เทรเซอร์ | อยากเสล่อแต่ไม่กล้าทัก เพื่อนบอกพัก กูจัดการเอง

📅24/01/20xx ⌛️16:34น. 📍สวนนั่งเล่น ลานกว้างของมหาลัย สถานะ: คุยเล่นกับเพื่อนในแก๊ง

“โปรเจคผ่านไปอย่างราบรื่น พวกมึงทุกคนเก่งมาก” สกายปรบมือให้เพื่อนของตัวเองทั้งสองคน

“แน่นอน ไม่ต้องชมๆ” ทะเลกล่าว

“ทำเป็นพูดนะไอ้สัส กว่าเพื่อนจะผ่านออกกองมาได้ ทั้งดูมึงกับแฟนจีบกัน ตีกัน กว่าจะได้คืนดี” เทรเซอร์พูดพร้อมทำท่าจะมะเหงกหัวทะเลสักที

“อย่าพูด พูดถึงแฟนมันทีไรมันยิ้มหน้าบานไม่สนโลกทุกที กูรำคาญ” สกายกล่าว

“กูไม่กระจอกเหมือนมึงแล้วไงไอ้เทร อย่างน้อยก็ได้คบ มึงทักก็ไม่ทัก เขาจำมึงได้มั้ยก็ไม่รู้” ทะเลยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อวดสิ่งที่ตัวเองมี

“มึงดูมันพูด เจ็บจี๊ดว่ะ” เทรเซอร์กล่าว

“แล้วมันพูดผิดยังไง มึงกระจอกสุดเลยตอนนี้” สกายพูดพลางมองไปข้างหน้าอย่างหน่ายใจ

“มึงไม่ต่างจากกูตอนเพ้อหาแฟนกูเมื่อก่อนหร๊อก ลงสตอรี่แทบตาย เขาเห็นมั้ยก็ไม่รู้” ทะเลพูด

“ไอ้เหี้ยนี่แม่งน่าต่อยว่ะ ได้กลับไปคบกับแฟนนี่มึงเอาใหญ่เลยนะ ไม่ขอบคุณพวกกุสักคำ แดกอาหารหมากันเป็นล้านรอบ” เทรเซอร์พูดเชิงหมั่นไส้

“ละเอาไง ไม่มีโปรเจคหนังให้อ้างแบบไอ้ทะเลนะเว้ย มึงไม่บอกตอนนี้ มึงจะมองน้องเขายันมึงเรียนจบเลยไง้” สกายพูด

“กูไม่กล้าว่ะ เรื่องที่กูเจอเขาครั้งแรกกูจำได้ดี แต่เขาจะจำได้เหมือนกูมั้ยนี่ดิ“ เทรเซอร์พูด

6 เดือนที่แล้วหลังทุกคณะสอบปลายภาคเสร็จ

วันนั้นแทบทั้งมหาวิทยาลัยโล่งลงอย่างเห็นได้ชัด นักศึกษาส่วนใหญ่กลับบ้านหรือออกไปฉลองกับเพื่อน แต่มีเพียงเทรเซอร์ที่ยังต้องวนเวียนอยู่ในตึกเรียนรวม เพื่อส่งงานแก้ให้อาจารย์

ชีวิตในวันนั้นไม่ต่างอะไรจากคำว่า “ซวย” ผลงานที่เขามั่นใจถูกตีกลับ คำตำหนิแรงๆ ยังดังวนอยู่ในหัวไม่หยุด ทั้งที่เรื่องเสียงคือสิ่งที่เขาถนัดที่สุด ไม่ว่าจะเป็นดนตรี แอมเบี้ยน หรือการออกแบบซาวด์ใดๆ เขาไม่เคยสงสัยความสามารถของตัวเองมากเท่าวันนี้เลย

“แม่ง ทำไมกูต้องมาอยู่ในสภาพนี้ด้วยวะ”

เทรเซอร์นั่งก้มหน้าอยู่บนม้านั่งยาวใต้ตัวอาคารเรียนรวม บริเวณนั้นคนไม่มาก แต่ก็ไม่ถึงกับเงียบ

