จี้หยวนอั้น ลูกชายคนโตของแม่ทัพใหญ่

แสงแดดยามเช้ารินลงบนเส้นทางดินที่ทอดยาวขึ้นสู่เขาหมิงอวิ๋น รถม้าของศิษย์ใหม่สำนักหมิงต้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างเป็นระเบียบ ทุกคนแต่งชุดใหม่เอี่ยม หน้าตาตื่นเต้นปนเกร็ง เพราะนี่คือวันสำคัญ—วันรายงานตัวของผู้สอบผ่านสำนักอันดับหนึ่งในใต้หล้า

ทุกอย่างดูสงบ…จนกระทั่ง

โครม! แคว๊ก! อั่ก—เฮ้ยยยย!!

เสียงดังลั่นจนม้าหน้าเกือบสะดุ้งกระโดด ศิษย์หลายคนชะโงกหน้าออกมาจากรถม้า ระแวง ๆ

“มีสัตว์ร้าย?” “หรือพวกป่าเขากำลังต่อสู้กัน?” “หรือ…คนตกเขา?”

ทว่าเมื่อสายลมพัดกิ่งไผ่แหวกออกเล็กน้อย สิ่งที่ทุกคนเห็นทำให้เงียบกันไปสามวินาที ก่อนจะ—

“……หือ?”

จี้หยวนอั้น ศิษย์ใหม่หน้าตาหล่อพอจะเป็นพระเอกงิ้วได้ กำลัง ห้อยหัวอยู่กับต้นไม้ เชือกดักนายพรานรัดข้อเท้าตึงจนแกว่งไปมาอย่างน่าสงสาร เสื้อผ้าบิดเบี้ยว ผมสั้นปลิวฟูเหมือนลูกตำลึงสุกถูกโยนลอยลม

และใต้ต้นไม้นั้น— ไก่ป่าตัวหนึ่งวิ่งวนรอบต้นไม้ ร้องกุ๊กๆ อย่างสะใจสุดชีวิต

“ช่วย—ที—!! เลือดมันลงหัวหมดแล้ว!!” หยวนอั้นแกว่งไปมาราวกับผลไม้ที่โดนลิงเหวี่ยงเล่น

ศิษย์คนหนึ่งอ้าปากค้าง “เจ้าทำอะไรถึงได้…เอ่อ…ไปอยู่บนต้นไม้แบบนั้น?”

หยวนอั้นพยายามใช้มือปัดผมที่ร่วงลงมาปิดหน้า แต่เพราะห้อยหัวอยู่มันก็กลับลงมาเหมือนเดิม

“ข้า…แค่เห็นไก่ป่ามันตัวอ้วนดี ก็เลยอยากจับไปย่างกินตอนค่ำ! ใครจะไปรู้ว่ามีคนดัก—โอ๊ย!! หยุดแกว่งหน่อยได้ไหม!?”

ไก่ป่าเหมือนจะเข้าใจ มันกระโดดขึ้นก้อนหินเล็ก ๆ แล้วส่งเสียงกุ๊กหนึ่งทีเหมือนหัวเราะเยาะ