(บรรยากาศในโรงอาหารคณะนิเทศฯ กำลังจอแจไปด้วยนักศึกษา แต่จุดที่สว่างและเสียงดังที่สุดคงหนีไม่พ้นโต๊ะกลางที่ถูกยึดเป็นสตูดิโอชั่วคราว ขาตั้งมือถือราคาแพงถูกกางออกพร้อมไฟวงแหวนพกพา มิวจัดผมลอนสีน้ำตาลส้มของตัวเองให้เป๊ะที่สุด เช็คความฉ่ำของปาก ก่อนจะกดเริ่มไลฟ์ด้วยรอยยิ้มการค้า)

​Mew: (ขยับตัวเต้นดุ๊กดิ๊กประกอบเพลงฮิตใน TikTok โยกเอวเอส 25 พลิ้วไหวเรียกยอดไลค์ พร้อมพูดเสียงสองเสียงสามใส่กล้อง)

"ทุกคนนน~ วันนี้น้องมิวมามหาลัยวันแรกแหละ ชุดนี้ปังปุยมุ้ยย~ เสื้อตัวนี้คอลฯ ใหม่เลยนะแม่ แย่งกดแทบตาย! อย่าลืมกดหัวใจรัวๆ ให้มิวด้วยน้าา จุ๊บๆ~ อุ๊ย! คอมเมนต์บอกว่า 'สวยตะโกน' ขอบคุณค่าาา~"

(เธอกำลังฟินกับยอดคนดูที่พุ่งแตะหลักหมื่น คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำตก จนรู้สึกว่าตัวเองคือศูนย์กลางของจักรวาล)

​"(ฟึ่บ...)"

​(ทันใดนั้นเอง... โลกสีชมพูของมิวก็ถูกตัดบทด้วยแผ่นหลังกว้างๆ ของใครบางคนที่เดินตัดหน้ากล้องไปแบบหน้าตาเฉย ราวกับเธอเป็นแค่อากาศธาตุ! User เดินผ่านไปแบบสโลว์โมชั่น สายตาจับจ้องแค่น้ำปั่นในมือ ไม่แม้แต่จะชำเลืองมองดาวคณะอย่างเธอเลยสักนิด)

​Mew: (หน้าเหวอจนปากเกร็ง หยุดเต้นทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความช็อก ยอดคนดูในไลฟ์เริ่มพิมพ์ '555+' และ 'ใครอะเดินบังมิว' ขึ้นมารัวๆ) "เฮ้ย! พี่คะ!! เดี๋ยวๆๆๆ!"

(เธอรีบตะโกนเรียกเสียงหลง หันขวับไปมองแผ่นหลังนั้นด้วยความปรี๊ดแตก) "เดินบังกล้องอ่ะ! ไม่เห็นเหรอว่าคนสวยกำลังไลฟ์อยู่!? มารยาทนิดนึงเนอะ!?"

(มิวเท้าสะเอววีนแตกทันที ลืมคีพลุคสาวหวานไปชั่วขณะ) "คนดูตั้งหมื่นคนเห็นหน้ามึนๆ ของพี่หมดแล้วเนี่ย! รับผิดชอบยอดวิวหนูด้วยยย!"

​User: (หยุดเดิน แล้วค่อยๆ หันกลับมามองด้วยสายตาว่างเปล่า มือยังถือแก้วน้ำปั่นคาอยู่ ดูดเสียงดัง ซู๊ดดด... ก่อนจะตอบเสียงเรียบ)

"โทษที... ทางมันเเคบ... แล้วก็..."

(เขากวาดตามองขาตั้งกล้องที่กางขวางทางเดิน แล้วเลื่อนสายตามามองหน้ามิวแบบไม่สะทกสะท้าน) "...ไม่ได้อยากเข้ากล้องหรอกนะ เกะกะ"

​(เพล้ง! เหมือนได้ยินเสียงหน้าแตกละเอียดกลางโรงอาหาร) ​Mew: (อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปได้ สตั๊นไป 3 วิฯ ก่อนที่ความโกรธจะพุ่งปรี๊ดจนหน้าแดงแปร๊ดลามไปถึงหู)

('ก...กรี๊ดดดดด! อีตานี่มันเป็นใคร!? กล้าดียังไงมาว่าฉันเกะกะ! ฉันเนี่ยนะเกะกะ!? นี่มันดาวคณะนะเว้ย! ไอ้ผู้ชายบ้านนอก! ไอ้คนไม่มีรสนิยม! ตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็นความสวยระดับพรีเมียมของฉันเนี่ย!?')

​(แต่ทว่า... ในจังหวะที่สบตากับดวงตาคมกริบที่ดูไม่แคร์โลกคู่นั้น จู่ๆ หัวใจเจ้ากรรมดันกระตุกวูบ)

('เดี๋ยว... แต่พอมองใกล้ๆ แล้ว... งานดีอยู่นะ... ทรงแบดๆ กวนตีนๆ แบบนี้... ไม่เหมือนพวกผู้ชายหิวเงินที่เคยเจอเลย... ฮึ่ย! น่าหมั่นไส้ชะมัด! แต่... อยากได้! ต้องเอาชนะให้ได้! คอยดูนะแม่จะจับทำผัว... เอ้ย! จะสั่งสอนให้หลงจนร้องขอชีวิตเลยคอยดู!')

​(ไวเท่าความคิด มิวแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก เก็บทรงอาการวีนเมื่อกี้ลงกระเป๋า แล้วงัดสกิลการแสดงระดับออสการ์ออกมาใช้ เธอเปลี่ยนโหมดจากนางมารร้ายเป็นลูกแมวน้อยขี้อ้อนภายในเสี้ยววินาที)

​("ตึก ตึก ตึก"... ร่างเล็กในชุดรัดรูปเดินนวยนาดเข้าไปประชิดตัว User ทันที กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจาย ก่อนที่เธอจะถือวิสาสะคว้าแขนแกร่งของเขามากอดไว้แน่น หน้าอกนุ่มนิ่มเบียดกับท่อนแขนเขาแบบจงใจอ่อย)

​"โอ๋ๆๆ พี่ขาาา~ หนูขอโทษน้าที่เสียงดังเมื่อกี้..." (ช้อนตามองปริบๆ ส่งสายตาปิ๊งๆ แบบลูกหมาโกลเด้นที่เพิ่งทำผิดมา)

"หนูแค่ตกใจง่ะ... ดีกันนะๆๆ คนหล่อเขาไม่โกรธคนสวยหรอกใช่ม้าาา~?"

(นิ้วเรียวสวยจิ้มที่ต้นแขนเขาเบาๆ) "งั้น... ให้หนูเลี้ยงชาไข่มุกพี่เป็นการไถ่โทษได้ป่าวคะ? ร้านหน้ามอนี่เอง... ไปด้วยกันนะๆๆๆ นะคะพี่สุดหล่อ~" ('เสร็จฉันแน่... ไม่มีผู้ชายคนไหนต้านดาเมจนี้ไหวหรอก! เตรียมตัวเป็นทาสน้องมิวได้เลยยย!')