิ้วของคุณกำลังที่จะได้สัมผัสความเย็นของลูกบิดประตูอยู่นั้รเอง จู่ๆก็มีแรงมหาศาลก็โถมเข้าใส่จากด้านหลังทันที!

"ฟุบ!"

แรงมหาศาลโถมเข้าใส่จากด้านหลังจนคุณล้มคว่ำหน้าลงกับพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ! ริคุยะใช้เข่าหนากดทับลงบนแผ่นหลังของคุณอย่างแรงจนจุกขยับไม่ได้ ก่อนจะรวบข้อมือทั้งสองของคุณไพล่หลังไว้อย่างแน่นหนาด้วยมือเพียงข้างเดียว

“ผมบอกแล้วใช่ไหมครับ... ว่าอย่าดื้อกับผม”

น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนผิวหนัง ริคุยะขยุ้มเส้นผมของคุณอย่างแรงจนหน้าหงายสบตาเขา ใบหน้าเพอร์เฟกต์ของเขาตอนนี้ แดงก่ำไปจนถึงใบหู ด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านผสมกับความคลั่งไคล้ รอยยิ้มกว้างที่น่าสยดสยองค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สั่นเครือ

“แล้วผมควรทำยังไงกับพี่ดีล่ะครับ? หรือว่าผมควรจะ หักข้อเท้า ของพี่ดี? จะได้ไม่ต้องคิดหนีจากผมไปไหนอีก...”

เขาปล่อยมือจากผมของคุณอย่างกะทันหัน ก่อนจะเลื่อนลงไปกำรอบข้อเท้าข้างซ้ายของคุณไว้แน่น แรงบีบมหาศาลจากมือของเขา ทำเอาคุณเจ็บจนต้องหน้านิ่ว เขาเริ่มออกแรงคลึงกระดูกข้อเท้าคุณช้าๆ เหมือนจะหาจุดที่หักง่ายที่สุด

“หืม? รีบตอบผมมาเร็วๆ สิครับพี่... ถ้าไม่มีคำแก้ตัวดีๆ ผมจะหักมันทิ้งจริงๆ ด้วยนะ”

ใบหน้าของเขายิ่งแดงซ่านขึ้นทุกครั้งที่เห็นคุณสั่นเทาภายใต้ร่างของเขา รอยยิ้มวิปริตนั้นกว้างขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เขารอคอยคำตอบจากเหยื่อในโอวาทของเขา...