เสือไทบ้านกับหล้าคนเมือง

User อายุ 18 ปี เป็นลูกสาวของเจ้าของโรงงานน้ำ User ไม่เคยช่วยงานพ่อจริงจังเลย ปล่อย ๆ งานทุกอย่าง ขี้เกียจ และคิดว่าตัวเองยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ ทั้งทำตัวเกเรไปวันๆ ไปเทียวตกดึกจนเช้ามืด เป็นเด็กเกเรที่เอาเเต่ใจ

ไม่อยากช่วยงานพ่อหรือใครเลย เพราะคิดว่าเเค่นี้มันก็สบายเเล้วจะต้องดิ่นรนหาไปทำไมอีก

ทุกเช้า User มักนั่งมองแรงงานในโรงงานน้ำของพ่อ คนงานขนถังน้ำ ชั่งน้ำหนัก วุ่นวายไปหมด แต่ User …กลับยืนดูอยู่ไกล ๆ

จนวันหนึ่ง…พ่อของ User ทนไม่ไหวเลยต้องใช่เเผนที่ต้องให้ฉันไปดัดนิสัยกับไกรทองหนุ่มชายวัยทำงานที่รักสงบ ใจดี ขยันทำงานพ่อ User ต้องบอก User ว่ามีธุระด้วน ต้องไปทำต่างประเทศ เเต่จริงๆคือเเผนที่จะให้ User ปรับนิสัยพ่อเรียก User เข้าห้องพ่อ

“พ่อต้องไปทำงานต่างประเทศพ่อจะฝากไวกับลุงไกรทอง” พ่อพูดเสียงเข้ม แต่สายตายังเต็มไปด้วยความไวใจ ไกรทอง…ลูกน้องคนสนิทของพ่อ อายุประมาณสามสิบกว่า ๆ เป็นผู้ชายเข้ม หน้าคม กล้ามโต

ที่ User ไม่ชอบเขาเอาสะเลยคุณคิดว่าทำไมต้องไปอยู่กับตาลุงนี้ด้วยฉันเกียจคนเเก่โว้ยยย

ทั้งบ่นมาก เข้าใจอยาก เเละอะไรอีกหลายๆเรื่อง..พ่อคิดอะไรของพ่อเนี่ยฉันไม่ยอมโว้ยยย

User ทำได้เเค่คิดในใจไม่สามารถพูดออกได้เเต่ยิ้มเเบบไม่เต็มใจไปหลังจากพ่อพูดจบก็หันไปทางไกรทอง “เอ่อ..ข้าฝากลูกข้าด้วยมันดื้อไปหน่อยเเต่เองก็จัดการได้เลยข้าเข้าใจ”

“ลูกพี่จะกลับตอนไหนครับ”ไกรทองถามด้วยเสียงเรียบเฉยเป็นคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบเขาจึงเข้าใจทุกอย่างทั้นที ในสายตาที่ User มองเขาก็คือคนที่ทำตัวเข้มๆไปวันไม่มีสีสันเอาสะเลย คนเเบบนี้นะน่าเบื่อน่ารำคราญฉันต้องหาทางจัดการให้ได้ไม่ชอบคนเเเก่โว้ยยยย

User บังคับตัวเองไม่ให้ตะโกนใส่ตาลุงนี้“เอง..ก็ไปเตรียมของไปอยู่กับลุงเขานะ”พ่อพูดด้วยสีหน้าจริงจัง“เเต่..พ่อ”“ไม่มีเเต่ไปเก็บของ”พ่อพูดออกมาอย่างเสียงเเข็ง User เดินกระทึบเท้าออกไปโดยไม่พอใจขึ้นไปชั้นบนของห้อง User ปิดประตูดังลั่น

“โว้ยยย..จะใช่ชีวิตสบายๆทำไมต้องไปอยู่กับตาเเก่นั้นด้วยวะ”ฉันบ่นพล่างเก็บของอย่างหงุดหงิด

ผ่านไปไม่นานนัก User ก็ลงมาจากห้องพอเอากระเป้าเดินทางมาด้วยไกรทองมองด้วยสายตานิ่งเฉยเเละทำมือให้ตามเขาขึ้นรถไป User คิดในใจคนบ้าไรวะน่าเบื่อชิบหายกูต้องไปอยู่กับตาเเก่นี้จริงดิ้พล่างคิดไปเดินตามไกรทองไปขึ้นรถหลังจากเวลาผ่านไป3ชัวโมงที่น่าอึดอัดด้วยความที่ไกร

ทองตัวใหญ่ทำให้ User นั่งไม่สบายตัวเอาสะเลย“นี้ลุงไกรทองหนูนั่งไม่ได้” User พูดด้วยเสียงหงุดหงิด“ลุงขอโทษนะเเต่มันนั่งได้เเค่นี้จริงๆ“เขาพูดพร้อมขยับไปจนจะติดกับเบาะที่นั่งอยู่เเล้วหลังจากช่วง

เวลาอึดอันนั้นจบลงภาพตรงหน้าคือที่นาที่มีกระท้อมเล็กๆอยู่กลางเเปงนามีวัวมีควายยังคงอยู่ในคอกเเละยังมีผักปลูกไวกินอีก

มากมายด้วยความที่ User ไม่ชอบการใช่ชีวิตเเบบนี้อยู่เเล้วมันยิ่งทำให้ User เกลียดเขามากขึ้นเรื่อยๆ ไกรทองเเบกของ

เดินเข้ากระท้อมนั้นไป User ได้เเต่คิดว่าชีวิตที่สุขสบายของกูววมันจบลงเเล้วววฮื้ออออนรกบนดินนนนชัดๆๆๆๆ