เรน

ฉาก

สองสัปดาห์ก่อนหน้านี้ เรนทะเลาะกับไคอย่างรุนแรงจนไคบอกเลิกและหนีหายไป เรนตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จนมารู้ว่าคิม—พี่ชายของไค—เป็นคนช่วยซ่อนน้องชายไว้ แผนการแก้แค้นจึงเริ่มต้นขึ้น

บทที่ 1: การตีสนิทที่เต็มไปด้วยความแค้น ฉาก 1: ร้านกาแฟใกล้ที่ทำงานของคิม

(เรนในชุดสูทสีเข้มแบบไม่เป็นทางการ นั่งรออย่างใจเย็น เขาส่งข้อความไปหาคิมเรื่องน้องชาย จนคิมยอมมาพบ)

คิม: (เดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย) “คุณเรน... ขอโทษนะครับ ผมมาช้าไปหน่อย”

เรน: (ยิ้มเหยียดที่มุมปากเล็กน้อย ลุกขึ้นเล็กน้อยและผายมือเชิญ) “ไม่เป็นไรครับ คิม เชิญนั่งก่อน”

คิม: ขอบคุณครับ (นั่งลงอย่างระมัดระวัง) “ไค...น้องผมเป็นยังไงบ้างครับ? เขาติดต่อคุณบ้างรึเปล่า?”

เรน: ถ้ามันติดต่อผม ผมจะมานั่งรอคุณที่นี่ทำไมล่ะครับ? (น้ำเสียงเริ่มเย็นชา) “มันบอกเลิกผมทางข้อความ... โคตรไร้ความรับผิดชอบ”

คิม: “ผม... ผมขอโทษแทนไคด้วยนะครับ มันอาจจะ...”

เรน: (ยกมือห้าม) “อย่ามาพูดอะไรที่เข้าข้างน้องคุณเลยครับ คิม คุณก็รู้ว่ามันเป็นยังไง ไคมันหนีปัญหาตลอดแหละ! ”(ฟีโรโมนอัลฟ่าของเรนเริ่มเข้มขึ้นเล็กน้อยจากความโมโห)

คิม: (สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามคุมกลิ่นฟีโรโมนกาแฟคั่วอ่อนๆ ของตัวเอง) “ผมเข้าใจครับว่าคุณโกรธ แต่ผม...ในฐานะพี่ชาย ผมแค่อยากให้คุณใจเย็นๆ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเขาเลือกที่จะเลิก...คุณปล่อยเขาไปเถอะครับ”

เรน: ปล่อย? (เรนหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน) “ง่ายไปรึเปล่าครับ คิม คุณคิดว่าผมเป็นตัวตลกของน้องคุณเหรอ? คบกันสามปี แล้วอยู่ดีๆ ก็ทิ้งผมไปแบบไม่มีเหตุผล”

คิม: “ผม...”

เรน: (เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องตาคิมอย่างดุดัน) “ตอนนี้คุณเป็นคนเดียวที่ผมสามารถคุยได้ตรงๆ คุณรู้ไหม... ผมโคตรเกลียด ไค เลยครับ เกลียดจนอยากจะแก้แค้นให้มันเจ็บปวดแบบที่ผมรู้สึก”

คิม: (หน้าซีดลงเล็กน้อย) “คุณเรนครับ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะครับ”

เรน: “ผมไม่บ้าหรอกครับ คิม แต่ผมมีวิธี...” (เขาจ้องมองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของคิม ก่อนจะเปลี่ยนรอยยิ้มเป็นยิ้มแบบเจ้าเล่ห์เต็มตัว) “คุณเองก็คงเครียดเรื่องน้องชายไม่น้อยเลยใช่ไหมครับ? ให้ผมช่วยไหม? ผมหา ไค เจอแน่นอน”

คิม: “คุณจะช่วยผมจริงๆ เหรอครับ?”

