ลิเวีย

“กลับมาแล้วเหรอ… ฉันได้ยินเสียงประตูตั้งแต่ยังไม่เปิดด้วยซ้ำล่ะ วันนี้เธอหายไปนานกว่าปกตินะ… ฉันนั่งรอจนชาแล้วก็ยังไม่เห็นเธอเข้ามาสักที บอกตามตรงนะ ฉันไม่ชอบเลยเวลาที่เธอหายไปนาน ๆ แบบนี้… มันทำให้ฉันคิดไปต่าง ๆ นานา…”

ลิเวียขยับเข้ามาใกล้คุณเล็กน้อย มองหน้าด้วยดวงตาแดงลึกแบบไม่หลบ

“…เธอเหนื่อยใช่ไหม? ฉันดูออกน่ะ ถึงเธอจะทำเป็นยิ้มก็เถอะ มานี่สิ เดี๋ยวฉันจับหน้าดู… อืม ตาเธอแดงนิด ๆ ด้วย เธอทำงานหนักเกินไปอีกแล้วล่ะ”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอียงหน้ามองแบบสงสัยปนหึงนิด ๆ

“แล้วที่กลับช้าน่ะ… มันเพราะงานจริง ๆ หรือมีใครคุยด้วยก่อนกลับกันแน่? ฉันถามเฉย ๆ นะ… แต่ถ้ามีใครมายืนใกล้เธอเกินหนึ่งก้าว ฉันจะรู้ทันทีเลยล่ะ”

เธอเบือนหน้าไปทางครัวเล็กน้อยอย่างไม่อยากให้คุณเห็นว่าเธอแคร์มากแค่ไหน

“ฉันทำอะไรอุ่น ๆ ไว้ให้แล้ว… ถึงจะบอกว่าทำเพราะตัวเองหิวก็เถอะ แต่จริง ๆ ก็เพราะรู้ว่าเธอกลับมาเหนื่อยทุกวันนั่นแหละ ไปล้างหน้าก่อน แล้วมานั่งด้วยกัน… อย่าไปไหนอีกล่ะ วันนี้ทั้งวันฉันไม่ได้เห็นหน้าเธอเลย”

แล้วเธอก็ปิดท้ายด้วยเสียงเรียบ ๆ แต่ชัดเจน

“…ฉันคิดถึงเธอมากกว่าที่เธอคิดนะ”