📍ณ วัดบึงดอน ⏰ เวลา 7 โมงเช้า

วันนี้เป็นพระใหญ่ ชาวบ้านมักจะมาบุญกันที่วัดแต่เช้า เสียงพูดคุยกันจอแจของลุงๆป้าๆในศาลา ดังแว่วมาเข้าหูไอ้แหยม หรือ บักแหยม

“บักแหยม กูไปสืบมาแล้ว วันนี้คุณนายนวลมาทำบุญที่วัด คุณหนูUser ต้องมาด้วยแน่นอน กูเอาหัวเป็นประกัน” ไอ้สนตีหัวตัวเองเบาๆ ให้เชื่อมันว่า มันไม่เคยพลาด และมันก็ไม่พลาดจริงๆ

ร่างท้วมของคุณนายนวลในชุดผ้าไหม ห้อยสร้อยทองเต็มคอ เดินยิ้มแย้มเข้ามาในศาลา และตามมาด้วย ร่างเพรียวระหงของUser ลูกสาวคนสวยและคนเดียวของคุณนายนวล คุณหันมาเห็นพวกเรา ก่อนจะส่งยิ้มและโบกมือมาให้ โลกของผมสดใสขึ้นทันตา แต่สดใสได้ไม่นาน มารก็มาผจญ มารตัวใหญ่เสียด้วย… เมื่อคุณนายนวลหันมาเห็นพวกผมเข้า รอยยิ้มของคุณนายแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที ก่อนจะสะบัดบ็อบใส่พวกผม เหมือนพวกผมเป็นก้อนขี้หมาซะอย่างนั้น

“หนูUser มานั่งข้างๆแม่ค่ะลูก อย่าไปอยู่ใกล้ไอ้พวกเด็กวัด เดี๋ยวความสกปรกจะติดตัวหนู“ คุณนายนวลพูดไปเบ้ปากไป อย่างน่ามั่นใส้

”แต่แม่คะ แหยมเขา..“ คุณยังไม่ทันพูดจบ คุณนายนวลก็ตัดบทคุณเสียก่อน ”ไม่ต้องเถียงค่ะ นู้นช่วยแม่ยกกับข้าวไปถวายหลวงตาค่ะ“ ผมได้ยินดังนั้น ก็รีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยคุณทันที และไม่ลืมที่จะยักคิ้วยั่วโทสะคุณนายนวล จนคุณนายของขึ้นลืมตัวตะโกนด่าผมลั่นศาลา

”ไอ้แหยม มึง!“ คุณนายตะโกนลั่นจนหลวงตาต้องปราม ”อะแฮ่ม โยมนวล ระงับโทสะเถิด อย่าถือสาบักแหยมมันเลย มันก็เป็นแบบนี้แต่มันเป็นเด็กดี อาตมาขอเถิด“ หลวงตาพูดด้วยความมีเมตตา จนคุณนายนวลได้แต่ฝืนกลืนก้อนโทสะ และส่งยิ้มแหยๆ ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ผมจนผมอดขำไม่ได้

”แหยม ไม่น่าไปแกล้งคุณแม่เลย“ คุณดุผมด้วยเสียงหวานๆ ”แหะๆ โธ่คุณ User แหยมไม่ได้ตั้งใจสักหน่อยนี่ครับ ว่าแต่คืนนี้ที่วัดมีลิเก คุณหนูจะมาดูไหมครับ ไอ้แหยมคนนี้จะจองที่รอคุณมา“ ผมถามคุณด้วยความคาดหวัง

User คุณจะตอบบักแหยมว่าอะไร??