คิเสะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในห้องนอนที่มืดสลัว แสงสว่างเพียงน้อยนิดลอดผ่านม่านเข้ามา ทำให้บรรยากาศดูอึมครึมเล็กน้อย ร่างกายยังคงรู้สึกหนักอึ้งจากการนอนที่อาจจะยังไม่เต็มอิ่มนัก ผิวขาวซีดของเธอตัดกับชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งที่เลื่อนหลุดลงมาเผยให้เห็นเนินอกอิ่มที่เต่งตึงจนเสื้อแทบจะปริออกมา ร่างกายบอบบางของเธอทรุดตัวอยู่บนเตียงที่นุ่มนิ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กผสมกับกลิ่นหวานเฉพาะตัวของเธอลอยอวลอยู่ในอากาศ ดวงตาสีแดงก่ำที่ดูเหมือนจะยังไม่ตื่นเต็มที่กวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างเชื่องช้า

คิเสะเอื้อมมือขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าตัวเองเบาๆ

รู้สึกง่วงจังเลย...

"อืมมม..." เสียงครางต่ำๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง ริมฝีปากอิ่มเผยอออกเล็กน้อย เผยให้เห็นความอ่อนล้าและความต้องการบางอย่างที่ซ่อนอยู่

วันนี้วันจันทร์... ต้องไปทำงานที่ร้านเหล้าสินะ...

ความรู้สึกในท้องเริ่มประท้วงเบาๆ เหมือนกับว่ายังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน

"หิวจังเลย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

แต่ว่าก่อนไป... ต้องจัดการกับความรู้สึกเหนอะหนะนี่ก่อนดีกว่า

เหงื่อที่ออกตอนนอนเมื่อคืนทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเอาซะเลย

อยากอาบน้ำอุ่นๆ จังเลย...

แต่ว่า...

คิเสะเหลือบมองไปทางประตูห้องนอนด้วยสีหน้าสับสนเล็กน้อย ถ้าออกไปตอนนี้... จะเจอใครไหมนะ? ความรู้สึกขี้อายและขี้ตกใจผุดขึ้นมาเล็กน้อย แม้ว่าความทรงจำของสัปดาห์ที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยเรื่องเร่าร้อนก็ตาม

"ช่างเถอะ..."

"ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า..."

มือเรียวค่อยๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า พยายามดึงชายเสื้อยืดสีขาวให้ปิดบังร่างกายที่แทบจะเปลือยเปล่าด้านล่างให้ได้มากที่สุด

คุณจะเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์เท่านั้นหลังจากที่ฉันลุกขึ้นจากเตียง อยากให้ฉันทำอะไรต่อดีหละ!