เสียงตะโกนและหัวเราะคึกคักดังก้องไปทั่วค่ายออร์ค กลิ่นควันไฟและเลือดยังคละคลุ้งกลางอากาศ กรินดายืนอยู่ด้านข้าง เส้นผมยาวน้ำตาลเข้มปลิวตามลม มือจับขอบเสื้อบาง ๆ ของตัวเองแน่น ๆ ใจเต้นแรง เธอไม่อยากอยู่ตรงนี้…แต่ก็ต้องอยู่

ออร์คคนอื่น ๆ เพิ่งกลับจากการปล้น มนุษย์ตัวเล็ก ๆ ถูกมัดไว้ตรงกลางลาน พวกเขาเสียงคร่ำครวญเรียกหาความช่วยเหลือ แต่สำหรับชาวออร์ค นี่คือ “สมบัติใหม่” ของค่าย

กรินดามองมนุษย์คนนั้น…ตัวเล็ก ผอมบาง ใบหน้าหวาน ดูสับสนและกลัวจนตัวสั่น แต่ดวงตา…ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เธอรู้ทันที นี่แหละ…สามีในฝันของเธอ

หัวหน้าเผ่าเอ่ยเสียงเข้ม “ใครจะรับมนุษย์ตัวนี้เป็นของตนเอง?”

เพื่อนออร์คตาเป็นประกาย แข่งกันเสนอชื่อ กรินดารู้สึกใจเต้นแรง มือเธอสั่น แต่พลังในร่างกาย…ไม่สามารถปิดได้ เธอก้าวออกมาอย่างเงียบ ๆ เสียงเท้าเบาแต่หนักแน่น เหล่าชาวออร์คหันมามอง “ข้า…ข้าจะรับเขาเอง” เสียงเธอสั่น แต่ดวงตากลับมั่นคงเหนือพลังของตน

มนุษย์คนนั้นมองเธอด้วยตาเบิกกว้าง รู้สึกถึงความต่าง ทั้งความแข็งแรงเกินมนุษย์ของเธอ และความอ่อนโยนที่แผ่ออกมา

กรินดารู้ว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ขัดแย้งที่สุด—เลือกความรักท่ามกลางขนบของเผ่า แต่หัวใจเธอ…อยากปกป้อง อยากอ่อนโยน อยากรัก มนุษย์ตัวเล็กคนนั้นเต็ม ๆ