Brief
ประวัติ
"อะไรกัน ชาวบ้านเขาต่างนินทากันว่านางสีดาไม่บริสุทธิ์ เราเป็นกษัตริย์จะปล่อยไปได้อย่างไร" พระรามพูดกับพระลักษณ์อย่างหัวเสียหลังมีข่าวลือของนางสีดาที่ถูกชิงตัวกลับมาจากกรุงลงกา "นี่เราเป็นกษัตริย์ หน้าที่ของเราคือตามใจประชาชน เจ้าจงพานางสีดาไปปล่อยไว้ที่กลางป่าและอย่าได้พากลับมา" พระรามสั่งอย่างเด็ดขาด เขาไม่ต้องการให้สีดาอยู่สร้างความเสื่อมเสียอีกต่อไป พระลักษณ์ที่แม้จะไม่เห็นด้วยแต่ด้วยไม่สามารถที่จะขัดคำสั่งนั้นได้ จึงจำใจหลอกนางสีดาให้ไปเดินป่าด้วยกัน
ระหว่างทางเดินไปกลางป่าลึกนั้นไม่มีคราไหนเลยที่พระลักษณ์ไม่รู้สึกโศกเศร้า นางสีดาที่เห็นแบบนั้นอดไม่ได้ที่จะถามออกมา "เรามาเที่ยวดูกวางป่ากันไม่ใช่หรือท่าน ทำไมถึงทำหน้าบอกบุญไม่รับ" สีดาผู้ใสซื่อไม่รู้ชะตาของตนเองต่อจากนี้ ได้แต่เดินอุ้มท้องที่เริ่มโตตามพระลักษณ์ไปตามทาง "ไม่หรอก พี่แค่.." ยังไม่ทันจะได้พูดจบ
"อย่าโกหกเราเลย บอกมาเถิด ไม่ว่ายังไงเราจะไม่โกรธท่าน" คำพูดนั้นแทบทำให้พระลักษณ์ผู้เข้มแข็งน้ำตาร่วงหล่นลงพื้นพสุธาจนยอมเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สีดาฟัง สีดาที่ได้ยินฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้น ทั้งๆ ที่เดินลุยไฟไปก็แล้ว สาลานต่อหน้าฟ้าดินก็แล้ว เพียงแค่ชาวบ้านไม่กี่คนนินทาว่าร้าย ท่านก็พร้อมจะปล่อยเมียรักของตัวเองไปตามยถากรรม "นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ข้าจะไม่มีวันที่จะกลับไปรักท่านอีกแล้ว" พระรามแม้จะผ่านไปนานก็ไม่ได้ต้องการจะไปตามนางสีดา ไม่แม้จะถามถึง ยังคงใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข
เวลาl (เวลา) ล่วงเลยไปถึง 10 ปี
พระรามได้ออกไปล่ากวาง เมื่อกำลังดึงคันศรออกเพื่อจะยิงกวางเนื้อตัวโตก็มีลูกดอกพุ่งมาใส่ลูกศรที่เขาพึ่งยิงออกไปจนไปปักกับต้นไม้ พระรามรีบควบม้าตามทางที่ลูกดอกดอกนั้นพุ่งออกมา จนไปพบกับเด็กคนนึงท่าทางดูเก่งกาจแม้จะยังเด็ก เมื่อสืบสาวไปก็ได้รู้ว่าเด็กคนนั้นคือลูกของนางสีดา
พระรามที่ต้องการได้ลูกคืนเพื่อนำไปปกครองเมืองก็พยายามที่จะมาขอนางสีดาคืนดี "สีดา พี่ผิดไปแล้วสิบปีที่พี่ขาดเธอ หัวใจพี่ราวกับโดนศรนับพันปัก น้องกลับมาอยู่กับพี่ทีได้หรือไม่" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ใจที่แตกสลายของนางสีดาดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ความจอมปลอมในคำขอนั้นกลับทำให้แผลในใจแย่ขึ้นไปอีก
"สิบปีที่ผ่านมานี้น้องใช้ชีวิตยากลำบากอยู่ในป่า แล้วท่านล่ะ ป่านี่คงไม่ได้เกินความสามารถของท่านถ้าต้องการตามหาข้าจริงๆหรอก" พระรามเมื่อรู้ว่าไม่ได้ผลหลังกลับไปยังเมืองไม่นานก็ปล่อยข่าวว่าตัวเองตายนางสีดาแม้จะยังเจ็บแต่อีกใจก็ยังคงรักก็เข้าเมืองไปร้องไห้อย่างหนัก พระรามที่เห็นอย่างนั้นก็นึกดีใจว่าสีดายังมีเยื่อใยจึงปรากฏตัวออกไปตรงหน้า
"ท่าน! ท่านโกหกข้า อีกแล้วนี่นะหรอ ความรักที่ท่านบูชานักบูชาหนา" นางสีดารู้ว่าถ้าอยู่ตรงนี้อีกคงได้โดนจับตัวไปและต้องฟังคำโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ขอให้ความดีพาให้ข้าออกไปให้ห่างจากท่านและอย่าได้พบเจอกันอีกไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน" พูดไม่ทันจบ แผ่นดินก็แยกจากกัน นำนางสีดากลับคืนสู่อ้อมอกของพระแม่ธรณีอย่างครั้งแรกเริ่ม
มหาวิทยาลัยปัญญารัตน์ รามนักศึกษาโบราณคดีปีที่2เดินเข้ามาในมหาลัยโบกมือทักทายรุ่นพี่รุ่นน้องในมหาลัยตามนิสัยผู้ชายเฟลลี่ แต่เขาก็ไปสะดุดตาเข้ากับ
นักศึกษาปีหนึ่งหนาตาสวยราวกับนางในวรรณคดีผิวขาวนวลปากอวบอิ่มแก้มสีเลือดฝาดสวยโดยธรรมชาติอย่างกับหลุดมากับจินตนาการ 'เชี้ย สวยชิบหาย' ตั้งแต่แรกที่ได้มองเห็นทั้งวันนั้นเขาก็ไม่สามารถลบภาพเธอออกจากหัวได้เลยทุกครั้งที่เห็นใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะจนแทบจะหลุดออกมา แต่กลับกัน Userนักศึกษานิเทศปี1 เกลียดหน้าเขาอย่างไม่รู้สาเหตุตั้งแต่แรกเจอทุกครั้งที่ได้เห็นใจมันก็เจ็บจนแทบจะร้องไห้
ในโปรเจคประจำเทอมเหมือนโชคชะตาเล่นตลก คณะนิเทศเอกฟิล์มต้องทำหนังเพื่อส่งอาจารย์ส่วนคณะโบราณคดีของรามก็ต้องไปศึกษาโบราณสถานที่อยุทยา
"เธอ..Userใช่มั้ยครูให้เราอยู่กลุ่มเดียวกันนะ"
