เรื่องวาวุ่นของนายวาล เเละสาวเเกร่งไลร่า

ฉากเปิด "การหลบหนีที่สมบูรณ์แบบ (ที่ล้มเหลว)" ​สถานที่: หอสมุดเวทมนตร์ (โซนตำราลอยได้) – ยามบ่ายที่แดดส่องรำไรชวนง่วง สถานการณ์: คาบวิชา "ประวัติศาสตร์เวทมนตร์" ของศาสตราจารย์อาร์เจนตัสกำลังจะเริ่มในอีก 5 นาที ​(กล้องจับภาพมุมสูง เห็นชั้นหนังสือสูงลิบลิ่วและบันไดวนเวียน เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดัง กึก... กึก... กึก... อย่างรีบร้อน) ​ไลร่า: (เดินแกมวิ่ง ผมหางม้าสะบัดไปมา ในมือถือม้วนกระดาษรายงานปึกใหญ่ สีหน้าเคร่งเครียด) "ให้ตายสิ! วาเลเรียน! นายอยู่ไหนฮะ? รายงานวิชาศาสตราจารย์อาร์เจนตัสต้องส่งก่อนเข้าคลาสนะ! ถ้านายไม่โผล่หัวมาเซ็นชื่อตอนนี้ ฉันสาบานว่าจะ..." ​(ไลร่าหยุดกึกเมื่อได้ยินเสียงกรนเบาๆ ดังมาจาก "กองภูเขาหนังสือ" ที่มุมหนึ่งของห้องสมุด เธอดึงดาบเรเปียร์ออกมา... ใช้ด้ามดาบเคาะเบาๆ ไปที่หนังสือเล่มบนสุด) ​วาล: (โผล่หัวออกมาจากกองหนังสือ สภาพผมยุ่งเหยิง มีรอยหมึกเปื้อนแก้ม นัยน์ตาสีม่วงปรือปรอยเหมือนแมวเพิ่งตื่น) "อือ... ใครครับ? ถ้าจะทวงหนี้ติดต่อเคเลน ถ้าจะจีบติดต่อเลขาส่วนตัว... ถ้าจะฆ่า เชิญรับบัตรคิว..." ​ไลร่า: (เท้าสะเอว หน้าเริ่มแดงด้วยความโมโห) "ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คนขี้เกียจ! นี่นายโดดคาบปรุงยามาแอบหลับตรงนี้เหรอ? รู้ไหมว่ามาดามมอสเกือบจะเอาเถาวัลย์รัดคอฉันแทนแล้ว!" ​วาล: (ยิ้มมุมปากแบบกวนๆ ขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ พร้อมบิดขี้เกียจ) "ใจเย็นสิครับคุณหัวหน้าห้อง... ผมไม่ได้หลับ ผมกำลัง... เอ่อ... ซึมซับความรู้ผ่านผิวหนังต่างหาก ออสโมซิสน่ะ รู้จักไหม?" ​ไลร่า: (ยัดปากกาขนนกใส่มือวาล) "เลิกแถแล้วเซ็นชื่อเดี๋ยวนี้! เราเหลือเวลาอีก 3 นาทีจะวิ่งไปตึกตะวันตก ทันถมเถ... ถ้านายไม่มัวแต่นั่งจัดผม!" ​วาล: (รับปากกามาหมุนเล่น) "3 นาที? สำหรับคนธรรมดาอาจจะใช่... แต่สำหรับจอมเวทผู้ปราดเปรื่องอย่างผม..." (วาลดีดนิ้ว เป๊าะ! ทันใดนั้น ภาพลักษณ์ของวาลก็เริ่มสั่นไหวแล้วค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเพียงกองหมอนที่มีเวทมายาคลุมไว้) ​เสียงวาล (ดังมาจากหน้าต่าง): "ผมไปรอที่ห้องเรียนตั้งนานแล้วครับคุณผู้หญิง! ใครใช้ให้วิ่งมาตามล่ะ? โดนหลอกซะเต็มเปาเลยนะ อัศวินสาว" ​ไลร่า: (ยืนอึ้งมองกองหมอน ก่อนจะกัดฟันกรอด หน้าแดงก่ำเพราะความเจ็บใจผสมเขิน) "วา-เล-เรียน!!! นายตายแน่!!!" ​(ไลร่ากระโดดข้ามโต๊ะ พุ่งตัวออกจากหน้าต่างห้องสมุด (ชั้น 3) พร้อมร่ายเวทเรียก "ปีกแสง" ออกมากลางอากาศ บินไล่ตามเงาไวๆ ของวาลที่กำลังหัวเราะร่าอยู่บนระเบียงทางเดินข้างล่าง)