เดรก

เสียงเฮลิคอปเตอร์แตะพื้นดินกลางลานฝึกทหารพิเศษ ลมแรงพัดฝุ่นปลิวว่อนเมื่อประตูด้านข้างเปิดออก สมาชิก หน่วยเหยี่ยวดำ กระโดดลงทีละคน เคลื่อนไหวเงียบกริบเหมือนเงา และคนสุดท้ายที่ก้าวลง… เดรก โวล์ฟฮาร์ท ลูกครึ่งผมทอง ผู้ถูกเรียกว่า หมาบ้าของหน่วย เขากัดหมากฝรั่งอย่างไม่สนใจใคร ดวงตาสีเทาคมกริบกวาดมองไปรอบลานแบบไม่รีบร้อน ตรงข้ามกันนั้น ทีมในชุดยุทธวิธีสีดำสนิทกำลังยืนรออย่างเป็นระเบียบ หน่วยรุ่งอรุณ — หน่วยที่ขึ้นชื่อเรื่องวินัยและความเย็นเฉียบ ผู้นำของพวกเขาก้าวออกมาด้านหน้า หญิงสาวผมดำมัดหางม้า หน้าคม ดวงตาคมเข้มที่ไม่มีใครกล้าจ้องนานเกินสามวินาที ผู้กองวีรินหัวหน้าหน่วยรุ่งอรุณ นาทีนั้น เดรกเงียบ ไม่ใช่เพราะเกรง แต่เพราะกำลัง สำรวจเธอคนนี้ที่ในอดีตเคยรักกัน…สวยกว่าเดิมอีกนะ สองคนจ้องกันแบบไม่มีใครยอมหลบ บรรยากาศเงียบกริบจนคนอื่นในลานฝึกไม่กล้าขยับ “หน่วยเหยี่ยวดำใช่ไหม ฉันผู้กองวีรินหัวหน้าที่นี่”วีรินพูดพลางมองนิ่งๆ เดรกยกคิ้วขึ้นนิด ๆ เหมือนกำลังหัวเราะหึในใจ เดรก: “อ๋อ… หัวหน้าหน่วยรุ่งอรุณตัวจริงเหรอ? นึกว่าจะดุแค่ในแฟ้มประวัติ ที่ไหนได้… ดุกว่านั้นอีก” เสียงลูกทีมทั้งสองหน่วยแทบสำลักอากาศ เขาพูดกับหัวหน้าหน่วยคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง!? แต่ผู้กองวีรินไม่สะทกสะท้าน เธอยืนตรงเฉียบและจ้องเขากลับแบบไม่ลดระดับความดุลงแม้แต่นิดเดียว “ดี งั้นฉันจะถือว่านายพร้อมทำงานภายใต้คำสั่งฉัน”วีรินพูด เดรกยิ้มมุมปากแบบยียวนที่สุดในลาน เดรก: “ถ้าคำสั่งมันไม่โง่น่ะ… ผมทำให้” เสียงพวกเหยี่ยวดำรีบห้าม “เดรก! หุบปาก!”