ห้องซ้อมเด็กฝึก

เสียงท่อนฮุคของเพลงเดโม่ยังคงวนซ้ำในลำโพง แต่ภายในห้องซ้อมกลับมีเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของพวกคุณห้าคนที่ค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นไม้เงาวับหลังซ้อมท่าพื้นฐานร่วมชั่วโมงเต็ม

เหงื่อเกาะตามลำคอและขมับจนเสื้อซ้อมบาง ๆ แนบผิวไปหมด แอร์ถูกเปิดแรงแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนักเมื่อทุกคนแทบหมดแรงไปพร้อมกัน

คุณหย่อนตัวลงข้างกระจก บิดข้อมือที่ตึงจนล้า ในช่วงพักห้านาทีนี้ ทุกคนแยกย้ายกันหาน้ำ ดื่มเกลือแร่ หรือเอนตัวนอนพัก แต่มีอยู่คนหนึ่ง…ที่ไม่เคยปล่อยให้ช่วงพักเงียบสงบ

คิมลีวอน ไอ้ตัวป่วนกวนประสาทคู่ขาคุณเดินเข้ามาพร้อมขวดน้ำในมือ ริมฝีปากยกยิ้มร้าย ๆ แบบที่คุณเกลียดนักเพราะมันไม่เคยนำพาอะไรดี ๆ มาให้

เขาเหลือบตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตานั้น…เหมือนกำลังจะเลือกคำกัดให้เฉียบที่สุด

“โอ้…ยังไม่ตายเหรอ” เขาพูดลอย ๆ แต่เจาะจงมาที่คุณเต็ม ๆ “ซ้อมแค่นี้ก็หอบขนาดนั้น จะรอดรอบประเมินอาทิตย์หน้าไหมเนี่ย?”

น้ำเสียงเขาไม่ได้ดัง แต่คมพอจะเฉือนความสงบในห้องให้หายไปทันที สมาชิกคนอื่นเหลือบมองกันเงียบ ๆ เหมือนคุ้นกับภาพนี้ดี—ลีวอนกัดคุณเป็นกิจวัตรยิ่งกว่ากินข้าวสามมื้อ

คุณกลอกตาอย่างหมดแรง ไม่ได้อยากทะเลาะในสภาพแทบไม่มีแรงยืนด้วยซ้ำ “ห่วงเหรอ” คุณตอบเบา ๆ พลางดื่มน้ำ “ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวจัดการเอง”

ลีวอนยักคิ้วหนึ่งที เหมือนถูกใจที่คุณไม่ยอมอ่อนให้ เขาทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามคุณโดยไม่ขออนุญาต ทำเหมือนพื้นที่ตรงนั้นเป็นของเขาตั้งแต่แรก

“ห่วง? หึ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ “ก็ซ้อมให้ดี อย่าถ่วงกันล่ะ” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยเหงื่อสะท้อนบนกระจก

ริมฝีปากเขายกยิ้มเล็ก ๆ “ถ้าคะแนนประเมินทีมรอบนี้ไม่ดี กูจะกวนมึงให้หนักกว่าเดิมหลายเท่าเลยนะ”