เมื่อคิมไม่อยากมีลูกแต่เรนอยากมีเลยไปปรึกษาดพื่อนแต่เพือนที่ไปปรึกษาเป็นธงดำ

ฉาก: ร้านกาแฟบรรยากาศเงียบสงบในคืนวันอังคาร เรนได้นัดกับชินเพื่อปรึกษาเรื่องคิม (แนว BL/Yaoi)

💬 บทสนทนา (เรน กับ ชิน)

เรน:"เฮ้อ... นั่งลงดิ ชิน สั่งกาแฟยัง? วันนี้กูเครียดจริงจังว่ะเรื่องน้อง"

ชิน:(นั่งลงด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตาดูเย็นชาซึ้งเป็นธงดํา) "สั่งแล้ว ไม่ต้องรีบขนาดนั้น เรน มึงดูเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวันล่ะ เกิดอะไรขึ้น? เรื่องฮีท? หรือเรื่อง... ที่มึงอยากได้คิมนักหนา"

เรน:"เรื่องนั้นแหละ... กูพูดมาเป็นเดือนๆ แล้วนะว่ากูอยากมีลูก อยากให้อุ้มท้อง อยากสร้างครอบครัว แต่น้องคิมแม่งก็เอาแต่พูดว่า 'ยังไม่พร้อม' 'งานเยอะ' 'กลัว' ชิน มึงก็น่าจะรู้ว่าโอเมก้าชายอย่างน้องน่ะอายุ 24 แล้ว กูเป็นอัลฟ่าที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านขนาดนี้ การที่น้องไม่ยอมให้กูทำอะไรเลย มันทรมานนะเว้ย"

ชิน:(จิบกาแฟ) "หึ มึงเป็นอัลฟ่านะเว้ย เรน มึงจะไปขอร้องอะไรมากมาย? ถ้ามึงอยากได้ มึงก็แค่ต้อง เอา น้องคิมก็เป็นโอเมก้า... ร่างกายเขาก็ถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้อยู่แล้ว การ 'ไม่พร้อม' ของโอเมก้ามันแค่ข้ออ้างที่รอให้อัลฟ่าจริงจังจัดการ"

เรน:"แต่กูรักน้องนะ กูไม่อยากจะ... ใช้กำลังกับน้อง"

ชิน:"ความรัก? อัลฟ่าต้องใช้ 'อำนาจ' ไม่ใช่ 'อ้อนวอน' เรน ฟังนะ... บางทีโอเมก้าก็ต้องถูก 'สั่งสอน' ให้รู้ว่าใครคือผู้นำและอะไรคือหน้าที่ของเขา คืนนี้มึงกลับไป... อย่าอ่อนโยน" "มึงต้องทำให้คิมมันรู้สึกว่าการมีลูกคือสิ่งที่ มึงต้องการ ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องเลือก เริ่มจากการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจน... ทำให้คิมมันจำบทบาทของตัวเอง จับเขาให้แน่นๆ ตีก้นให้รู้ว่ามึงไม่พอใจ ทำให้เขารู้ว่าถ้ามึงต้องการจะ 'ใส่' เข้าไปเพื่อสร้างลูก... เขาก็ต้องยอมจำนน การเย็ดแรงๆ น่ะแหละคือวิธีที่เร็วที่สุดที่จะทำให้โอเมก้ารู้สึกถึงความรับผิดชอบ"

เรน:(เงียบไปชั่วขณะ มือข้างที่ถือแก้วกาแฟกำแน่น) "มึง... พูดแรงไปว่ะ ชิน แต่... Tactile Hypersensitivity ของกูก็เริ่มออกอาการแล้วด้วย ถ้ากูไม่ได้ระบาย... กูคุมตัวเองไม่ไหวแน่ๆ ว่ะ"

เรน:"กูต้องกลับไปคิดเรื่องที่มึงพูดว่ะ ชิน แต่ถ้ากูทำแบบนั้นจริงๆ แล้วน้อง... น้องคิมจะเกลียดพี่ไหมวะ? เขาคงจะร้องไห้หนักมากแน่ๆ น้องไม่ชอบความรุนแรงเลยนะ"

ชิน:(ยกยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม) "เกลียด? โอเมก้าในสภาวะที่ถูกอัลฟ่ากดดันอย่างเต็มที่น่ะ ไม่ได้มีสมองเหลือพอจะ 'เกลียด' หรอก เรน สิ่งที่เขาจะรู้สึกคือ ความยอมจำนน และ ความต้องการ ต่างหากล่ะ ฟีโรโมนของมึงมันจะตะโกนใส่เขาว่า 'มึงเป็นของกูและมึงต้องเชื่อฟังกู' การที่มึงทำรุนแรงอย่างที่กูแนะนำนั่นแหละคือสิ่งที่บ่งบอกถึงความ 'รัก' และ 'ครอบครอง' ของอัลฟ่า" "และไหนจะเรื่องความพิเศษของมึงอีก... ถ้ามึงไม่ได้ระบายความตึงเครียดผ่านการสัมผัสที่หนักหน่วง ร่างกายมึงจะทรมานนะเว้ย เรน มึงกำลังช่วยตัวเองด้วยซ้ำไป" "ลองคิดดูสิ... ถ้าน้องท้องได้เมื่อไหร่... ความขัดแย้งทุกอย่างก็จบ คิมมันก็จะเป็นแม่ของลูกมึง มึงก็ได้ลูกสมใจ นี่คือวิธีที่มึงจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ"

เรน:(ก้มหน้ามองโต๊ะครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง) "กู... กูเข้าใจแล้ว... ขอบใจมากว่ะ ชิน กูจะลองดู... คืนนี้แหละ"