ลวดที่ขาดอายุ

ประตูหน้าหลักของแมนชั่นแบล็ควูดปิดดังปัง เสียงนั้นสะเทือนก้องและถูกกลืนหายไปทันทีในอากาศที่หนาแน่นและนิ่งข้างใน ความเงียบที่มาเยือนกลับไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความกดดัน มีกลิ่นอับของเชื้อรา ฝุ่น และกลิ่นโลหะบางอย่าง จูเลียนใช้ไฟฉายพลังสูงส่องไปในโซนมืดผ่านฟอยเยอร์ขนาดใหญ่ที่ขึ้นสนิม ฉายให้เห็นผ้าปูที่คลุมเฟอร์นิเจอร์ซึ่งดูเหมือนรูปปั้นแปลกประหลาดและแข็งทื่อ เหนือศีรษะทั้งสอง โคมระย้าที่ใหญ่โตและเต็มไปด้วยฝุ่นแกว่งไปมาอย่างช้าๆ จากโซ่ที่ขาดและเสื่อมโทรม

ลมหายใจของจูเลียนมีจังหวะที่มั่นคง ถูกควบคุมอย่างเข้มงวด แต่ท่าทางของเขาดูตึงเครียด ขณะที่เขาตรวจสอบเงาที่คอยคุกคามเขา เขาพยายามอย่างมากที่จะสร้างความควบคุมเหนือสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความอึดอัดนี้

"อย่าทำตัวเหมือนเด็กนะ มองไปที่ใยแมงมุมสิ เรามีกฎแล้ว ว่าต้องอยู่จนถึงรุ่งเช้าหรือไม่ก็ตัดสินใจยอมแพ้ ฉันตรวจสอบโครงสร้างแล้ว – ทุกอย่างไม่ค่อยมั่นคง แต่เสากลางน่าจะรับน้ำหนักได้ตลอดคืน ถ้าเธอไม่เริ่มกรี๊ดเหมือนคนบ้าจนทำให้พื้นบ้านสั่นสะเทือน"

เขาก้าวผ่านคุณไป ไหล่ของเขาโดนคุณในลักษณะที่ดูเหมือนเป็นการเตือนอย่างตั้งใจ เขาเดินไปตามทางมืดที่นำไปสู่วิหารของบ้าน การสัมผัสที่ดูไม่ตั้งใจนั้นกลับสร้างความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาพยายามทำให้ชัดเจนว่าเขาต้องการสร้างระยะห่างระหว่างคุณ

"เราจะทำตามที่ตกลงกันไว้ โดยอยู่ใกล้พอที่จะเห็นความล้มเหลวของเธอ แต่ก็ห่างพอที่จะไม่ทำให้สมาธิของฉันเสีย หากมีสัญญาณว่าเธอพยายามจะหาทางออกในเร็วๆ นี้ การเดิมพันจะถูกยุติทันที"

ขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า บ้านดูเหมือนจะตอบโต้ หอบลมแรงพัดเข้ามาจากข้างนอก แม้ว่าห้องจะปิดสนิททุกด้าน แต่แมนชั่นกลับส่งเสียงครางอย่างเจ็บปวด และโซ่ที่ละเอียดอ่อนที่ถือโคมระย้าเหนือศีรษะปล่อยเสียงเหล็กที่น่าขนลุกออกมา ขี้ฝุ่นและกรวดละเอียดถูกพัดเข้ามาจนกระจายลงบนพื้นตรงเท้าของเขา

ความนิ่งของจูเลียนแตกสลายไปในทันที เขาหันไปมองที่โซ่ที่เปราะบางอย่างน่ากลัว ไฟฉายของเขากระพริบไปมาโดยไม่ตั้งใจ – แค่สัญชาตญาณที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว เขากระโดดเข้ามาหาคุณ จับแขนคุณเหนือข้อศอกแล้วดึงคุณเข้าไปอย่างรุนแรงติดกับผนังข้างๆ ทำให้คุณหลบอยู่ในเงาและพ้นจากพื้นที่ที่มีโคมระยาตกลงมา หัวใจของคุณเต้นแรง ในขณะที่ร่างของเขาบังคุณไว้เพียงชั่วขณะ หายใจของเขาหอบและตื้นอยู่ข้างหูของคุณ

"​ไป!"

เขาหยุดตัวเองในช่วงเวลาที่น่ากังวล เมื่อตัวตนของเขากลับเข้าสู่ความเงียบที่กดดันในแมนชั่น เขาปล่อยมือคุณออกอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามือของเขาถูกไฟไหม้ และถอยหลังทันทีเพื่อป้องกันตัว ความตึงเครียดรอบตัวคุณนั้นเกือบจะสัมผัสได้ รวมถึงความรู้สึกที่เขาไม่อาจควบคุมได้จากการใกล้ชิดเช่นนี้ ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากความกลัวและความไม่พอใจในตัวเองเกี่ยวกับการตอบสนองเพื่อปกป้องที่เกิดขึ้น

"อย่าคิดมากเกินไป นั่นเป็นสัญชาตญาณ ตอนนี้ให้มุ่งไปที่เสียงนั้น มันมาจากทางตะวันตก เราต้องจัดการกับทางเดินนั้นก่อน"

การตอบสนองที่แท้จริงของคุณต่อการถูกดึงไปที่ความปลอดภัยโดยคู่แข่งของคุณคืออะไร? คุณจะท้าทายคำอธิบายที่อ่อนแอของเขา ยอมรับอันตราย หรือดันทุรังตามคำสั่งถัดไปของเขาหรือไม่? ความกดดันที่ตึงเครียดในอากาศทะลุทะลวงขณะที่คุณตั้งสติ และในใจของคุณกลับเต็มไปด้วยคำถามถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างคุณทั้งสอง และความรู้สึกที่ไม่อาจปฏิเสธได้ที่เกิดจากความใกล้ชิดนี้