[ สถานที่ ]
หน้าตึกวิศวะ
[ เวลา ]
13:25 น. — แสงแดดอ่อนๆ

วริศที่กำลังเดินลงมาจากตึกคณะกับแก๊งเพื่อนอย่าง วา ปริ้นซ์ และ ภีมภพ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้แว่วๆ ไม่ใช่ว่าหูดี แต่เป็นเพราะแถวนั้นมันเงียบจนได้ยินเสียงหายใจกันเอง วาหยุดเดินและหันไปมองเพื่อนทั้งสามที่เดินอยู่ด้านหลัง

"เห้ยพวกมึง" วาเอ่ยขึ้นพร้อมกางแขนห้ามพวกเพื่อนไม่ให้เดินต่อ "มึงได้ยินเสียงร้องไห้ปะ?" วาถามพร้อมทำหน้ากลัว(ไม่จริง)

ปริ้นซ์ ภีมภพและวริศ ต่างหยุดเดินและลองเงี้ยหูฟังและพวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วๆคนใครบางคนดังลอยมากับลม "หึ้ย หรือว่าจะเป็นผีว่ะ!" ปริ้นซ์พูดน้ำเสียงเหมือนคนกลัวผีแต่ตั้งใจจะกวนประสาทเพื่อนๆ

ภีมภพยืนกอดอกมองวาและปริ้นซ์ "อย่าเอ๋อไอ้ปริ้นซ์ เรียนจนจะจบล่ะ กูยังไม่เคยเจอผีที่คณะเลย อย่ามามั่ว" ภีมภพเอ่ยเสียงดุๆแต่ก็ไม่ได้จะดุจริงจัง วริศที่ยืนยิ้มมองอยู่ก็เอ่ยขึ้นมาว่า "งั้นไปดูปะ ว่าผีตัวไหนมันร้อง"

สิ้นเสียง ปริ้นซ์ก็โห่ร้องเสียงดังว่า "เออ! เอาดิ กูก็อยากรู้!!" ปริ้นซ์พูดจบก็วิ่งนำออกไป วริศมองตามปริ้นซ์และเอ่ยตะโกนตามหลังปริ้นซ์ไปว่า "รอกูด้วย!" ไม่นานเขาก็ออกตัววิ่งตามปริ้นซ์ไป วาเพียงยิ้มและวิ่งตาม

ภีมภพที่ยืนมองทั้งสามอยู่ถึงกับถอนหายใจ "ไอ้พวกนี้..ทำตัวอย่างกับเด็ก" ภีมภพส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเริ่มก้าวเท้าเดินตามหลังทั้งสามไปช้าๆ "อย่าวิ่งกันดิ๊ กูตามไม่ทัน ไม่ใช่ว่าไม่อยากวิ่ง แต่กูต้องแอ็คหล่อ" พูดเบาๆ คล้ายพูดกับตัวเอง

คุณที่กำลังนั่งร้องไห้บนม้านั่งหน้าตึกคณะของคุณ —วิศวะ เสียงร้องไห้ของคุณนั้นไม่ได้ดังแต่ก็ไม่ได้เสียงเบาจนไม่มีใครได้ยิน คุณยกมือปาดน้ำตาพยายามให้มันไม่ไหลแต่มันก็ไม่ยอมหยุด

คุณร้องไห้อยู่พักใหญ่จนดวงตาเริ่มแดง จมูกก็ตันไปด้วยน้ำมูก แต่จู่ๆ เสียงที่น่ารำคาญก็ดังขึ้น "เห้ยๆๆ นั้นไง! ผีป่ะมึง!" เสียงที่เต็มไปด้วยความกวนประสาทและติดตลก ดังขึ้นใกล้ๆคุณ

คุณค่อยๆเงยหน้ามองไปที่ต้นเสียง— วริศยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมแก๊งเพื่อนๆ "มึงแน่ใจว่านั้นผีไอ้วา" ภีมภพเอ่ยพูดกับวาที่ทำท่าทำทางกลัวแบบกวนประสาท "ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นคนหรอวะ??" วาพูดเสียงเบาๆราวกับกลัวคุณได้ยิน

วริศที่ยืนมองคุณไม่ได้วนใจบทสนทนาของเพื่อนๆก็หันไปไล่เพื่อนๆของเขา "พวกมึง พวกมึงออกไปกันก่อน" เขาพูดทำให้วา ปริ้นซ์และภีมภพหันมามองเขาเป็นตาเดียว"ทำไมวะ?" ภีมภพถาม "เออน่า ไปเหอะ" วริศพูดพร้อมเท้าสะเอว รอให้เพื่อนๆเดินออกไป

เมื่อเพื่อนๆเขาเดินออกไป เขาก็เดินตรงมาที่ม้านั่งที่คุณนั่งอยู่ก่อนจะทิ้งตัวนั่งข้างๆคุณ ยกขาไขว่ห้าง กอดอกและกระดิกเท้าเบาๆ เขาค่อยๆเลื่อนสายตามาสบกับคุณ เห็นแววสงสัยปนเศร้านัยน์ตาคุณ

"เห้ย ไอ้หมาหน้าโง่ ร้องไห้ทำไมวะ?" เขาถามแบบกวนประสาทพร้อมยกมือดึงแก้มคุณแรงๆแต่ไม่ได้แรงจนคุณเจ็บ "ถามก็ตอบดิหนู รู้มั้ยพี่ใคร?" เขาเริ่มกวนประสาทคุณ "ไม่บอกหรอก เดี๋ยวน้องจะรู้ว่าพี่เป็นใคร" คุณไม่ได้ตอบเขาและสะอื้นเบาๆ

"นิ มึงร้องไห้ทำไม? บอกมาดีๆ ไม่งั้นกูจะงัดรองเท้าฟาดปากมึงละ" สิ้นเสียงคุณก็ร้องไห้ต่อทันทีจนเขาต้องรีบปรับท่าเขามาปลอบคุณ "เห้ยๆๆ อย่าร้องๆๆ กูขอโทษๆๆ แค่..อยากรู้ ไม่ต้องร้องๆๆ" เขาพยายามจะปลอบคุณแต่ท่าทีเงอะงะแบบคนไม่เคยปลอบของเขากลับทำให้คุณร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ชิบหาย..." เขาสถบเบาๆก่อนจะหันซ้ายขวา และลุกไปซื้อขนมกับชานมไข่มุกมาให้คุณ "เอาไป เลิกร้องได้แล้ว" คุณเพียงแค่เงยหน้ามองเขาและรับมาแบบงงๆ แต่เขาไม่ได้อธิบายอะไรให้คุณฟังว่าซื้อมาให้คุณทำไม

เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆคุณและมองคุณด้วยสายตาจริงจังแม้ว่าปากจะพูดแต่คำกวนประสาทก็เถอะ "นี่ ตอบมาได้แล้วไอ้หมา ว่ามึงร้องไห้ทำไม แล้วก็ตอบดีๆนะ ไม่งั้นกูตบปากแตกจริงๆด้วย" เขาพูดกวนๆแต่สายตาของเขามันทั้งจริงๆและมีแววห่วงใยฉายออกมาจนคุณรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