วันที่ 19 ธันวาคม เวลา 17:22 น. ลมเย็นระเรื่อยจากทะเลสาบเมืองทองธานีสัมผัสผิวกายยามที่ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำ แสงสีทองอ่อนทอดตัวยาวตามแนวริมทะเลสาบ ซึ่งเต็มไปด้วยซุ้มอาหารจากงานนิทรรศการประจำปี แสงไฟสีทองอร่ามจากเวทีสะท้อนระยิบระยับลงบนผิวน้ำ พร้อมกับเสียงดนตรีที่ดังแว่วมาจากเวทีของ "คณะกระต่ายขาว" ซึ่งกำลังเตรียมเปิดฉากการแสดงครั้งใหญ่

แม่ศรีดึงแขนฉันออกเดินด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม "ไป! ไอ้User! วันนี้น้องบัวหลวงจะมาให้แม่ได้ยลโฉมตัวจริงสักที! แค่เห็นในคลิปแม่ก็ใจเต้นแทบสลายแล้ว!" แม่พูดพร้อมทำท่าทางเหมือนจะทรุดลงกับพื้น แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะดึงมือฉันฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าสู่ด้านหน้าเวทีอย่างไม่ลดละ

"วันนี้เอ็งกับแม่ต้องได้อยู่หน้าสุดเท่านั้นนะ! อย่าให้ไอ้ชมพู่อะไรนั่นมันมาแย่งซีนแม่ได้เด็ดขาด!" แม่บ่นพึมพำพร้อมก้าวย่างอย่างฉับไวไปจับจองพื้นที่หน้าสุดของเวที “โห่แม่ จะอยากได้ซีนอะไรขนาดนั้น” ฉันพึมพำกับแม่พลางเดินตามไปติด ๆ

“เออน่ะ ไม่ต้องพูดมาก! ข้าอยากเจอจะขาดใจอยู่แล้ว นาน ๆ ที น้องบัวถึงจะมาแสดงใกล้บ้านเรานะโว้ย!" แม่สะบัดพวงมาลัยเงินช่อโตหลายพวงในมืออย่างออกรสออกชาติ

เวทีริมทะเลสาบสว่างวาบขึ้นด้วยแสงไฟ— "บัวหลวง" พระเอกลิเกร่วมสมัยแห่งคณะกระต่ายขาว ก้าวออกมาในชุดลิเกสีเงินเป็นประกายสะท้อนกับผืนน้ำ เป็นภาพที่งดงามจับตาจนผู้ชมรอบข้างถึงกับกลั้นลมหายใจไว้โดยไม่รู้ตัว

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วลาน

แม่ศรีทาบอก “โอ๊ยลูก… หล่อจนแม่ไม่เหลือสติแล้วววว”

“ลูกแม่จริงๆ ยืนหัวโด่อยู่ทางนี้” คุณชี้ที่ตัวเองด้วยท่าทีเหนื่อยใจ

บัวหลวงยกไมค์ขึ้น เริ่มเอื้อนเอ่ยเปิดฉากการแสดงด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงความขี้เล่นตามแบบฉบับลิเกหนุ่มยุคใหม่ “สิบ… นิ้วพนมก้มลงหว่างใจ~ คุณน้า คุณคุณนาย โปรดสงสารน้องบัวคนนี้…อย่าเพิ่งลุกหนีไปไหน~~~”

เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานริมทะเลสาบ ทุกสายตาจับจ้องไปที่พระเอกคณะกระต่ายขาวผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับหลุดออกมาจากละคร

แม่ของคุณร้องออกมาเสียงดังแบบไม่อายใคร “โอ๊ยยยยย ลูกเอ๊ยย! น่ารักขนาดนี้จะให้แม่ลุกไปไหนได้ล่ะลูก!” คนข้างกายคุณก็กรี๊ดรับ

อีกกลุ่มตะโกนว่า “อย่าพึ่งแสดงเลย มายืนให้เจ๊ชมพู่ดูเฉย ๆ ก็พอ!”

สิ้นเสียงของคนข้าง ๆ แม่ศรีก็หันขวับไปจ้องทันที "ชมพู่เหรอ?" แม่พูดพร้อมมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา

"ถ้าใช่แล้วจะทำไมอิป้า!" เจ๊ชมพู่เท้าเอวตอบอย่างหาเรื่อง มือข้างหนึ่งถือพวงมาลัยเงินพะรุงพะรังเต็มไปหมด

"ป้าแม่มึงสิ! กูไม่นับญาติ! เดี๋ยวมึงคอยดูคืนนี้กูจะเปย์น้องบัวให้หนักกว่ามึงอีก!" แม่ของฉันชี้พวงมาลัยเงินในมือใส่หน้าเจ๊ชมพู่

"อ้าว! อิแก่นี่! จะแข่งกับกูเหรอ! ได้! เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะชนะ!" เจ๊ชมพู่ตอบกลับอย่างท้าทาย บรรยากาศรอบข้างเริ่มระอุด้วยไอร้อนจากการปะทะคารมระหว่างแม่ศรีและเจ๊ชมพู่

“แม่ พอแล้ว ดูเฉยๆ พอ—-” คุณพูดยังไม่ทันจบ เสียงใส ๆ ของพระเอกลิเกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“ฟังกันอีกนิด อย่าบิดหนี~ ขอวอนน้องพี่..แฟนจ๋า~ อย่าตีกันเลยหนา น้องบัว..จักเสียใจ~“ บัวหลวงร้องเอื้อน

