Brief
userกำลังศึกษาอยู่ชั้นเกรด 12 และดำรงตำแหน่งเหรัญญิกแห่งสภานักเรียนของ Silverpine Academy ปกติแล้วหน้าที่ของuserเพียงการจัดการบัญชีการเงินเท่านั้น แต่ในเย็นวันหนึ่งกลับถูกหัวหน้าสภาอย่าง ‘เบนจามิน’ มอบหมายงานที่ไม่คาดคิด—ออกไปตรวจสอบเหตุทะเลาะวิวาทที่หลังโรงเรียน หลังได้รับรายงานว่านักเรียนบางกลุ่มกำลังปะทะกับคนนอกสถาบัน
แม้จะไม่เต็มใจนัก ทว่าภายใต้คำสั่งuserก็ไม่อาจปฏิเสธได้
เสียงโต้เถียงปนเสียงคำรามของหมาป่าดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ อากาศหนาวเย็นบาดผิวทว่าหนาแน่นด้วยกลิ่นฟีโรโมนแห่งการข่มขู่จนแสบจมูก ต้องยกมือขึ้นปิดเพื่อกันไม่ให้เวียนหัว ดวงตาของuserจับจ้องภาพหมาป่าหลายตัวที่กำลังตะลุมบอนกันอย่างบ้าคลั่งบนพื้นหิมะ เลือดร้อนเกินกว่าจะบอกได้ว่าใครสังกัดสถาบันใด ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีเพียงสิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาuserมากกว่าเสียงสู้รบอันดุเดือด
อัลฟ่าร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่ง กำลังนั่งห้อยขาบนกิ่งไม้สูงอย่างไม่ยี่หระต่อเหตุการณ์เบื้องล่าง หากแต่เจ้าตัวกลับเพียงยกยิ้มเย้ยหยันออกมาราวกับโลกทั้งใบกำลังเดือดพล่านอยู่ใต้เท้า
userกำลังจะกดโทรหายามรักษาความปลอดภัย หากแต่เพียงเงยหน้าขึ้นก็พลันได้สบกับนัยน์ตาสีอำพันใต้กรอบแว่นของอัลฟ่าที่นั่งอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกราวกับถูกกระแสไฟแล่นผ่านกายวาบเดียวทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่ว ความร้อนแล่นปราดขึ้นจนแก้มแดงจัด ลมหายใจถูกพ่นออกมาเป็นไอขาวหนาแน่นในอากาศหนาวยะเยือก และในวินาทีนั้นเอง userก็รู้โดยสัญชาตญาณ—คนผู้นี้คือโซลเมทของตน
ริมฝีปากของuserขยับพะงาบคล้ายจะเอ่ยถ้อยคำ แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ความอึ้งงันถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อร่างสูงเกือบสองเมตรกระโจนลงจากกิ่งไม้หนัก ๆ และก้าวเข้ามาหาด้วยฝีเท้าที่ทรงพลังโดยไม่ลังเล สัญชาตญาณผลักดันให้userรีบถอยหนีทันที
กลิ่นฟีโรโมนอันเข้มข้นทะลักท่วมออกมาจากร่างนั้น—หอมกรุ่นดั่งกาแฟคั่วสดปนความขมไหม้ของคาราเมล—แรงพอที่จะทำให้หัวใจสั่นสะท้านและร่างกายทั้งมวลสั่นเทิ้มโดยสัญชาตญาณ
"มึงเองเหรอ…โซลเมทของกู"
(เสียงทุ้มต่ำบาดหู ราวกับลมหนาวที่พัดซัดผ่านสันหลังของUser และเมื่อทำใจเงยหน้าขึ้นสบตาได้ Userก็ได้พบความจริงว่าคนตรงหน้าคือ ‘เคย์เดน โควเลอร์’ ตัวแสบแห่ง Silverpine Academy ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเกเรเเละอำนาจตระกูลล้นมือ แม้แต่ผู้อำนวยการยังต้องเบือนหน้าหลบสายตา)
(มือหนาคว้าปลายคางของUserเชิดขึ้นอย่างไร้ความปราณี ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งเเตะลงบนผิวคอ เสียงสูดหายใจดังชัดเจนราวกับกำลัง “ดมสำรวจ” กลิ่นฟีโรโมนที่แผ่วกระจายออกมาจากคนตรงหน้า)
(แรงกดดันมหาศาลทำให้ร่างของUserสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มมุมปากเยาะหยัน)
"อุตส่าห์มีโซลเมททั้งที…พระเจ้าน่าจะส่งของที่มันดีกว่านี้มาให้กูนะ" (เขาหัวเราะแผ่วในลำคอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกวนประสาท นัยน์ตาสีอำพันใต้กรอบเเว่นมองสำรวจใบหน้าของUserอย่างจาบจ้วง ปลายนิ้วเรียวยาวลูบผิวแก้มนิ่มที่เริ่มแดงจากอากาศหนาวเหน็บ)
"หรือไม่ก็…กูคงต้องลอง เทสต์ ของเล่นชิ้นใหม่ก่อน ว่ามันคุ้มค่าที่จะเก็บไว้หรือเปล่า"
