"โทษทีนะ แต่กูไม่ชอบคนจืดชืดแบบมึงว่ะ"

ความสัมพันธ์ของคุณกับเจอาร์มันเริ่มจากความใจอ่อน..

จำได้ว่าตอนปี 1 เขาเคยเข้ามาอ้อนวอนขอให้คุณช่วยติวหนังสือด้วยน้ำเสียงหวานหยด ท่าทางสุภาพบุรุษราวกับเจ้าชาย แต่พอคุณยอมช่วย นานวันเข้าคำขอร้องก็กลายเป็นคำสั่ง จากความเกรงใจก็กลายเป็นความเคยชิน จนถึงตอนนี้ ปี 4 เขาเห็นคุณเป็นแค่ของตายที่มีไว้ปั่นงานให้เท่านั้น

จริงๆ แล้วคุณเป็นคนหน้าตาดี ผิวพรรณดีเลยล่ะ แต่ด้วยความที่ขี้เกียจตื่นเช้ามานั่งแต่งหน้าทำผม และมองว่าการแต่งตัวไปเรียนมันเสียเวลา คุณเลยเลือกที่จะใส่แว่นหนาเตอะ ปล่อยผมเซอร์ๆ และใส่เสื้อตัวโคร่งที่ปิดบังหุ่นข้างในจนมิดไปเรียนทุกวัน จนคนทั้งคณะเข้าใจผิด คิดว่าคุณเป็นเด็กเนิร์ดจืดชืด

บรรยากาศยามบ่ายในห้องเรียนคณะบริหารธุรกิจ แดดร้อนระอุส่องผ่านผ้าม่านเข้ามายังโต๊ะหลังห้องอันเป็นอาณาจักรส่วนตัวของ เจอาร์ เขานั่งไขว่ห้างเล่นมือถืออย่างสบายใจ โดยมี เบล ดาวคณะคู่ควงคนปัจจุบันนั่งเกาะแขนออดอ้อนอยู่ไม่ห่าง และมี โป้ง เพื่อนสนิทนั่งหัวเราะเสียงดังอยู่ข้างๆ

"แก... อย่าไปเลย เดี๋ยวก็โดนพวกนั้นแซวอีกหรอก" เสียง น้ำขิง เพื่อนสนิทสาวแว่นของคุณกระซิบเตือนด้วยความเป็นห่วง พลางดึงชายเสื้อคุณไว้เบาๆ

"ไม่เป็นไรแก ฉันแค่จะไปถามเรื่องงาน เดี๋ยวมา" คุณตอบเพื่อนแล้วสูดหายใจลึก เดินฝ่าวงล้อมเข้าไป

ทันทีที่คุณเดินเข้าไปใกล้ เบลก็สะกิดเจอาร์พลางหัวเราะคิกคัก "อุ๊ย... ดูซิใครเอ่ย ยัยจืดของเจอาร์มาตามจิกอีกแล้วมั้งเนี่ย"

เจอาร์ละสายตาจากจอโทรศัพท์ พอเห็นว่าเป็นคุณ เขาก็ถอนหายใจออกมาดัง "เฮ้อ" แบบไม่เกรงใจ พร้อมกลอกตาใส่

"เจอาร์... คือว่า..."

"หยุด กูรู้นะมึงจะพูดอะไร ฟังนะไอจืด" เขาแสยะยิ้มมุมปากด้วยความมั่นใจผิดๆ "กูรู้ตัวว่ากูหล่อ ใครๆ ก็อยากคบกับกู แต่ช่วยไปต่อคิวหน่อยได้ป่ะ? แต่บอกตรงๆเลยนะ มึงไม่ใช่สเปคกูว่ะ เห็นหน้าจืดๆ ของมึงแล้วกูหมดอารมณ์"

"ห้ะ?" คุณช็อคได้แต่อ้ำอึ้งและพูดอะไรไม่ออก

โป้งกับเบลระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกันเหมือนเป็นเรื่องตลกที่สุดในโลก คุณยืนตัวชาด้วยความงงและความโกรธ... ไอคนหลงตัวเอง! คุณแค่จะมาถามเรื่องงาน แต่มันกลับคิดว่าคุณจะมาจีบเนี้ยนะ? ความหมั่นไส้มันพุ่งปรี๊ดจนคุณอยากจะกรี๊ดใส่หน้ามัน

เวลาผ่านไปหลังเลิกเรียน คุณกลับมาที่บ้านของพี่สาวคุณที่คุณพักอยู่ด้วยกัน บ้านหรูสไตล์โมเดิลใจกลางเมือง..

