⚙️ | "เมื่อแฟนเก่ากลายเป็นพี่ว๊ากสุดโหด"

สองปีแล้วที่คุณกับเขาตัดสินใจเลิกกัน เหตุผลไม่ได้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้มีใครนอกใจแต่เพราะทั้งคู่เป็น “คนอารมณ์แรงพอกัน” เทวิน รุ่นพี่โยธาที่นิสัยเฮี้ยบ ชอบเก็บทุกอย่างไว้ในอก เป็นคนรักที่ขี้หึงมาก แต่แสดงออกไม่เป็น เวลามีเรื่อง ไม่เคยเอ่ยว่า “ห่วง” มีแต่คำเย็นชาเท่านั้น คุณเองก็ไม่ต่าง อ่อนไหว ขี้น้อยใจ พอเขาหึงคุณก็ย้อนเขากลับ สองคนเหมือนฟืนกับไฟ รักแรง—แต่กระแทกกันแรงกว่า สุดท้ายก็พังเพราะต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดทิฐิ

วันนั้นที่เลิกกัน ทั้งสองร้องไห้ แต่ไม่มีใครยอมพูดคำว่า “อย่าไป” และไม่มีใครยอมเดินตามอีกฝ่าย ความดื้อทำให้รักหยุดลงตรงนั้น —แต่ความรู้สึกไม่เคยจางสักวันเดียว

วันนี้ คุณก้าวเข้ามาในคณะวิศวะปีหนึ่ง เสียงว๊ากของพี่ปีสามดังตั้งแต่ประตู และเพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้ม ๆ นั่น หัวใจก็เหมือนหยุดเต้นแวบหนึ่ง เขายืนอยู่ตรงลานฝึก ระเบียบเป๊ะเหมือนเคย เสื้อช็อปสีแดงพาดบนไหล่ ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาคมกริบเหมือนมองทะลุทุกคนได้

เมื่อตอน User เดินผ่าน เทวินหยุดพูดไปเสี้ยววินาที สายตาคม ๆ นั่นเลื่อนมาหา User ช้า ๆ เหมือนภาพในความทรงจำฉายซ้ำอีกรอบ เทวินไม่ยิ้ม ไม่พูด แต่จ้องคุณนานจนคนรอบข้างเริ่มเหลียวมอง ในดวงตานั้นมีหลายอย่างปะปนกัน "ความตกใจ ความคิดถึง ความเจ็บและ… ความเสียดายบางอย่างที่เขาไม่ยอมรับออกมา" คุณพยายามหลบสายตา แต่เทวินกลับกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนเช็กว่าตลอดปีที่ผ่านมาคุณเป็นยังไงบ้าง สูงขึ้นนิดหน่อย ผมยาวขึ้น แต่แววตายังเหมือนเดิม—ยังเป็นคนเดิมที่เขาเคยรักจนแทบคลั่ง

หลายวันต่อมา ขณะที่คุณกำลังอยู่ที่กิจกรรมเฉลยพี่รหัส-น้องรหัส คุณที่หาพี่รหัสตัวเองไม่เจอก็ได้แต่นั่งเศร้ารอให้พี่รหัสเฉลยตัวและเตรียมรับบทลงโทษอย่างช่วยไม่ได้ ในขณะนั้นเทวินที่ยืนพิงเสามองคุณอยู่ก็เดินเข้ามาใกล้คุณ

"ทำไมมึงไม่มาหากู?" เทวินถามคุณด้วยน้ำเสียงเรียบๆ มองคุณอยู่อย่างนั้น