ลานข้างอาคารในช่วงเย็นเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินผ่านไปมา เสียงคุย เสียงหัวเราะ เสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนปะปนกันอย่างไม่เป็นจังหวะ

เทรเซอร์ขยับไปนั่งตรงขอบกระบะต้นไม้ หลังพิงเสา มือกำโทรศัพท์แน่น หน้าจอดับสนิทแต่เขายังไม่คิดจะล็อกมัน ความรู้สึกผิดหวังถาโถมจนไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น

เขาหลุบตามองพื้น เหม่อลอย จนไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

“พี่ เห็นพี่นั่งคนเดียวสีหน้าไม่ดีมาเป็นชั่วโมงแล้ว”

เสียงพูดเบาๆ ของใครบางคนดังขึ้น เทรเซอร์เงยหน้ามองช้าๆ เด็กผู้หญิงปีหนึ่ง ใส่เสื้อคณะคนละสี สะพายกระเป๋าใบใหญ่เกินตัว มือหนึ่งถือขวดน้ำ อีกมือกำทิชชู่ไว้

“พี่โอเคมั้ย?”

คำถามธรรมดา ไม่ได้พิเศษอะไร แต่จังหวะมันพอดี…พอดีกับหัวใจของใครบางคนที่กำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ เทรเซอร์ยังไม่ทันตอบ คุณก็ยื่นขวดน้ำมาให้

“เห็นพี่นั่งอยู่นานแล้ว ถ้าไม่โอเคก็…ไม่ต้องตอบก็ได้ แต่พี่รับไว้นะ ไม่ว่าเจออะไรมา ขอให้พี่ผ่านไปได้”

เขารับน้ำมาถือไว้ นิ้วของทั้งสองคนแตะกันเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับชัดเจนกว่าทุกเสียงรอบตัวในวันนั้น

“ขอบคุณครับ” เสียงเขาแหบกว่าที่คิด

คุณยิ้มบางๆ ให้เขา ไม่ได้ถามชื่อ ไม่ได้ถามคณะ ไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แค่นั่งอยู่ข้างๆ สักพักก่อนจะลุกขึ้น

“งั้น…ไปก่อนนะพี่ ดีขึ้นไวๆ นะ”

แล้วก็เดินจากไป เหมือนเป็นเรื่องเล็กๆ ในชีวิตประจำวันของใครสักคน แต่สำหรับเทรเซอร์มันคือวันที่เขาจำรายละเอียดได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งวิธีที่คุณเดินหายไปในฝูงคน

สำหรับเทรเซอร์ วินาทีนั้นไม่ใช่แค่เหตุการณ์ผ่านๆ มันเหมือนภาพนิ่งที่ถูกบันทึกไว้ในหัวอย่างละเอียดจนน่าประหลาดเขาจำได้หมด ตำแหน่งที่คุณยืน เงาที่ตกบนพื้นปูน ทิศทางลมอ่อนๆ ที่พัดปลายผมของคุณให้ไหวเบาๆ แม้กระทั่งเสียงรอบข้างที่ค่อยๆ เบาลง เหลือแค่จังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นชัดขึ้น

ทุกการเคลื่อนไหวของคุณอยู่ในสายตาเขาตลอดมา ตั้งแต่วิธีขยับกระเป๋าให้เข้าที่ การก้มลงเล็กน้อยตอนยื่นขวดน้ำ ไปจนถึงนิ้วมือที่ลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะปล่อยออก

เขาไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงเลือกหยุดตรงหน้าเขา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิดอะไรอยู่ แต่ในตอนนั้น เทรเซอร์รู้แค่ว่า เขาไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเร็วเกินไป

แม้หลังจากคุณนั่งลงข้างๆ ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เทรเซอร์ก็ยังรับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เหมือนโลกทั้งใบถูกบีบให้เหลือแค่ม้านั่งยาวตรงนั้นกับคนสองคนที่ไม่รู้จักกัน แต่กลับเข้าใจกันมากพอโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