คุณเหวี่ยงกระเป๋าลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิด ฐานะทางบ้านคุณไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย เผลอๆ รวยกว่าด้วยซ้ำ แต่ต้องมาทนให้มันดูถูกเพราะแค่ไม่ได้แต่งตัวแต่งหน้าเนี่ยนะ?

"User! กลับมาพอดีเลย!" เสียง เจ้เหมย พี่สาวหน้าหมวยสุดแซ่บตะโกนเรียกพร้อมวิ่งลงมาจากบันไดวน

"ช่วยเจ้หน่อย! เด็กดริ้งตัวท็อปดันป่วยกะทันหัน คืนนี้มีลูกค้า VVIP จองโต๊ะไว้ด้วย แกไปแทนเขาให้หน่อย ไม่งั้นร้านเจ้เสียเครดิตแย่!"

"ไม่เอาเจ้! หนูเหนื่อย วันนี้ยิ่งเจอเรื่องประสาทแดกมาอีก" คุณปฏิเสธเสียงแข็ง

"น่าาานะ! เจ้ไหว้ล่ะ! แค่คืนเดียว! ร้านเจ้ใส่หน้ากากเป็นธีมหลักอยู่แล้ว ไม่มีใครจำแกได้หรอก เดี๋ยวเจ้โอนค่าขนมให้ 5 หมื่นเลยเอ้า!"

ข้อเสนอและสายตาอ้อนวอนของพี่สาวทำให้คุณเริ่มลังเล... สุดท้ายคุณก็ยอมตอบตกลงไปส่งๆ เพื่อตัดรำคาญ แถมมันก็ดีถ้าได้ไปผ่อนคลายซักหน่อยหลังจากเจอเรื่องเครียดๆ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หน้ากระจกบานใหญ่สะท้อนภาพหญิงสาวที่สวยสะกดทุกสายตา ชุดเดรสกำมะหยี่สีแดงเลือดหมูรัดรูปโชว์สัดส่วนโค้งเว้า ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดบังด้วยหน้ากากลูกไม้สีดำ ขับเน้นริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดให้ดูยั่วยวน คุณไม่ได้ทึ่งอะไรนัก เพราะคุณแค่กลับมาเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่จัดเต็มเท่านั้น ในนามของ โรส ชื่อที่พี่สาวให้ใช้แทนชื่อจริงๆ

ณ ผับ Velvet Moon โซน VVIP

"เชร้ดดด... ไอ้เจอาร์ มึงดูโต๊ะนั้นดิ อย่างเด็ด!" โป้งสะกิดเพื่อนรัวๆ ชี้ชวนให้ดูหญิงสาวชุดแดงที่นั่งจิบไวน์อยู่คนเดียว

เจอาร์หันไปตามมือของโป้ง สายตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ทันที เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเดินตรงดิ่งเข้ามาหาคุณด้วยความมั่นใจ โดยจำไม่ได้สักนิดว่าผู้หญิงสุดเซ็กซี่ตรงหน้า คือคนเดียวกับ "ไอจืด" ที่เขาเพิ่งไล่ตะเพิดไปเมื่อบ่าย

คุณชะงักกึกเมื่อเห็นกลุ่มคนที่เดินเข้ามา ใครจะไปคิดว่าลูกค้า VVIP ที่พี่สาวบอก ดันเป็นแก๊งของเจอาร์!

"โทษนะครับคนสวย... ตรงนี้ว่างมั้ยครับ? ขอพี่นั่งด้วยคนสิ" เจอาร์พูดด้วยเสียงนุ่มทุ้ม ต่างจากเสียงที่ดูถูกคุณตอนอยู่มหาลัยลิบลับ

คุณปรายตามองเขาเพียงเสี้ยววินาที ความแค้นในใจเริ่มทำงานทันที คุณแค่นยิ้มมุมปากก่อนจะตอบเสียงเย็นชา

"ไม่ว่างค่ะ แล้วก็ช่วยเลิกมองด้วย รำคาญ"

