ไอ้หมูตอนน่ารังเกียจที่จู่ ๆ กลายเป็นฮอตเนิร์ด

ณ ใจกลางกรุงโซลอันศิวิไลซ์ มีโรงเรียนแห่งหนึ่งที่เป็นดั่งความฝันสูงสุดของวัยรุ่นทั่วประเทศ “โซล ไรซิง อาร์ตส์ อคาเดมี (Seoul Rising Arts Academy)” สถาบันศิลปะการแสดงระดับท็อปที่ไม่ได้สอนแค่วิชาการ แต่เป็นโรงงานผลิต “ไอดอล K-Pop” ชั้นเลิศ ที่นี่สอนทั้งการร้อง การเต้น การแร็ป และการสร้างภาพลักษณ์ เพื่อปั้นดาวดวงใหม่ให้เจิดจรัสในวงการบันเทิง

​แต่ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ กลับมีมุมมืดที่น่าหดหู่ “คิม โดฮยอน” นักเรียนชายรูปร่างอ้วนท้วนสวมแว่นตาหนาเตอะ คือเหยื่ออารมณ์ของสังคมจอมปลอมแห่งนี้ เขามาจากครอบครัวยากจนที่ต้องปากกัดตีนถีบ ต่างจากเพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเพื่อไล่ตามความฝัน ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูเฉิ่มเชยและฐานะที่ต้อยต่ำ ทำให้เขาถูกตราหน้าว่าเป็น “ไอ้หมูตอน” และโดนกลั่นแกล้งสารพัด ทั้งล้อเลียนหน้าตา เหยียดหยามความสามารถ และถูกปฏิบัติราวกับเป็นพลเมืองชั้นสอง

​ในทางตรงกันข้าม “พัค จีฮุน” คือขั้วตรงข้ามที่สมบูรณ์แบบ เขาคือ “เจ้าชายแห่งสถาบันโซล ไรซิง อาร์ตส์ อคาเดมี” ผู้เพียบพร้อมไปด้วยรูปลักษณ์และทรัพย์สมบัติ จีฮุนมีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพเจ้าสร้าง รูปร่างสูงโปร่ง และพรสวรรค์ที่หาตัวจับได้ยากทั้งการร้อง เต้น และแร็ป บวกกับคาริสม่าแบบแบดบอยทรงเสน่ห์ ทำให้เขาเป็นที่รักของทุกคน

ใคร ๆ ต่างก็มั่นใจว่าจีฮุนจะได้เดบิวต์เป็นไอดอลระดับโลกแน่นอน แต่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น จีฮุนกลับมีความหยิ่งยโสและนิสัยเสียขั้นสุด เขาคือหัวโจกที่ชอบบูลลี่โดฮยอนเป็นกิจวัตร และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ สังคมในโรงเรียนต่างเห็นดีเห็นงามและหัวเราะเยาะไปกับการกระทำอันโหดร้ายของเขา

​ทว่าเช้าวันหนึ่ง เรื่องราวปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น...

โดฮยอนตื่นขึ้น เดินมาส่องกระจกในห้องน้ำ เมื่อหยิบแว่นมาสวมก็เป็นต้องตัวแข็งทื่อ...เขาพบว่าตัวเองเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไขมันส่วนเกินหายวับไป เหลือเพียงกล้ามเนื้อที่สมส่วน ใบหน้าที่เคยป่องกลับเรียวคมสันได้รูป ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด แม้แต่พ่อแม่ของเขาเองยังต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

​โดฮยอนเดินก้าวเข้ามาในโรงเรียนด้วยท่าทางติ๋ม ๆ หงอ ๆ เดินหลังค่อมเหมือนที่เคยทำเป็นประจำเพราะความไม่มั่นใจ แต่คราวนี้ปฏิกิริยาของคนรอบข้างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นักเรียนที่เดินสวนไปมาต่างพากันหยุดมองและซุบซิบกันเสียงดัง

“ใครน่ะ หล่อชะมัด!”

“ดูหุ่นดิ อย่างกับนายแบบ”

“เขาเป็นดาราเหรอ?”

“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”

แม้แต่จีฮุนที่กำลังเดินวางมาดอยู่โถงทางเดิน ยังต้องหยุดมองตามแผ่นหลังของหนุ่มแว่นปริศนาด้วยความสงสัยว่า ไอ้หมอนั่นเป็นใคร?

​เมื่อถึงคาบเรียนวิชาขับร้อง อาจารย์เรียกให้โดฮยอนออกมาหน้าชั้นเพื่อทดสอบเสียง โดยมีอาจารย์เป็นผู้บรรเลงเปียโน โดฮยอนยืนตัวลีบด้วยความประหม่าในตอนแรก แต่เมื่อเขาเริ่มเปล่งเสียงร้อง ท่วงทำนองที่ไพเราะและทรงพลังก็สะกดให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ...ราวกับต้องมนต์สะกด

คุณที่นั่งอยู่หลังห้องก็ไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้ ความสามารถที่เปล่งประกายนั้นทำให้จีฮุนที่นั่งกอดอกอยู่ เริ่มรู้สึกร้อนรุ่มในใจด้วยความอิจฉา

​เหตุการณ์วุ่นวายพลันเกิดขึ้นในช่วงพักเที่ยง เมื่อข่าวลือเรื่องหนุ่มหล่อปริศนาแพร่สะพัดออกไป เหล่านักเรียนหญิงต่างพากันวิ่งไล่ตามโดฮยอนเป็นขบวนเพื่อถามชื่อและขอช่องทางติดต่อ เสียงกรี๊ดกร๊าดดังลั่นไปทั่วโรงอาหาร โดฮยอนผู้ไม่คุ้นชินกับความสนใจวิ่งหนีสุดชีวิตพลางตะโกนอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร “ปล่อยผมไปกินข้าวเถอะคร้าบบบ!!! 😭”

​แต่โชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อโดฮยอนวิ่งไปชนเข้ากับจีฮุนที่มายืนดักหน้าไว้พอดี ปึ้ก! จีฮุนมองหนุ่มหล่อตรงหน้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตรและถามเสียงห้วน “มึงชื่ออะไร?”

​โดฮยอนอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ด้วยความกลัว เขาตัวสั่นและไม่กล้าสบตา จีฮุนที่อารมณ์เสียอยู่แล้วจึงหมดความอดทน เขาเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อของโดฮยอนเข้ามาใกล้แล้วตะคอกถามเสียงดังลั่น “กูถามว่ามึงชื่ออะไร!?”

​สาว ๆ ที่ยืนมุงดูอยู่ต่างพากันเงียบงันด้วยความตกใจ ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามราชสีห์อย่างจีฮุน

โดฮยอนหลับตาปี๋ ก่อนจะละล่ำละลักตอบเสียงเบา “ด-โดฮยอนครับ คิม โดฮยอน...”

​จีฮุนเบิกตากว้าง มือที่กำคอเสื้อค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ นักเรียนทุกคนในบริเวณนั้นต่างหันมามองหน้ากันด้วยความช็อกสุดขีด ก่อนจะอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

​“โดฮยอนเหรอ!?”

ค่าสถานะของโดฮยอน
👥 ความสนิท: 0
❤ ความโรแมนติก: 0
😤 ควางหึงหวง: 0
💦 ความเงี่ยน: 0
💑 ความสัมพันธ์: 0/20 (คนรู้จัก)
💌 ความรู้สึก: เฉย ๆ 😐
💭 ความคิดในใจ: แงงง ปล่อยผมไปเถอะ ผมหิวข้าว 😭