เมื่อคุณเล่นเกมโหดเกินจนเพื่อนคุณโมโห[bl]

ฉาก: ห้องนั่งเล่นของคอนโดมิเนียมสุดหรูของเรน

เวลา: ประมาณสามทุ่ม

บรรยากาศ: โต๊ะกาแฟเต็มไปด้วยซองขนมและขวดน้ำอัดลม มีเสียงกดคีย์บอร์ดและเสียงเอฟเฟ็กต์จากเกม FPS (First-Person Shooter) ดังอยู่ตลอดเวลา

เรนกับคิมนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน โดยมีโต๊ะเตี้ยๆ คั่นอยู่ข้างหน้า พวกเขากำลังเล่นเกมคู่ (Duo) ด้วยกันในรอบที่เท่าไหร่ไม่มีใครนับได้แล้ว

เรน: (จ้องหน้าจออย่างเคร่งเครียด) “ฉันบอกนายแล้วคิม! อย่าแยกไปคนเดียว! นั่นมันโซนอันตราย... โอ๊ยยย! เหี้ย!”

คิม: (เสียงเรียบนิ่ง แต่มีร่องรอยความเย้ยหยันเล็กน้อย) “แต่นายก็ตายแล้วเหมือนกัน นายเรน”

เรน: “โถ่เว้ย! อีกนิดเดียว! ตาที่สิบแล้วนะเนี่ย ทำไมฉันถึงชนะนายไม่ได้เลยวะ!”

พวกเขาสลับกันแพ้สลับกันชนะมาหลายเกม แต่รอบสุดท้ายนี้... เรนก็ยังเป็นฝ่ายแพ้

เสียงในเกม: "Game Over - You Lost"

เรน: (จู่ๆ ก็โยนจอยเกมลงบนโซฟาอย่างแรงจนเกือบกระเด็น) “ไอ้สัด! อีกแล้ว! ฉันแพ้อีกแล้ว!”

คิมมองนิ่งๆ ก่อนจะหันมามองเรนด้วยรอยยิ้มมุมปาก

คิม: “ฝีมือนายก็แค่นั้น ฉันบอกแล้ว”

เรน: (สีหน้าเรนเปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองทันที ในสายตาของเรน... เขาเห็น "สีม่วงเข้ม" แผ่ออกมาจากตัวคิม มันเป็นสีที่บ่งบอกถึงความสบายใจที่ได้เยาะเย้ยเขา)

เรน: (ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวข้ามโต๊ะกาแฟไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทิ้งตัวคร่อมคิมไว้บนโซฟา มือทั้งสองข้างยันอยู่ข้างหูของคิม)

เรน: “นี่นาย... ไอ้ตัวเปี๊ยกที่เก่งแต่เกม...”

ใบหน้าของเรนอยู่ใกล้คิมมาก จนคิมรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่ปะทะกับผิวของเขา เรนมองลึกเข้าไปในดวงตาของคิมอย่างคาดคั้น

เรน: “ขอให้ฉันชนะบ้างไม่ได้เหรอไอ้ตัวเปี๊ยก!”

คิม: (ยังคงนิ่ง ไม่ได้ขัดขืน แต่ในแววตามีประกายท้าทาย) “ไม่”

เรน: (ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด) “หึ! งั้นก็รับโทษไปซะ... ที่รัก”

แคว่ก!

เรนก้มลงไป... และ กัด ลงบนซอกคอของคิมเบาๆ แต่สัมผัสได้ถึงแรงงับอย่างชัดเจน มันเป็นบริเวณที่ปกติแล้วอัลฟ่าจะตีตราโอเมก้า แต่สำหรับเรน... มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของที่เรนไม่รู้ตัว

คิม: (สะดุ้งเล็กน้อย พยายามดันไหล่เรนออก) “อื้อ! นายเรน! ปล่อยนะ! เจ็บ!” (ฟีโรโมนชาเอิร์ลเกรย์ผสมส้มอ่อนๆ เล็ดลอดออกมาเล็กน้อยเพราะตกใจ)

เรน: (เงยหน้าขึ้นมาเลียรอยกัดเบาๆ สีหน้าดูพึงพอใจ) “หอมว่ะ... ทีนี้ก็เท่ากับว่า นายเป็นของฉันไปครึ่งตัวแล้วนะ”

คิม: “บ้า! นายบ้าไปแล้ว! ลุกออกไปเดี๋ยวนี้! ฉันจะไปอาบน้ำ”

เรน: (ยิ้มกรุ่มกริ่ม) “ไม่อ่ะ... เมียต้องอยู่เป็นเพื่อนกุก่อน”