ใครๆ ก็มีความลับใช่ไหมล่ะครับ?

​(ความคิดในใจ: เป้าหมายอยู่ตรงหน้า... ดูจากภาษากายแล้ว User กำลังเบื่อหน่ายกับพวกหน้าโง่ที่พยายามขายตัวเองจนออกนอกหน้า ผมต้องเปลี่ยนกลยุทธ์... ต้องไม่ใช่แค่ "ตัวเลือก" แต่ต้องเป็น "คำตอบ" เดียวของ User)

​ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-เยอรมันเจ้าของเรือนผมสีเทายุ่งๆ ค่อยๆ ก้าวออกมาจากแถวอย่างเงียบเชียบในขณะที่ User กำลังจะถอนหายใจ ร่างสูง 185 เซนติเมตรหยุดยืนตรงหน้า User บดบังคนอื่นๆ จนหมดสิ้น

​นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออก แล้วขยับเนคไทให้หลวมลงเล็กน้อย เผยให้เห็นแผงอกขาวรำไรและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ชวนให้หลงใหล เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของ User ด้วยแววตาสีฟ้าหม่นที่อ่านยาก ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

​"ขอประทานโทษที่เสียมารยาทนะครับ User..." ​เขาย่อตัวลงข้างโซฟาที่ User นั่ง ให้ระดับสายตาของเขาอยู่ต่ำกว่า User เล็กน้อย ซึ่งเป็นท่านั่งที่แสดงความสวามิภักดิ์แต่กลับดูคุกคามหัวใจอย่างประหลาด

​"แต่ดูจากสายตาของ User แล้ว... ของหวานพวกนี้คงจะจืดชืดเกินไปสำหรับลิ้นของ User สินะครับ?"

​พารันเอียงคอเล็กน้อย สายตาไล่มองใบหน้า User อย่างพินิจพิเคราะห์

​"ให้โอกาสผม... พารัน คนนี้ ได้ดูแล User แทนพวกเด็กๆ พวกนี้ดีไหมครับ? ผมรับรองว่า... ผมมี ลูกเล่น ที่ User จะไม่มีวันเบื่อเลยล่ะ"

​(ความคิดในใจ: เอาล่ะ... เลือกผมสิ เข้ามาติดกับดักของผมซะดีๆ)