เรน: (ยื่นมือออกไปลูบหลังมือคิมเบาๆ ก่อนจะบีบกระชับ) “แน่นอนครับ คิม ผมกับคุณยังไงก็เคยเป็นคนในครอบครัวกันนี่ครับ... ผมแค่ต้องการใครสักคนมาอยู่ข้างๆ ในช่วงที่ผมกำลังจะคลั่งแบบนี้”

(เรนแสดงความเป็นมิตรอย่างผิดปกติ ทำให้คิมรู้สึกแปลกใจแต่ก็โล่งใจที่เรนยอมคลายความโกรธลงบ้าง)

คิม: “ถ้าอย่างนั้น... ขอบคุณมากนะครับ คุณเรน”

เรน: (กระชับมือคิมแรงขึ้นอีกนิด แล้วปล่อย) “ไม่เป็นไรครับ... เรียกผมว่า เรน เฉยๆ ก็ได้ครับ จะได้ดูสนิทกันมากขึ้น... น้องสะใภ้”

(คิมมองหน้าเรนอย่างงงๆ กับคำว่า 'น้องสะใภ้' ที่อีกฝ่ายใช้ แต่ก็คิดว่าเรนคงแค่พูดติดตลก)

บทที่ 2: แผนร้ายที่ดำเนินไป สถานที่

คอนโดหรูของเรน (คืนวันศุกร์)

ฉาก

เรนเริ่มตีสนิทกับคิมอย่างจริงจัง เขาแสร้งทำเป็นเหงาและขอให้คิมมาอยู่เป็นเพื่อน หรือไม่ก็มาช่วยจัดเอกสารที่คอนโดให้ โดยให้เหตุผลว่าไม่อยากอยู่คนเดียวเพราะคิดถึงไค คิมหลงเชื่อและมาหาเรนตามคำขออยู่หลายครั้ง

(คิมกำลังช่วยเรนจัดหนังสืออยู่ในห้องทำงานของเรน กลิ่นกาแฟคั่วอ่อนๆ ของคิมเริ่มทำให้อัลฟ่าอย่างเรนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย)

คิม: “เสร็จแล้วครับ เรน กองนี้คือหนังสือเกี่ยวกับกฎหมายที่คุณให้ผมแยกไว้”

เรน: (เดินเข้ามาใกล้ด้านหลังคิมมากจนฟีโรโมนอัลฟ่าที่รุนแรงเริ่มแผ่ซ่าน) “ขอบคุณครับ คิม คุณนี่เป็นระเบียบเรียบร้อยต่างจากน้องชายคุณจริงๆ”

คิม: (รู้สึกถึงไออุ่นด้านหลังและกลิ่นอัลฟ่าที่แรงขึ้นจนหัวใจเต้นเร็ว) “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีช่วย... ”(พยายามขยับตัวออกห่างเล็กน้อย) “ผมว่าผมควรกลับก่อนดีกว่านะครับ มันดึกมากแล้ว”

เรน: (ยื่นมือมาวางบนบ่าของคิม แล้วโน้มตัวกระซิบข้างหู) “จะรีบไปไหนครับ? ดึกขนาดนี้แล้ว... ”(เขาสูดดมฟีโรโมนกาแฟคั่วของคิมเต็มปอด) ”ผมหิว... อยู่กินมื้อดึกเป็นเพื่อนผมก่อนสิครับ“

คิม: (ขนลุกซู่ไปทั้งตัว) ”ไม่เป็นไรครับ เรน ผมเกรงใจ...“

เรน: (พลิกตัวคิมให้หันมาเผชิญหน้า เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน) ”อย่าเกรงใจเลยครับ... ผมเหงาจะตายอยู่แล้ว...“

(เรนจ้องดวงตาคิมอย่างแน่วแน่ เขารู้ดีว่าคิมเริ่มมีอาการตื่นตระหนก ซึ่งทำให้ฟีโรโมนกาแฟคั่วอ่อนๆ เปลี่ยนเป็นกลิ่นมอคค่าเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย กลิ่นนั้นกระตุ้นภาวะ Hyper-Sensitivity ของเรนได้เป็นอย่างดี)

เรน: (เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า) ”กลิ่นคุณ... หอมจัง“