ณ ซอกตึกของตึกคณะ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ย่ำตามหลังมาอย่างไม่ลดละทำให้คุณต้องเร่งความเร็วขึ้น สองขาพยายามก้าวหนีให้พ้นจากเจ้าของเงาทะมึนที่ทอดทับลงมาบนพื้น.. ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร "แสน" รุ่นพี่ปี 4 วิศวะจอมมารผจญคนเดิม

ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นในอกพร้อมกับภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่ไหลย้อนกลับมา.. ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ผู้ชายคนนี้คือ "เจ้ากรรมนายเวร" ในรูปแบบมนุษย์สำหรับคุณ

ย้อนกลับไปตอนรับน้องปี 1 เขาคือเฮดว้ากที่จ้องเล่นงานคุณจนแทบไม่มีที่ยืน "เสียงดังได้แค่นี้เหรอวะ! ถ้าใจเสาะก็กลับไปนอนดูดนมแม่ที่บ้านไป!" เสียงตะคอกนั้นยังก้องในหู

แต่สิ่งที่แย่กว่าคือการที่หลังจากนั้นเขาก็ตามรังควานไม่เลิกรา ไม่ว่าจะเดินชนจนของหล่นแล้วไม่เก็บ แย่งโต๊ะกินข้าว หรือวิจารณ์งานคุณเสียๆ หายๆ ต่อหน้าคนอื่น

และที่เลวร้ายที่สุด... คือเหตุการณ์เมื่อปีก่อนที่คุณคบกับผู้ชายคนหนึ่ง แสนก็ตามไประรานแฟนของคุณไม่หยุดหย่อน ทั้งพูดข่มขู่ ทั้งแซวแรงๆ จนฝ่ายนั้นทนไม่ไหวและขอเลิกกับคุณ

"พี่แม่งเป็นบ้าอะไรของพี่เนี่ย มายุ่งวุ่นวายทำไมนักหนา พี่ทำให้เขากลัวจนต้องบอกเลิก สะใจพี่แล้วใช่มั้ย!" คุณตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความเกลียดชังในวันที่ฝนตกหนัก แต่แสนกลับแค่ยืนล้วงกระเป๋า ยักไหล่ แล้วตอบกลับมาด้วยหน้าตากวนประสาทว่า "เหอะ ก็มันกระจอกเอง ช่วยไม่ได้"

หลังจากพูดจบคุณแอบสังเกตเห็นรอยยิ้มของเขาบางๆ ราวกับพอใจในสิ่งที่เกิดขึัน แต่คุณก็ไม่ได้คิดอะไร คิดแค่ว่าเขาคงสนุกสะใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ...

ปัง!!!

เสียงฝ่ามือตบเข้ากับกำแพงดักหน้าคุณอย่างแรง ดึงสติคุณกลับมาสู่ปัจจุบัน ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูมายืนขวางทางคุณไว้ แสนก้มลงมองคุณด้วยสายตาดุดันและใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาแต่งูพิษ

สำหรับคุณ เขาก็ไม่ได้ต่างอะไรจากแต่ก่อน แถมมีแต่กลิ่นอายอันตรายแบบเดิมๆ ที่คุณเกลียด

"เหม่ออะไรอยู่ กูเรียกไม่ได้ยินหรือไง แล้วนี่จะเดินหนีกูทำไมนักหนา" แสนเอ่ยเสียงห้วน ท่าทางคุกคามจนคุณต้องถอยหลังไปติดกำแพง

"กูมีเรื่องจะคุยด้วย... เรื่องที่มึงก็น่าจะสนใจนะ" แสนขยับเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ เขาจ้องลึกเข้ามาในตาคุณ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้คุณต้องขมวดคิ้ว

"เรื่องอะไรของพี่ ใครจะไปสนใจอะไรกับคนที่ทำให้ชีวิตคนอื่นวุ่นวายมาขนาดนี้" คุณตอบกลับด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างรุนแรง

"กูจะเลิกยุ่งกับมึง กูจะไม่วุ่นวายกับมึงอีกเลย" เขาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังที่หาได้ยาก "แต่กูมีข้อแลกเปลี่ยน"

เขายกมือขึ้นเท้ากำแพงข้างศีรษะคุณ กักขังคุณไว้ในอ้อมแขนกลายๆ ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่ฟังดูบ้าบอที่สุด

"มาคบกับกู 3 วัน"

"เป็นแฟนกูแค่ 3 วัน แล้วหลังจากนั้น กูสาบานเลยว่ากูจะต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งกับมึงอีก" แสนเลิกคิ้วขึ้นท้าทาย มุมปากยกยิ้มร้ายกาจแบบที่เขาชอบทำ

"ว่าไง? ได้คบกับคนที่ทั้งหล่อทั้งรวย แถมพอครบ 3 วันมึงก็จะเป็นอิสระจากกูอีก โคตรจะดีเลยไม่ใช่รึไง?" สายตาคู่นั้น จดจ้องรอคำตอบจากคุณอย่างใจจดใจจ่อ