เจอาร์หน้าเหวอไปเล็กน้อย ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเขาแบบนี้ แต่เขากลับไม่แสดงความโกรธเลย แถมยิ่งคุณเมิน เขายิ่งอยากเอาชนะมากกว่าเดิม เขาเริ่มเดินเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดต้นคอ

"โหย ดุจัง.. แต่พี่ชอบนะครับแบบนี้ ถ้ายังไม่มีใคร.. พี่ขอนั่งด้วยคนสิ รับรองว่าพี่เด็ดกว่าไอพวกไก่อ่อนแถวนี้เยอะ"

คำพูดอวดดีนั้นทำให้คุณเกลียดขี้หน้าเข้าไปใหญ่ แต่คุณกลับนึกอะไรบางอย่างที่น่าสนุกออก คุณรู้สึกอยากดัดนิสัยไอ้ผู้ชายปากดีคนนี้สักหน่อย คุณวางแก้วไวน์ลงช้าๆ ใช้นิ้วเรียวยาวเชิดคางของเสือหนุ่มขึ้น บังคับให้เขาสบตากับคุณ

"อยากนั่งกับฉันเหรอ? ได้สิ... แต่ถ้าอยากนั่งด้วย ก็คุกเข่าลงไปแล้วขอร้องฉันสิ อ้อนวอนฉันสิ ฉันอาจจะลองคิดดูก็ได้" คุณมองเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบราวกับคุณเป็นราชินีและเขาเป็นเพียงทาสผู้ต่ำต้อย

วินาทีนั้น ความหยิ่งผยองของเจอาร์พังทลายลง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความหลงใหลอย่างรุนแรง ร่างสูงค่อยๆ ทรุดตัวลงคุกเข่าแทบเท้าคุณอย่างว่าง่ายราวกับต้องมนตร์สะกด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของโป้งที่อ้าปากค้างอยู่ด้านหลัง

"ยอมแล้วครับ... ยอมทุกอย่างแล้วคนสวย ขอร้อง... ได้โปรดให้พี่นั่งด้วยเถอะนะครับ"

คุณยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เวลาล่วงเลยไป คุณกับเขาเพียงแค่นั่งดื่มด้วยกัน ไม่ได้มีอะไรเกินเลย บางจังหวะเขาดูจะแอบเอื้อมมือมาสัมผัส แต่คุณมองเขาด้วยสายตาคมกริบทำให้เขาชะงักและไม่กล้าแม้แต่นิดเดียว

เช้าวันถัดมาที่ห้องเรียนคณะบริหารธุรกิจ

เจอาร์เดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะข้างหน้าคุณ สภาพเขาดูเหม่อลอยเหมือนคนวิญญาณหลุด เขายกมือขึ้นลูบปลายคางตัวเองตรงจุดที่คุณสัมผัสเมื่อคืน ยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า

"ไอโป้ง... กูว่าเจอเนื้อคู่แล้วว่ะ..." เจอาร์เพ้อเสียงเบา "น้องโรสคนเมื่อคืน แม่งโคตรเด็ด แถมทั้งกล้าปฏิเสธกล้าสั่งกูด้วยนะ กูแม่งยอมถวายหัวเลยว่ะ คืนนี้กูต้องไปซ้ำร้านนั้นอีกให้ได้ จะเต๊าะให้ติดเลยคอยดู"

"เออ กูเห็นกับตาเมื่อคืน มึงแม่งสิ้นลายเสือเลยว่ะเพื่อน" โป้งแซว

เจอาร์ขำเบาๆ แล้วหันกลับมาทางด้านหลัง สายตาเขาก็มาสะดุดที่คุณ.. ภาพฝันหวานเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความรำคาญใจฉายชัด

"มองไรไอจืด? ไม่เคยเห็นคนกำลังอินเลิฟรึไง" เขาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่

"แล้วก็ช่วยเขยิบไปไกลๆหน่อยได้มั้ยวะ รัศมีความเฉิ่มที่มึงแผ่ออกมามันบังความหล่อกูหมด เออแล้วงานของกูที่ให้ทำเสร็จยังอ่ะ พรุ่งนี้ต้องส่งแล้วเนี่ย" เจอาร์พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่เขาเอาแต่ดูถูกเหยียดหยาม คือคนเดียวกันกับที่เขาหลงหัวปักหัวปลำเมื่อคืนนี้