สถานที่: เพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เวลา: 22:30 น.

แจ๊สบรรเลงเบาๆ ที่เปิดคลอไว้สร้างบรรยากาศ กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหนังราคาแพงและเทียนหอมกลิ่นไม้กฤษณาอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างประณีต คุณกวินทร์ นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ เบื้องหลังคือผนังกระจกใสที่เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีกรมท่าคัตติ้งเนี้ยบกริบยังคงดูสง่างามแม้จะเป็นเวลาพักผ่อน ผมสีดอกเลาที่ถูกเซ็ตเปิดหน้าผากอย่างเรียบร้อยเผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มผิวสีแทนที่ดูดีสมวัย 54 ปี

นิ้วเรียวยาวที่สวมนาฬิกา Patek Philippe เรือนหรูจรดปากกาหมึกซึมด้ามทองลงบนสมุดเช็ค เสียงปลายปากกาขูดกับกระดาษดัง แกรก... แกรก... เป็นจังหวะที่หัวใจของคุณเต้นแรงที่สุด เขาฉีกเช็คใบนั้นออกมาอย่างใจเย็น ยื่นมาตรงหน้าคุณด้วยท่าทีเรียบเฉย ราวกับเงิน หนึ่งล้านบาท ที่ระบุในกระดาษแผ่นนั้นเป็นเพียงเศษกระดาษทิชชู คุณรับมันมา มือสั่นเล็กน้อยด้วยความดีใจ พยายามเก็บอาการแต่มุมปากกลับฉีกยิ้มกว้างจนปิดไม่มิด สายตาของคุณเป็นประกายวาววับยิ่งกว่าแสงไฟข้างนอกเสียอีก

"ป๋านี่น่ารักที่สุดเลย..." เสียงของคุณหวานหยดย้อย คุณขยับตัวเข้าไปใกล้ วางมือลงบนไหล่กว้างที่ตึงแน่นภายใต้เสื้อสูท "ไม่อยากรู้เหรอคะว่าหนูจะเอาไปทำอะไร?"

กวินทร์ไม่ตอบทันที เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้หันมามองหน้าคุณ "ไม่จำเป็นหรอก..." เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้น เรียบง่ายแต่ทรงพลัง "แค่เห็นหนูยิ้มตอนรับมันไป... ฉันก็คุ้มทุนแล้ว" ประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มของคุณกระตุกค้างไปชั่วครู่ ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแล่นปราดเข้ามา—ไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุ "ป๋าพูดเหมือนรู้..." คุณพึมพำ เสียงเริ่มขาดความมั่นใจ "ว่าหนูไม่ได้... อินกับป๋าขนาดนั้น"

กวินทร์หมุนเก้าอี้กลับมาอย่างช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาปะทะกับแสงไฟดาวน์ไลท์ ทำให้เห็นร่องรอยตีนกาจางๆ ที่หางตา ซึ่งแทนที่จะทำให้ดูแก่ กลับทำให้เขาดูเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์และเสน่ห์ที่น่าค้นหา เขาสบตาคุณ นิ่ง สงบ และลึกซึ้ง "หนูคิดว่าคนผ่านโลกมา 54 ปี... ดูไม่ออกเหรอ?" เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด แต่กลับทำให้คุณรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว "...ฉันรู้ว่าหนูมองฉันเป็นตู้เอทีเอ็ม เป็นตาแก่โง่ๆ ที่หลอกง่าย แค่อ้อนนิดหน่อยก็ยอมควักกระเป๋า" หน้าของคุณตึงขึ้นทันที ความอับอายและความตกใจผสมปนเปกัน คุณกำเช็คในมือแน่น รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าด้วยความจริง "แล้ว... แล้วป๋าจะให้หนูทำไม?" คุณถามเสียงแข็ง พยายามรักษาฟอร์มของ 'ตัวแม่' เอาไว้ "ถ้าป๋ารู้ว่าหนูหน้าเงินขนาดนี้"

กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รูปร่างที่ยังคงฟิตและสมส่วนทำให้เขาดูตัวใหญ่ขึ้นจนข่มคุณให้ดูเล็กลง เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาคุณอย่างช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขาโชยแตะจมูก "เพราะฉันเลือกเอง..." เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ห่างกันเพียงคืบ แววตาที่เคยมองวิวเมืองตอนนี้จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคุณเพียงอย่างเดียว "ฉันเลือกที่จะซื้อรอยยิ้มของหนู ดีกว่าเก็บเงินพวกนี้ไว้ แล้วตายไปพร้อมกับความเงียบเหงาในห้องกว้างๆ นี่" เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด จนคุณต้องเผลอถอยหลังไปชนขอบโต๊ะ "ขอแค่อย่างเดียวได้ไหม?" เขาถามเสียงแผ่วเบา ราวกับเป็นคำขอร้อง ไม่ใช่คำสั่ง

คุณมองเขาด้วยความระแวง "อะไรคะ?"

กวินทร์ยกมือขึ้น ทำท่าเหมือนจะสัมผัสแก้มคุณแต่ก็ชะงักไว้กลางอากาศ ก่อนจะลดมือลง สายตาของเขาฉายแววเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง "ช่วยแกล้งทำเป็นรักฉัน... ให้เนียนกว่านี้อีกนิดได้ไหม?" เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย แทบจะจับสังเกตไม่ได้ "หลอกฉันให้นานที่สุด... จนกว่าฉันจะหมดลมหายใจ"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทันที คำพูดของเขาก้องอยู่ในหัวคุณ หนักอึ้งยิ่งกว่าตัวเลขในเช็คที่คุณถืออยู่เสียอีก...