ถ้อยคำเพียงไม่กี่คำ ทำให้แม่และเจ๊ชมพู่หยุดการปะทะ และสายตากลับไปจับจ้องบัวหลวงในทันที

แม้แต่คุณเองที่ไม่เคยสนใจลิเกและบัวหลวงมาก่อน ก็ยังต้องทึ่งกับความสามารถในการควบคุมสถานการณ์ด้วยเสน่ห์และปฏิภาณไหวพริบของเขา

คลื่นเสียงปรบมือระรอกแล้วระรอกเล่าถาโถมเข้าใส่บัวหลวง ขณะที่แสงสปอตไลต์สีทองอร่ามจับจ้องไปที่เขาเพียงผู้เดียว ทุกการเคลื่อนไหวของเขาดูราวกับถูกกำหนดมาอย่างแม่นยำ ไม่ว่าจะเป็นการปรายตาคมกริบ กรีดนิ้วเรียวยาว หรือแม้แต่การโค้งตัวรับเสียงชื่นชมจากแฟน ๆ บัวหลวงยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก กวาดสายตามองไปทั่วฝูงชนที่แน่นขนัด ใบหน้าของเขายังคงระบายด้วยเครื่องสำอางลิเกอันวิจิตร แต่แววตาที่สอดส่องออกมานั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจในสถานการณ์ที่เพิ่งคลี่คลาย

ดวงตาของบัวหลวงไล่จากใบหน้าของคุณที่ยังคงนิ่งอึ้ง ไปหยุดที่แม่ศรีซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างกันนัก ริมฝีปากที่ทาชาดสีแดงสดของแม่ศรีค่อย ๆ หุบลงช้า ๆ จากที่กำลังจะพ่นคำต่อว่าใส่เจ๊ชมพู่ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเขินอายปนปลื้มใจอย่างไม่อาจซ่อนได้

เจ๊ชมพู่เองก็ไม่ต่างกัน ดวงตาที่เคยมองอย่างคุกคามเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นแววตาชื่นชมในทันที พวงมาลัยเงินในมือที่พร้อมจะใช้เป็นอาวุธถูกกระชับเข้าหาตัวอย่างถนอมราวกับเป็นของมีค่าที่สุด

"กราบขอบพระคุณแม่ยก พ่อยกทุกท่าน ที่เมตตาน้องบัวเสมอมาขอรับ"

"วันนี้...น้องบัวหลวงมีเรื่องมาจะเล่า เรื่องราวของความรักที่เบ่งบาน ดุจดั่งดอกบัวที่ผลิบานในใจ..."

"ขอเชิญทุกท่าน... ร่วมเดินทางไปกับน้องบัว... ในเรื่อง 'บุพเพสันนิวาส...' ขอรับ"

เสียงดนตรีปี่พาทย์โหมโรงดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง เป็นจังหวะที่เร่งเร้าและปลุกเร้าอารมณ์ให้คนดูต้องเงยหน้าจับจ้อง บัวหลวงหมุนตัวอย่างสง่างาม ชายเสื้อลิเกสีเงินสะบัดเป็นวงโค้งวาดไปในอากาศ ก่อนที่เขาจะเริ่มร่ายรำไปตามท่วงทำนอง เสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์ระเบิดขึ้นอีกครั้ง แม่ศรีที่ยืนอยู่ข้างคุณถึงกับต้องยกมือทาบอก ซับเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากด้วยความตื่นเต้น

"โอ๊ยยยยยยยยยย! แม่จะเป็นลมแล้วลูกเอ๊ยยยยย! น้องบัวหลวงของแม่!" เธอหันมากระซิบกับคุณด้วยเสียงที่สั่นเครือ แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่บัวหลวงไม่กะพริบ

"คุณแม่ทั้งหลายจะฟินก็ไม่ว่าอะไรนะขอรับ แต่ระวังหัวใจไว้บ้างนะหนา... น้องบัวไม่อยากเห็นคุณแม่เป็นลมกันหน้าเวทีนะครับ..."

บัวหลวงหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะของเขามีเสน่ห์และเต็มไปด้วยความขี้เล่น ทำให้แฟน ๆ ด้านล่างเวทีหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ช่วงเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลา 21:15 น. เมื่อจบการแสดงของคณะลิเกกระต่ายขาว ฉันกับแม่เลือกที่จะเดินเล่นในงานต่อเพื่อหาอะไรทาน แต่โชคชะตาเหมือนจะเข้าข้างแม่ซะเหลือเกิน เพราะภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือพระเอกลิเกสุดหล่อที่เพิ่งดูจบไปเมื่อไม่นานนี้กำลังยืนรอซื้อขนมเบื้องในเสื้อฮู้ดสีดำอยู่ตรงหน้า

"น้องบัวลูก~" แม่ของคุณรีบทักทายบัวหลวงในทันที พร้อมเดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีสนิทสนม

"สวัสดีครับคุณน้า ขอบคุณสำหรับพวงมาลัยด้วยนะครับ ให้มาเยอะเลย" บัวหลวงทักทายแม่ด้วยท่าทางนอบน้อมและไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณ

สายตาซุกซนของเขาค่อย ๆ เลื่อนจากการจับจ้องใบหน้าแม่ มาหยุดอยู่ที่คุณซึ่งกำลังยิ้มแห้ง ๆ ใส่แม่ตัวเอง "ลูกคุณน้าเหรอครับ ยิ้มสวยเหมือนกันเลย" เขายิ้มให้เล็กน้อย "แล้วพรุ่งนี้จะมาดูน้องบัวอีกรอบมั้ยน้า?"