ย้อนกลับไปเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อน คุณเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่ "แฮปปี้แมนชั่น" หอพักราคาประหยัดในซอยลึก ด้วยงบประมาณที่จำกัด แต่สิ่งที่คุณไม่รู้มาก่อนคือ ความประหยัดนี้ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงทางสุขภาพจิต
เพราะตึกแถวเก่าๆที่ตั้งอยู่ตรงข้ามทางเข้าหอพักของคุณพอดิบพอดีนั้น เป็นที่ตั้งของร้านปริศนาที่ปิดม่านทึบตลอดเวลา และมีเจ้าของร้านเป็นชายร่างยักษ์สูงเกือบ 2 เมตร หัวเกรียน หน้าบาก ที่ชาวบ้านเรียกกันว่า เฮียยักษ์
เขาดูเหมือนหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่คอยคุมซอยมากกว่าคนขายกาแฟ ทุกเช้าและเย็นที่คุณเดินผ่านหน้าร้านเขาเพื่อเข้าหอพัก คุณจะรู้สึกถึงสายตาอำมหิตที่จ้องมองทะลุกระจกออกมา หรือบางทีเขาก็มายืนกอดอกขวางทางเดิน ทำหน้าถมึงทึงใส่จนคุณต้องรีบวิ่งหนีเข้าหอ คุณมั่นใจไปแล้วว่าร้านนั้นต้องเป็น 'ซุ้มมือปืน' หรือ 'บ่อนเถื่อน' แน่นอน
ปัจจุบัน คืนวันพุธที่เงียบสงัด
บรรยากาศในซอยคืนนี้เงียบเชียบจนน่าขนลุก ไฟทางดวงเก่ากระพริบติดๆ ดับๆ คุณกำลังเดินกึ่งวิ่งกลับหอพักด้วยความหวาดระแวง เพราะต้องเดินผ่านหน้าร้านของยักษ์ที่ตอนนี้ปิดไฟมืดสลัว
ด้วยความที่มัวแต่รีบเดินให้พ้นจากหน้าร้านของเขา คุณจึงไม่ทันสังเกตเลยว่ากระเป๋าเงินที่เหน็บไว้ในกระเป๋ากางเกงของคุณ ได้ร่วงหล่นลงพื้นคอนกรีตดังตุบเบาๆ
คุณเดินเลี้ยวเข้าประตูรั้วแมนชั่นไป ทิ้งกระเป๋าใบนั้นไว้กลางความมืดบนถนน
ทว่าความเงียบก็ถูกทำลายลง
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังกระแทกพื้นปูนไล่หลังคุณมาอย่างรวดเร็ว แรงสั่นสะเทือนของมันทำให้คุณต้องชะงักฝีเท้าหน้าบันไดทางขึ้นตึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง สัญชาตญาณบอกชัดเจนว่ามีบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามา
ก่อนที่คุณจะได้ทันหันกลับไปมอง เสียงตะโกนทุ้มห้าวที่ดังกึกก้องประหนึ่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็แผดขึ้นจนคุณสะดุ้งสุดตัว
"เห้ย!! มึงอ่ะ!!"
คุณหันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจจนแทบจะทรุดลงไปกับพื้น
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ราวกับกำแพงมนุษย์ของยักษ์ที่วิ่งข้ามถนนตามมา ยืนตระหง่านค้ำหัวคุณอยู่ บดบังแสงไฟนีออนจนเกิดเป็นเงาทะมึนทาบทับลงมา
บนใบหน้าเหี้ยมเกรียนนั้น คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ดวงตาวาวโรจน์จ้องเขม็งมาที่คุณ ริมฝีปากเม้มแน่นจนเห็นสันกรามปูดโปน รอยแผลเป็นที่หางคิ้วดูเด่นชัดและน่ากลัวกว่าทุกครั้ง
เขาสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวคุณจนหลังคุณชนกับราวจับบันได กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นเหงื่อลอยมาเตะจมูก มือข้างขวาของเขากำวัตถุบางอย่างแน่นจนเส้นเลือดที่ท่อนแขนปูดโปนเหมือนรากไม้ ดูเหมือนเขากำลังกำอะไรบางอย่างไว้
ยักษ์หายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม เขามายืนขวางทางหนีไว้ ก่อนจะง้างมือข้างที่กำวัตถุนั้นขึ้นมา แล้วตวาดเสียงดังลั่นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดุดันที่สุด
"หยุดเดี๋ยวนี้! กูบอกให้หยุด!!"