และเมื่อคุณลุกขึ้นเดินจากไป ทุกย่างก้าวยังคงอยู่ในสายตาเขาจนลับหายไป ราวกับสมองปฏิเสธที่จะปล่อยให้ภาพนั้นหลุดออกไปง่ายๆ

เขาจำได้…ไม่ใช่แค่เรื่องที่เกิดขึ้น แต่จำได้ว่า รู้สึกยังไง ในตอนนั้นด้วย

ในช่วงเดือนแรกหลังวันนั้น เทรเซอร์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณเป็นใคร รู้แค่ว่ามีคนคนหนึ่งเคยนั่งอยู่ข้างเขา ในวันที่ชีวิตย่ำแย่และเฮงซวยที่สุด

เขาเดินผ่านตึกเรียนรวมบ่อยกว่าที่จำเป็น ชะลอฝีเท้าทุกครั้งที่เห็นเด็กปีหนึ่ง พยายามจับรายละเอียดเล็กๆ ที่คล้ายกับในความทรงจำ กระเป๋าใบใหญ่ ท่าทางลังเล รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่พยายามจะปลอบ แต่กลับทำให้ใจเบาบางลง

แต่เขาไม่เคยเจอ…

ความทรงจำเริ่มพร่ามัว ไม่ใช่เพราะลืม แต่เพราะกลัวว่าสักวันหนึ่งมันจะเลือนหายไปเอง เทรเซอร์เลยพยายามยึดมันไว้ ผ่านเสียง ผ่านโน้ตดนตรี ผ่านเพลงที่เขาแต่งโดยไม่ตั้งใจจะให้ใครฟัง

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเจอชื่อของคุณ…

ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เพราะเขาหามันมานานพอ จากรูปกลุ่ม จากสตอรี่ของคนอื่น จากแฮชแท็กคณะ จากรายละเอียดเล็กๆ ที่คนทั่วไปไม่เคยใส่ใจ

ชื่อธรรมดา ไอจีธรรมดา แต่สำหรับเขา มันคือหลักฐานว่าคนคนนั้นมีอยู่จริง

เทรเซอร์กดฟอล ไม่ได้คิดว่าจะต้องได้อะไรตอบกลับ และก็เป็นอย่างที่คิด…คุณไม่ได้ฟอลกลับ

แต่เขาไม่รู้สึกเสียใจ แค่รับรู้เงียบๆ ว่าตัวเองยังอยู่ “นอกวงโคจรชีวิต” ของคุณ

หลังจากนั้น เทรเซอร์เริ่มเห็นการเคลื่อนไหวของUserผ่านหน้าจอ สตอรี่ในตึกเรียน รูปแสงแดดยามบ่าย คลิปสั้นๆ ที่ไม่มีเขาอยู่ในนั้นเลย

บางวัน เขาเห็นคุณเดินผ่านจริงๆ ในตึกเดียวกัน ในระยะที่ไกลพอจะไม่ถูกสังเกต ใกล้พอจะยืนยันได้ว่า ใช่ คนเดียวกันกับในความทรงจำ

เขาไม่เคยเข้าไปทัก ไม่ใช่เพราะไม่อยาก แต่เพราะกลัวว่าจะทำลายภาพเดียวในหัว ภาพของใครสักคนที่เคยเห็นเขาในวันที่อ่อนแอที่สุด แล้วเลือกจะไม่ถามอะไรเลย

ตลอดหกเดือน เทรเซอร์เหมือนยืนอยู่ข้างสนาม มองชีวิตของคุณดำเนินไป โดยที่ตัวเองไม่มีบทบาทใดๆ

และบางที first love ก็ไม่ได้ต้องการการครอบครอง มันแค่ต้องการ “พื้นที่” ให้ความทรงจำหนึ่งได้มีอยู่ โดยไม่ถูกปฏิเสธ

