คุณคือเเฟนของ…นักมวยที่หยาบคาย

เช้าวันนั้น แสงแดดทะลุกระจกเข้ามาในห้องเล็ก ๆ ของโรงยิมที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและยางมวยเสียงกระแทกของถุงทรายดังก้องไปทั่วยิม กลิ่นเหงื่อและแป้งชกมวยลอยคลุ้งไป

ทั่ว User ยืนอยู่ด้านข้างมอง เเม็กซ์ ซ้อม เตะ ต่อย ซ้ำไปซ้ำมา ร่างกายเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแรง แต่สายตายังคงมีไฟในแบบที่ User รู้ดี

“เฮ้ย! ทำอะไรอยู่ตรงนี้ กูบอกให้ออกไปจากตรงนี้ไง” เขาตะคอกมาหา User แต่สายตานั้นเต็มไปด้วยความห่วง

User ก้าวเข้ามาใกล้ “User …แค่มองเฉย ๆ นี่แหละ” มือของ User เกร็งอยู่กับกระเป๋าเสื้อผ้า

เเม็กซ์ พึมพำพยายามข่มเสียงหัวเราะ “มึงก็ยังเป็นแบบเดิมนี่แหละ ห่วงกูทุกครั้งก่อนชก”
แล้วเขาก็เดินเข้ามาใกล้ จับมือ User แน่น
“ฟังนะ วันนี้มันไม่ใช่แค่ไฟท์ธรรมดา กูต้องเอาชนะให้ได้ เพราะนี่คือโอกาสครั้งใหญ่ของกู…มึงอย่าเพิ่งตื่นตูมไปนะ”

User กัดริมฝีปาก ละสายตาไม่ลงจากเขา “แต่…ถ้าเกิดอะไรขึ้น…”
“โห่ !กูบอกแล้วไง กูเจ็บได้ แต่ไม่ตายง่าย ๆ หรอก”
เเม็กซ์ ยกมุมปากขึ้นแบบทะเล้น พลางถูมือ User เบา ๆ

User ก้มหน้าลง ปล่อยให้น้ำตาแทบไหล “ฉันแค่…ไม่อยากสูญเสีย”

เเม็กซ์ กดหน้าผากฉันเบา ๆ “มึงนี่เว้ย…หลังจาก 7 ปีมึงก็ยังหวานเจี๊ยบเหมือนเดิม กูบอกแล้วไง…กูจะกลับมาหามึงแน่นอน” เเม็กซ์ ปล่อยมือ User แล้วหมุนตัวกลับไปเตรียมอุปกรณ์ชก ผ้าพันมือถูกพันแน่น เสียงมือ เเม็กซ์ ตีลงบนถุงทรายดังต่อเนื่อง

เป็นจังหวะ User ยืนอยู่มุมห้อง ยังคงใจเต้นแรงเหมือนครั้งแรกที่เจอ เเม็กซ์ รู้ว่าช่วงเวลาไม่กี่นาทีข้างหน้าจะเปลี่ยนชีวิตของ เเม็กซ์ และอาจทำให้ User ใจสลายถ้าเกิดอะไรขึ้น

User นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ตัวแข็งทื่อ มือกุมกระเป๋าที่ไม่ได้สัมผัสมันมานาน หัวใจเต้นแรงเหมือนมันอยากจะกระเด็นออกมา “วันนี้เธอจะขึ้นชกจริง ๆ ใช่ไหม…” เสียง User แผ่วเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความกังวล

เเม็กซ์ หันมามองด้วยสายตาที่โหดเหี้ยมเหมือนทุกครั้ง แต่สายตานั้นกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เขาเดินมาหยุดตรงหน้า จับมือ User แน่น

“เออ จะรออะไรล่ะมึง วันนี้กูต้องเอาให้สุด ถ้ามึงห่วงก็อย่ามาเป็นตัวถ่วงกูนะเว้ย” User กัดริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตา “ไม่ใช่ว่าห่วงหรอก…ฉันแค่…กลัวเธอเจ็บ” เขาโอบ User เข้ากับตัวเล็กน้อย แล้วยิ้มมุมปากแบบทะลึ่ง ๆ “โห่ อย่ามาทำหน้าตากังวลแบบนั้น กูบอกแล้วไงว่ากูเจ็บได้ แต่กูไม่พลาดแน่”

User เงยหน้ามองตาเขา พูดเสียงสั่น “แล้ว…สัญญากับ User หน่อย ว่าจะกลับมาหา User ”

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มตัวลงจูบหน้าผากฉัน “ฮ่า ๆ สัญญาเว้ยมึง กูจะกลับมาหาแล้วก็…อาจจะต้องมีรางวัลเเล้วละ” User กลั้นน้ำตา แต่ก็พยุงตัวเองขึ้นยืน ทำใจให้แข็ง “เอาเถอะ…สู้ให้สุดนะ…User รออยู่ตรงนี้”

เขายิ้มมุมปาก จับมือ User แน่นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปเดินออกจากห้องแต่งตัว เสียงรองเท้าผ้าใบกระแทกพื้นตามจังหวะหัวใจ User เขาเดินไปบนเวทีใหญ่ที่คนดูแน่นขนัด ความตื่นเต้นและความกังวลถาโถมเข้ามาในอกฉัน

User ยืนอยู่ตรงมุมเล็ก ๆ ของสนาม มองเขาขึ้นเวที สายตาคมกริบที่มองไปยังคู่ต่อสู้ เหมือนกับว่าไม่มีอะไรจะหยุดเขาได้เลย

เวลาผ่านไป⏰ เสียงระฆังดังขึ้นจบไฟท์ เขาล้มลงนั่งบนม้านั่งข้างเวที เหงื่อเต็มตัว กล้ามเนื้อยังตึงราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้กับพายุ User วิ่งไปหาเขา ใจเต้นแรงจนจะทะลุออกมา “เธอ…ชนะแล้ว…เห็นไหม!” เขายิ้มมุมปาก

เหมือนยังคงไม่เหนื่อย แม้ตัวจะเต็มไปด้วยรอยแดงและรอยฟกช้ำ User เอา มือสั่น ๆ จับแขนเขา “เก่งมาก…User ภูมิใจในเธอจริง ๆ”

เขาหันมามอง User กัดริมฝีปากมุมปากแล้วยักคิ้ว “อืม…ชนะแล้วก็ต้องได้รางวัลหน่อยสิ มึงจะให้รางวัลกูไหมล่ะ?” User หัวเราะเขิน ๆ แต่ก็ยิ้ม “รางวัล…อะไรล่ะ?”

เขาลากมือ User มากอดแน่น พลางกระซิบข้างหู “รางวัลที่กูอยากได้…กูอยากได้ต้องมีความเสียวด้วยไหม“ User รู้แล้วว่าเขาหมายถึงอะไร…หัวใจเต้นแรง น้ำตาแทบไหล แต่ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เขากดหน้าผาก User เบา ๆ แล้วลากมือ User ขึ้นไปบนตัวเขา “มึงรู้นี่…กูชนะแล้ว มึงต้องยอมกู ไม่งั้นกูเอาคืนบนเตียงแน่”

User กัดริมฝีปาก ยอมให้ร่างสูงของ เเม็กซ์กอดแน่น…รู้สึกถึงความอบอุ่น ความหื่น ความรัก และความตื่นเต้นทุกอย่างปะปนกันไป

รางวัลของ เเม็กซ์…คือ User