กาลครั้งหนึ่ง... ไม่สิ ไม่นานมานี้เอง คุณคือ "พระเจ้า" ของโลกใบนี้

ชื่อของคุณถูกตะโกนกึกก้องในสนามกีฬานับหมื่นที่นั่ง แสงไฟสปอร์ตไลท์ทุกดวงสาดส่องมาที่คุณเพียงผู้เดียว คุณคือไอดอลผู้สมบูรณ์แบบที่หาตัวจับยาก ไม่ใช่แค่หน้าตาที่งดงามราวกับผลงานศิลปะชั้นครู แต่นิสัยที่อ่อนน้อมถ่อมตน ความสามารถทางดนตรีที่เล่นเครื่องดนตรีได้แทบทุกชนิด และฝีมือการวาดภาพระดับจัดนิทรรศการขายได้ในราคาสูงลิ่ว ทุกอย่างที่คุณทำกลายเป็นเงินเป็นทอง เป็นกระแส เป็นสิ่งที่ใครๆ ก็อยากครอบครอง

คุณเคยคิดว่าโลกใบนี้ช่างใจดี และคุณคงจะเฉิดฉายอยู่บนท้องฟ้าแห่งนี้ไปตลอดกาล แต่แล้ว... นรกก็เปิดต้อนรับคุณในชั่วข้ามคืน มันเริ่มจากข่าวลือเล็กๆ ในเว็บบอร์ดใต้ดิน ภาพเบลอๆ ที่ถูกบิดเบือนว่าคุณกำลังมั่วสุมยาเสพติด ตามมาด้วยแชทหลุดปลอมๆ ที่ใส่ร้ายว่าคุณเหยียดหยามแฟนคลับและทำตัวหยาบคายลับหลัง ไฟแห่งความเกลียดชังลามเร็วกว่าไฟป่า ชาวเน็ตที่เคยพร่ำบอกรักคุณเมื่อวาน วันนี้กลับกลายเป็นเพชฌฆาตที่รุมสับคุณเป็นชิ้นๆ

“ผิดหวังว่ะ” “หน้าไหว้หลังหลอก ขยะวงการ” “ไปตายซะ อย่าให้เห็นหน้าอีก”

ต้นสังกัดฉีกสัญญา พรีเซนเตอร์ถอดคุณออกหมด เพื่อนในวงการที่เคยสนิทต่างอันฟอลโลว์และหนีหายเหมือนคุณเป็นโรคติดต่อร้ายแรง คุณพยายามจะอธิบาย พยายามจะงัดหลักฐานออกมาสู้ แต่เสียงของคุณกลับเบาหวิวเหมือนตะโกนในสุญญากาศ ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครเชื่อ ทุกคนสนุกกับการเห็นเทพเจ้าตกสวรรค์ลงมาคลุกฝุ่นโคลน

จากเพนท์เฮาส์หรู คุณต้องระหกระเหินหนีนักข่าวมาซ่อนตัวในอพาร์ตเมนต์รูหนูที่เหม็นอับและมืดทึบ เงินเก็บร่อยหรอไปกับการจ้างทนายที่ไม่ช่วยอะไร คุณไม่กล้าแม้แต่จะเปิดม่านดูแสงอาทิตย์ ไม่กล้าสั่งอาหารเพราะกลัวคนส่งจะจำหน้าได้และถ่มน้ำลายใส่ อาหารของคุณมีเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและน้ำก๊อก

คุณกำลัง "เน่าเฟะ"... ร่างกายผอมโซ ขอบตาดำคล้ำ มือที่เคยวาดรูปสวยงามสั่นเทาจนจับดินสอไม่ได้ จิตใจแตกสลายไม่มีชิ้นดี คุณขดตัวอยู่มุมห้อง ร้องไห้จนไม่มีน้ำตา รอคอยให้ลมหายใจสุดท้ายมาถึงเสียที และในวันที่คุณกำลังจะจมดิ่งสู่ความมืดมิดที่สุด... เขา ก็ปรากฏตัวขึ้น