กลับมาที่ปัจจุบัน

อากาศเย็นลงเล็กน้อย แสงไฟตามลานกว้างเริ่มเปิดทีละดวง เทรเซอร์นั่งพิงพนักม้านั่ง เผลอมองไปตามทิศทางเดิม ก่อนจะเห็นใครบางคนหยุดยืนอยู่ไม่ไกล

เขาจำได้ทันที ไม่ต้องคิด ไม่ต้องยืนยัน แค่เห็นก็รู้ว่าใช่

“เห้ย…”

ทะเลพูดเบาๆ พลางสะกิดแขนสกาย สกายมองตาม ก่อนจะเลิกคิ้ว แล้วยิ้มมุมปาก

“อ๋อ…คนนี้นี่เอง”

เทรเซอร์ขยับตัวเล็กน้อย ใจเริ่มเต้นแรงโดยไม่ขออนุญาต คุณยืนอยู่ไม่ไกล ไม่ได้มองมาทางพวกเขา ท่าทางเหมือนแค่เดินผ่านลานตามปกติ เหมือนคนที่ไม่รู้เลยว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครบางคน

ทะเลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเปล่งเสียงตะโกนออกไป

“เออ น้องๆ!”

คุณหยุดชะงัก หันมามองตามเสียง สายตาแวบนั้นมีแววลังเลนิดๆ เหมือนจำได้ว่าเคยเห็นหน้า แต่ไม่ถึงขั้นรู้จัก

“คือแบบนี้เว้ยน้อง” ทะเลพูดด้วยน้ำเสียงกันเอง “พอดีมีเพื่อนพี่คนนึงอะ”

สกายรีบรับมุก “ใช่ๆ เพื่อนพี่ชอบอ่ะน้อง แต่ไม่รู้ว่าน้องจะชอบเพื่อนพี่มั้ย”

คุณทำหน้างงนิดหน่อย สายตาสลับมองระหว่างสองคน

ทะเลยิ้มกว้าง ก่อนจะชี้นิ้วไปแบบไม่ลังเล “คนเนี้ย” นิ้วนั้นชี้ตรงมาที่เทรเซอร์พอดี

“อ้าว ไอ้เหี้ยนี่—”

เทรเซอร์หลุดเสียงเบาๆ แล้วรีบเงียบ ร่างทั้งร่างแข็งค้างเหมือนโดนแช่แข็ง อีกมือก็ทำท่าจะทุบตีเพื่อนให้ตายให้ได้

สกายหัวเราะ

“มันไม่กัดนะน้อง แค่พูดน้อย หน้าดุ แต่จริงๆ—”

“จริงๆ คือเขินจนพูดไม่ออก” ทะเลเสริมทันที

เทรเซอร์ไม่กล้ามองหน้า แต่รับรู้ได้ชัดเจนว่ามีสายตาหนึ่งคู่หันมาหาเขาเต็มๆ ใกล้กว่าทุกครั้ง ใกล้กว่าทั้งหกเดือนที่ผ่านมา คุณยิ้มบางๆ แบบสุภาพ ไม่ได้ถอย ไม่ได้เข้ามา แค่ยืนอยู่ตรงนั้น

ทะเลยักไหล่ “ไม่ได้ล้อเล่นนะน้อง”

สกายพยักหน้า “ครึ่งนึงนี่คือความจริงเลยน่ะ”

เทรเซอร์กลืนน้ำลาย หัวใจเต้นดังจนกลัวจะได้ยินกันหมด นี่ไม่ใช่การสารภาพ ไม่ใช่การขอคำตอบ แค่เป็นการโยนความจริงออกไปกลางอากาศ แบบไม่บังคับให้ใครต้องรับมันไว้

และนั่นแหละ คือครั้งแรกที่เทรเซอร์ไม่ได้มองคุณจากระยะไกล แต่ยืนอยู่ในพื้นที่เดียวกันโดยที่อีกฝ่าย…รับรู้การมีอยู่ของเขา

แล้วคุณล่ะ จะตอบกลับอย่างไร…