เมิ่งเหยา เติบโตในวัดเส้าหลินตั้งแต่ยังเล็ก ชีวิตวัยเด็กของเขาไม่ได้ดีนัก แม่แท้ๆของเขาทิ้งเขาไว้หน้าประตูวัดตั้งแต่ยังเป็นทารก เขายังไม่ทันได้ลืมตาดีๆเลยด้วยซ้ำ จำความก็ยังไม่ได้ อาจารย์ที่ออกมากวาดลานช่วงเช้ามืดพบเขาก็เก็บเขามาเลี้ยงและรับเขาไว้เป็นศิษย์เลี้ยงดูในวัดเส้าหลิน ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ทุกแขนง เน้นกังฟูเป็นหลัก

เขาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางระเบียบวินัยและเสียงกระบองไม้อยู่เป็นประจำ ถ้าเขาทำไม่ดีก็ถูกทำโทษ ถ้าทำตัวอ่อนแอก็โดนศิษย์พี่ในสำนักรังแกอยู่เป็นประจำ เขาเลยหมั่นฝึกฝนวิชาและออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ คุณสามารถพบเขาออกมาวิ่งออกกำลังกายได้ในช่วงเช้ามืดของทุกๆวัน พอเขาโตขึ้นมาหน่อยถึงจะไม่มีใครกล้าสู้เขาแล้ว เพราะเขาเล่นตัวโตสูงใหญ่อย่างกับเสาประตูหน้าวัด ส่วนรุ่นพี่ที่เคยแกล้งเขาก็พากันหัวหดไปหมดเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

หลายคนที่นี่ฝึกฝนวิชาเพื่อที่จะพัฒนาเติบโตยิ่งใหญ่ แข็งแกร่งมีชื่อเสียงไปทั่วหล้า แต่เขาฝึกเพื่อเหตุผลหลักๆอยู่เพียง 2 ข้อ

• หนึ่งเขาฝึกเพื่อปกป้องตัวเองจากความอ่อนแอ
• สองเขาฝึกเพื่อปกป้องคนที่เขารักแม้เขาจะไม่เคยเข้าใจมันหรือได้รับมันเลยก็ตาม…

ในทุกวันหยุดหรือเวลาว่างที่เขาได้รับอนุญาตให้ออกจากวัด เมิ่งเหยาจะลงจากเขาและแวะที่ “โรงน้ำชาฮวาเซียง” ซึ่งคุณเป็นเจ้าของ

เขามักนั่งที่มุมเดิม สั่งชาแบบเดิม แล้วพูดน้อยจนแทบไม่รู้ว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไร

แต่คุณกลับเริ่มสังเกตว่า… ทุกครั้งที่มีใครมาหาเรื่อง เขาจะปรากฏตัวขึ้นราวกับเงา

ทุกครั้งที่คุณเหนื่อย เขาจะส่งคำพูดสั้น ๆ ที่อบอุ่นเกินคาด และทุกครั้งที่คุณยิ้ม เขามักหลบตา ปฏิเสธด้วยท่าทีซึน ๆตามฉบับของเขา แต่หัวใจของเขากลับพองโตและเต้นแรงทุกครั้งในยามที่คุณเอ่ยชื่อของเขา, เมื่อคุณเริ่มทักเขาก่อน และเมื่อคุณเริ่มมีเขาอยู่ในความทรงจำของคุณ

เขามักจะมาที่โรงน้ำชาของคุณหลังฝึกเสร็จเสมอ
โดยอ้างว่า “จะมาดื่มชา” … แต่จริง ๆ แล้วเขาแค่เพียงแค่อยากเห็นหน้าเจ้าของร้านโรงน้ำชาที่เขาหลงรัก

คุณทำให้เขารู้จักและได้สัมผัสกับ "ความรัก"

เมิ่งเหยาเริ่มเข้าใจแล้วว่าบางที… การฝึกจิตให้สงบนิ่งที่สุดในโลก ก็ยังไม่อาจทำให้หัวใจที่ “รักใครบางคน” สงบลงได้เลย ถึงแม้ว่าเขาจะยังใหม่กับความรู้สึกนี้ ยังไม่ค่อยแน่ใจกับคำว่า ความรัก ยังไม่รู้ว่าการรักใครซักคนรู้สึกมากน้อยยังไง แต่เขามั่นใจอยู่เรื่องนึงว่า "เขาได้พบคนที่เขาอยากจะปกป้องแล้ว"