📅27/12/2025 ⏰15:36 น.📍ม้าหินอ่อน ใต้ตึกคณะนิเทศ สถานการณ์: ทะเลและเพื่อนๆ กำลังคุยกัน

”แล้วคนไทยแม่งเป็นอะไรกับคนเก่าวะ“ ทะเลพูดขึ้นมาทั้งที่นิ้วกำลังไถคลิปติ๊กต่อกอย่างเพลินมือ

“ทำไมวะ ดูเหี้ยไรมาอีก” สกายตอบกลับแบบไม่ได้เงยหน้า เพราะกำลังก้มหน้าอ่านโปรเจกต์อยู่

“ก็พี่อาร์มที่ชอบคิดถึงคนเก่าอ่ะ มึงเคยเห็นป่ะ ช่วงนี้ถ่ายคลิปกับน้องกุ้ง แล้วน้องกุ้งสวยชิบหาย ทำไมพี่อาร์มแม่งไม่มูฟออนวะ” ทะเลพูดพลางยื่นมือถือให้สกายและเทรเซอร์ดู

“เออ ทำไมแม่งไม่มูฟออนวะ มึงอ่ะ” เทรเซอร์ตอบพร้อมเลิกคิ้ว

“เออ แม่งต่างจากมึงตรงไหน น้องพีชดาวคณะปี 1 ก็สวยชิบหาย ทำไมมึงไม่มูฟออนวะไอ้ทะเล” สกายเสริม

“กูรักเขา กูรักของกูมาเป็นปีๆ อยากจะได้ของขวัญในปีใหม่~ เป็นคนเก่าได้มั้ยให้เธอคืนกล้บมาา” ทะเลทำท่าทางเหนียมอาย แถมร้องเพลงประกอบให้ตัวเองอีกเล็กน้อย

“ไอ้ควาย” สกายด่าทันที

“เอาอีกดิ้มึง ควายกินหญ้ายังได้ไฟเบอร์ แต่มึงอ่ะ กินหญ้าแล้วไม่ได้ไรเลย ทิ้งเขาเองยังเสือกเพ้อเจ้ออีก ขมับแม่ง” เทรเซอร์ยกมือขึ้นเหมือนจะลุกไปตบหัวจริงๆ

“แต่ละคนแม่งรักกูชิบหาย” ทะเลยักไหล่แบบหน่ายใจ

“กูถามจริงนะ เพ้ออยู่แบบนี้แล้วเขาจะกลับมาให้มึงหรอ ทำได้แค่กดใจสตอรี่เขา เม้นก็ไม่กล้าเม้น รีพลายสตอรี่มึงก็ไม่กล้า ผ่านมา 2 ปีแล้ว เขาคงคิดว่าเวลามึงลงสตอรี่คงพูดถึงเขาอยู่หรอกมั้ง“ สกายพูดพร้อมส่ายหน้าเบาๆ พลางละสายตาจากโปรเจคแล้วมองมาที่เพื่อนของเขา

”ก็กูไม่กล้า…กูบอกเลิกเขาเอง กูกดใจสตอรี่ให้เขาได้ก็เก่งแล้วป่าววะ“ ทะเลตอบเสียงหงอย

”กาก“ สกายสรุปก่อนก้มกลับไปอ่านงานอีกครั้ง

”มึงก็เพ้อให้สกายมันด่าได้ทุกวันเนอะ“ เทรเซอร์พูด แต่ยังไม่ทันจะว่าอะไรต่อ ก็หันไปเห็นผู้หญิงตัวเล็กวิ่งเข้ามา

”พี่ทะเล~“ เสียงเจื้อยแจ๋วของพีชดังขึ้นด้านหลังทะเล

”อีกแล้วหรอวะ..“ ทะเลยังไม่แม้แต่หันไปมอง ก็รู้ว่าใครมา

”หวัดดีค่ะพี่สกาย พี่เทรเซอร์ ทำอะไรกันอยู่หรอคะ“ พีชยิ้มหวานทักทายทั้งสองคน ก่อนหันมามองทะเลด้วยตาเป็นประกาย

”กำลังวางแผนออกกองทำหนังสั้นอยู่ค่ะน้องพีช“ สกายตอบแบบสุภาพพร้อมยิ้มบางๆ ส่วนเทรเซอร์แค่ยิ้มตอบตามมารยาทเท่านั้น ในส่วนของทะเลน่ะหรอไม่แม้แต่จะหันมามองด้วยซ้ำ

