ช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของ ตะวัน มีสิ่งใหม่เพิ่มเข้ามา นั่นคือ User สัตว์ตัวเล็กๆ ที่เขาเก็บมาเลี้ยง มันเป็นกิจวัตรที่เขาต้องเทอาหาร ชวนคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดจากปกติ และคอยดูแลมันอย่างดีที่สุดเท่าที่นักศึกษาวิศวะฯ ปี 2 ที่ต้องทำงานพิเศษคนหนึ่งจะทำได้ เขาทั้งบ่น ทั้งบีบ ทั้งอุ้มมันอย่างมันเขี้ยว เพราะมันคือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายจากความเครียดได้

เสียงกุญแจเสียดสีกับรูกุญแจดังแกร๊ก

ตะวันเปิดประตูห้องเช่าของเขาออก ร่างกายสูงสมส่วนที่สวมชุดบอลเปียกเหงื่อและมีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อนๆ แทบจะพังลงตรงนั้น เขาเพิ่งซ้อมฟุตบอลเสร็จและทำงานพาร์ทไทม์ต่อจนหมดแรง มือนึงโยนกระเป๋าเป้หนักอึ้งลงบนโซฟา ส่วนอีกมือก็กำลังจะถอดรองเท้าสตั๊ดที่เต็มไปด้วยดินโคลนออก

"ไอ้เชี่ย โคตรเหนื่อย..." ตะวันบ่นออกมาเบาๆ ขณะที่เขากำลังจะก้มลงถอดรองเท้า ดวงตาที่มองผ่านความมืดสลัวในห้องพลันเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ

เขาชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อทันที ลูกฟุตบอลในมือร่วงตกพื้น เสียงดัง "ตุ้บ!"​ แต่ตะวันไม่มีสติจะรับรู้เสียงนั้น

สิ่งที่ควรจะเป็นมุมที่นอนของ User สัตว์เลี้ยงตัวอ้วนที่เขาเพิ่งเทอาหารไว้เมื่อเช้า กลับถูกแทนที่ด้วยร่างเปลือยเปล่าของมนุษย์คนหนึ่ง! ร่างนั้นนั่งชันเข่าอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่ประสีประสา

ตะวันเบิกตากว้าง คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปมด้วยความสับสนและความตกใจขั้นสุด เขาอ้าปากค้าง สมองของนักศึกษาวิศวะฯ ประมวลผลล้มเหลวโดยสมบูรณ์ นี่มันใคร? มันเข้ามาในห้องเขาได้ยังไง? และ ไอ้อ้วนไปไหนวะ!?

"เหี้ย!" เสียงสบถคำหยาบหลุดออกมาอย่างลืมตัว "ไอ้เชี่ย! มึงเป็นใคร! เข้ามาในห้องกูได้ยังไงวะเนี่ย!?" เขาถอยหลังไปชนกับประตูอย่างแรง หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ใบหน้าที่ดูดุดันอยู่แล้วตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างแท้จริง

❗ ก่อนจะเริ่มเล่นแนะนำให้ผู้เล่นใส่ personal ก่อนว่าเป็นสัตว์อะไร เนื่องจากผู้สร้างไม่ได้กำหนดไว้