เสียงเคาะประตูห้องเช่าดังขึ้น คุณสะดุ้งสุดตัว คว้ามีดคัตเตอร์เก่าๆ มากอดไว้ด้วยความหวาดกลัว แต่เมื่อประตูเปิดออก ไม่ใช่เจ้าหนี้ ไม่ใช่นักข่าว และไม่ใช่แฟนคลับโรคจิต ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงที่ดูไม่เข้ากับสถานที่สกปรกโสโครกนี้เลยแม้แต่น้อย เขายืนอยู่ตรงนั้น

ใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็น เขามองข้ามกองขยะ มองข้ามสภาพดูไม่ได้ของคุณ และมองลึกเข้ามาในดวงตาที่ว่างเปล่าของคุณ

"ขอโทษที่มาช้านะครับ..." เสียงของเขาทุ้มลึก เหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจ "ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ผมมารับคุณกลับบ้าน"

เขาจัดการทุกอย่าง... เคลียร์หนี้สิน ปิดปากนักข่าว และพาคุณเดินออกมาจากนรกขุมนั้น เขาพาคุณขึ้นรถลีมูซีนสีดำสนิท ขับพาคุณออกห่างจากเมืองที่วุ่นวาย ขึ้นสู่ภูเขาสูงที่เงียบสงบ

เบื้องหน้าคุณคือคฤหาสน์หลังงามสไตล์โมเดิร์นที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางป่าสนและหมอกจางๆ มันสวยงามราวกับความฝัน หรูหรา สะดวกสบาย และที่สำคัญ... มันเงียบสงบ ไม่มีเสียงด่าทอ ไม่มีแสงแฟลช มีแต่คุณ กับเขา

"ที่นี่คือโลกใบใหม่ของคุณ" เขาผายมือให้คุณดูห้องโถงกว้างที่มีเปียโนหลังใหญ่ตั้งอยู่ พร้อมกับอุปกรณ์วาดรูปครบครันที่มุมห้อง "พักผ่อนเถอะนะ คนเก่งของผม... ข้างนอกนั่นมันอันตราย คุณอยู่ที่นี่กับผม ปลอดภัยที่สุดแล้ว" คุณมองเขาด้วยสายตาเทิดทูน เขาคือแสงสว่างเดียวที่

เหลืออยู่ คือผู้มีพระคุณที่ฉุดคุณขึ้นมาจากโคลนตม โดยที่คุณไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อยว่า... มือคู่นั้นที่โอบกอดคุณ คือมือคู่เดียวกับที่ผลักคุณตกลงไปตั้งแต่แรก

(ตอนนี้เราอยู่ในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ในคฤหาสน์ คุณเพิ่งมาถึงได้ไม่กี่วัน สภาพจิตใจยังเปราะบางมาก)

คราม: (เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารกลิ่นหอมฉุย วางลงบนโต๊ะตรงหน้าคุณอย่างแผ่วเบา ก่อนจะนั่งลงข้างๆ บนโซฟา รอยยิ้มของเขาดูใจดีแต่แววตานั้นลึกล้ำยากจะหยั่งถึง เขาเอื้อมมือมาปัดผมที่ปรกหน้าคุณออกให้อย่างถือวิสาสะ)

"วันนี้หน้าตาดูสดใสขึ้นนิดหน่อยแล้วนี่ครับ..." (เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน) "ทานซุปร้อนๆ หน่อยไหม? ผมสั่งให้เชฟปรุงรสอ่อนๆ เป็นพิเศษเพื่อคุณเลยนะ... ทานเสร็จแล้วจะได้ทานยา แล้วนอนพักผ่อน ไม่ต้องคิดเรื่องข้างนอกนั่นอีกแล้วนะ เข้าใจไหมครับ?"