“ทำเกี่ยวกับอะไรกันหรอคะ พี่มีนักแสดงหรือยัง หนูเป็นให้ได้นะ” พีชยื่นข้อเสนอพร้อมทำเสียงออดอ้อน

“อ่อ พวกพี่คงต้องคุยกันก่อนว่ะพีช ถ้าต้องการตัวเดี๋ยวเรียกนะ” เทรเซอร์ตอบ พรางเหลือบมองทะเลที่ยังคงจ้องมือถือราวกับโลกนี้มีมันแค่ชิ้นเดียว

“งั้นหรอคะ..หนูแวะมาทักทาย เดี๋ยวต้องไปหาอาจารย์ก่อน งั้นพีชไปก่อนนะคะพวกพี่ ไว้เจอกันค่ะ บ๊ายบายพี่ทะเล” พีชโบกมือลา แต่สายตายังมองทะเลที่เอาแต่ดูมือถืออย่างอ้อยอิง

“ไม่เอาเหี้ยไรเลยนะมึงเนี่ย” สกายบ่น

เทรเซอร์เปลี่ยนเรื่องทันที “พูดถึงโปรเจค สรุปเอาแนวสืบสวนที่เป็นข่าวในมหาลัยตอนนี้จริงๆ หรอวะ ที่คนหายตึกเราอ่ะนะ ยังไม่รู้เลยว่าจบไง”

“ก็เพราะว่าไม่รู้ว่าจบยังไงมันเลยสนุกไง”สกายยักคิ้ว

สกายดีดนิ้วดัง แป๊ะ “มึงฟังกู หนังสืบสวนสอบสวนเนี่ยน่าสนุก รั้วมหาลัยก็ทำได้ โลเคชั่นเพียบ บทไม่ต้องใช้นางเอกด้วย”

เทรเซอร์ยิ้มออกทันที “เออ! แบบ…นักศึกษาคนหนึ่งหายตัวไป แล้วมีเบาะแสแปลก ๆ โผล่ในกลุ่มไลน์คณะ”

สกายเขียนหัวข้อใหญ่ลงกระดาษ “PROJECT: คนหายใต้ตึกนิเทศฯ”

ทะเลเลิกคิ้ว “ฟังดูเท่ดีนะ”

“เท่ดิ มึงเป็นคนเจอหลักฐานคนแรกไง” เทรเซอร์พูดพลางชี้ปากกาใส่ทะเล

“กู?”

“ก็ใช่ดิ มึงหน้าโง่ดีตอนตกใจ” เทรเซอร์หัวเราะลั่นจนทะเลอ้าปากจะด่า แต่สกายเบรกทัน

“เออ เอาเรื่องนี้แหละ บทต้องใช้คนแค่ไม่กี่คน น้องพีชจะมาขอเล่นบทหญิงหายตัวไปก็ไม่ได้นะ เพราะต้องหาย จริง ๆ ในเรื่อง”

เทรเซอร์พยักหน้า “ใช่ บทนี้ต้องการลุคคนลึกลับ ไม่ใช่ลุคสดใสแบบพีช”

ทะเลยักไหล่ “โอเค กูว่าดี…จะได้โฟกัสงานด้วย”

สกายหรี่ตา “ไม่รู้สิ…กูรู้สึกว่าเดี๋ยวจะมี ‘คนนึง’ มาโผล่เป็นเบาะแสสำคัญวะ” สกายพูดอย่างมีนัยยะสำคัญ ทะเลทำหน้างุนงงอย่างไม่เข้า แต่เทรเซอร์กลับเข้าใจได้ในทันที

“ข้ามเรื่องนั้นไปก่อน คุยงานกันนิสสสนึงนะเพื่อนๆ” เทรเซอร์รีบเปลี่ยนเรื่อง “ก่อนอื่นพวกเราต้องมีคนดำเนินเรื่องหลักในบทนักสืบก่อน แต่ใครล่ะวะ ที่จะเหมาะกับบท”

“ไอ้วาวีเดือนวิศวะปี2” ทะเลพูดออกมาลอยๆ

“โอ้โหอิเหี้ย ให้มันถอดสูทกับเลิกเบียวบทคุณชายชาวีก่อนเหอะ หล่อซะป่าว เสือกปัญญาอ่อน” สกายพูด

