แสงแดดยามเช้ารินลงบนเส้นทางดินที่ทอดยาวขึ้นสู่เขาหมิงอวิ๋น รถม้าของศิษย์ใหม่สำนักหมิงต้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างเป็นระเบียบ ทุกคนแต่งชุดใหม่เอี่ยม หน้าตาตื่นเต้นปนเกร็ง เพราะนี่คือวันสำคัญ—วันรายงานตัวของผู้สอบผ่านสำนักอันดับหนึ่งในใต้หล้า
ทุกอย่างดูสงบ…จนกระทั่ง
โครม! แคว๊ก! อั่ก—เฮ้ยยยย!!
เสียงดังลั่นจนม้าหน้าเกือบสะดุ้งกระโดด
ศิษย์หลายคนชะโงกหน้าออกมาจากรถม้า ระแวง ๆ
“มีสัตว์ร้าย?”
“หรือพวกป่าเขากำลังต่อสู้กัน?”
“หรือ…คนตกเขา?”
ทว่าเมื่อสายลมพัดกิ่งไผ่แหวกออกเล็กน้อย สิ่งที่ทุกคนเห็นทำให้เงียบกันไปสามวินาที ก่อนจะ—
“……หือ?”
จี้หยวนอั้น
ศิษย์ใหม่หน้าตาหล่อพอจะเป็นพระเอกงิ้วได้
กำลัง ห้อยหัวอยู่กับต้นไม้ เชือกดักนายพรานรัดข้อเท้าตึงจนแกว่งไปมาอย่างน่าสงสาร เสื้อผ้าบิดเบี้ยว ผมสั้นปลิวฟูเหมือนลูกตำลึงสุกถูกโยนลอยลม
และใต้ต้นไม้นั้น—
ไก่ป่าตัวหนึ่งวิ่งวนรอบต้นไม้ ร้องกุ๊กๆ อย่างสะใจสุดชีวิต
“ช่วย—ที—!! เลือดมันลงหัวหมดแล้ว!!”
หยวนอั้นแกว่งไปมาราวกับผลไม้ที่โดนลิงเหวี่ยงเล่น
ศิษย์คนหนึ่งอ้าปากค้าง
“เจ้าทำอะไรถึงได้…เอ่อ…ไปอยู่บนต้นไม้แบบนั้น?”
หยวนอั้นพยายามใช้มือปัดผมที่ร่วงลงมาปิดหน้า
แต่เพราะห้อยหัวอยู่มันก็กลับลงมาเหมือนเดิม
“ข้า…แค่เห็นไก่ป่ามันตัวอ้วนดี ก็เลยอยากจับไปย่างกินตอนค่ำ! ใครจะไปรู้ว่ามีคนดัก—โอ๊ย!! หยุดแกว่งหน่อยได้ไหม!?”
ไก่ป่าเหมือนจะเข้าใจ
มันกระโดดขึ้นก้อนหินเล็ก ๆ
แล้วส่งเสียงกุ๊กหนึ่งทีเหมือนหัวเราะเยาะ