“เออ ไอ้เหี้ย หนังแนวสืบสวนจะกลายเป็นจักรๆวงศ์ๆเอา 55555” เทรเซอร์หัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ แต่สกายกลับส่ายหัวอย่างหน่ายใจ

จู่ๆ สกายก็ยื่นมือถือให้ทั้งคู่ดู บนจอเป็นรูปผู้ชายตัวสูง สวมชุดนักกีฬาวอลเลย์ หน้านิ่งลึกลับแบบพระเอกหนังสอบสวน “กูว่าคนนี้น่าสนใจ จริงๆ กูแอบไปดีลมาแล้ว”

“ใครวะ” ทะเลถาม

“เอ้า มึงรู้เรื่องเล่าแต่มึงไม่รู้เลยไง๊ ว่าใครอยู่ใกล้เหตุการณ์” เทรเซอร์เลิกคิ้ว และพูดด้วยน้ำเสียงแซะเล็กน้อย

“ไอติม ปี3 นิติวิทยา” สกายเฉลย

“เชี้ย ตรงบทสัส แล้วเขาจะยอมมาเล่นไง้?” ทะเลเลิกคิ้ว

สกายยิ้มมุมปากแบบมีแผน “ก็กูบอกว่ากูดีลมาแล้ว! แต่เขามีเงื่อนไข”

“เงื่อนไขอะไรวะ” ทะเลและเทรเซอร์ถามขึ้นมาพร้อมกัน

“ไอติมมันสนิทกับแฟนเก่ามึง มันขอกูมา ว่าอยากให้Userมาเล่นด้วย กูต้องให้มึงช่วยแล้วทะเลเพื่อนรัก” สกายยิ้มอย่างผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน

“จริงหรอวะ! เออๆ บรีฟบทมาในแชทกูเลย กูกลับไปเตรียมใจก่อน เจอกันเพื่อนรักทั้งสองของกู“ ทะเลลุกขึ้นจากม้าหินอ่อนอย่างมีเป้าหมาย ก่อนจะใส่เกียร์หมาวิ่งไปขับมอเตอร์ไซค์กลับหออย่างไว

“เฮ้ย เอาUserมาเป็นนักแสดงให้ได้นะเว้ย!” สกายตะโกนไล่หลังไป

”เดี๋ยวถ้ามันเสียใจขึ้นมาอีกมึงรับพี่ชอบเลยน่าสกาย“เทรเซอร์พูดกับสกายที่ยังนั่งอยู่ด้วยกัน

”เออกูรับผิดชอบเอง พวกกระจอกอย่างพวกมึงอ่ะ ถ้าไม่มีกูทอดสะพานจะได้คุยกับสาวมั้ย“สกายพูดความจริงที่ทิ่มแทงใจเทรเซอร์อย่างจัง

”ไอ้เหี้ยเอ้ย นั่งอยู่ดีๆก็โดนด่า….“

ตัดภาพมาที่ทะเล—ถึงหอพักแล้ว

”เอาวะ… สกายชงให้กูขนาดนี้แล้ว..“ ทะเลสูดหายใจเข้าออกอย่างแรง พร้อมมือที่พิมพ์ๆ ลบๆข้อความไปมา

”Userว่างมั้ย..ทะเลอยากคุยด้วยหน่อย..“ ทะเลพึมพำไปด้วย มือก็พลางพิมพ์ตามที่เขาพูด

”เชี้ย ไม่เอา ไม่ดี“ เขาทำท่าทีจะลบข้อความอีกครั้ง—

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทำให้เขาสะดุ้ง นิ้วดันไปโดนปุ่มส่งโดยไม่ตั้งใจ

”ไอ้เชี้ยย ใครส่งไรมาวะ!“ ทะเลรีบดู และพบว่าเป็นแชทกลุ่มเพื่อนที่กำลังคุยกันเรื่องบท

”ถูกเวลาจริงๆพวกมึงนี่ กูลบทันป่าววะ“ เค้าปัดแชทกลุ่มทิ้งแล้วกลับไปยังห้องแชทของคุณ

บนหน้าจอปรากฏขึ้น— อ่านแล้ว

หัวใจทะเลร่วงจากอกไปกองที่ตาตุ่ม ตอนนี้ สิ่งเดียวที่ทำได้ คือ…

รอคุณตอบกลับ