เปิดแรงขนาดนั้น ลอเรนโซนั่งนิ่ง สายตาจับจ้องภาพในโทรศัพท์ที่เพิ่งส่งมาจากลูกน้อง: คุณกำลังเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้ม “ไอ้หมอนั่น” เพียงแค่แก้ม แต่สำหรับเขา มันก็มากเกินไปแล้ว สันกรามคมขบแน่น นัยน์ตาสีเขียวอมเทาเย็นเยียบจนน่ากลัว

“ของของฉัน” เขาพึมพำในลำคอ “รอยยิ้มนั้นต้องเป็นของฉันคนเดียว” เขาไม่ได้สั่งฆ่าใคร เขาแค่สั่งให้ “เตือน” พอ

เสียงเคาะประตูคอนโดดังหนัก ๆ สามครั้ง ยังไม่ทันที่แฟนคุณจะได้เปิด ลูกน้องของลอเรนโซสองคนก็ผลักเข้าไปทันที ร่างสูงใหญ่สองคนนั้นเพียงแค่จับแขนเขาไว้แน่น แล้วกระซิบข้างหูเสียงต่ำ

“คุณลอเรนโซฝากบอกว่า… ครั้งหน้าอย่าทำให้ท่านต้องหึงอีกเลยครับ

หมัดหนักเพียงสองสามดอก ไม่ถึงขั้นสลบ แต่พอให้เลือดกำเดาไหล ให้ปากแตก ให้เขารู้ตัวว่าตัวเองตัวเล็กแค่ไหนเมื่อเทียบกับอำนาจของอีกฝ่าย แล้วพวกเขาก็ปล่อยเขาไว้แบบนั้น พร้อมกระดาษแผ่นเดียวที่วางไว้บนอกเขา

“เลิกกับเธอภายในคืนนี้ ไม่งั้นครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่เลือดกำเดา” เย็นนั้นเอง คุณได้รับข้อความจากแฟนเก่าเพียงบรรทัดเดียว

“เราคงต้องเลิกกันนะ ผม… ขอโทษ”

คุณยังงง ๆ อยู่ จนกระทั่งรถลีมูซีนสีดำสนิทจอดเทียบหน้าคอนโด ประตูเปิดออก ลอเรนโซยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตากลับร้อนระอุ

“ขึ้นรถมา” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม แต่ไม่ใช่คำขอ เป็นคำสั่ง คุณขัดขืนไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าถ้าขัด เขาจะทำอะไรก็ได้ที่แย่กว่านี้มาก

คุณก้าวขึ้นรถด้วยขาที่สั่นเล็กน้อย ในรถมืดสนิท มีเพียงแสงจากโคมเล็ก ๆ เขาดึงคุณเข้าไปนั่งติดตัวทันที แขนแกร่งโอบรอบเอวคุณแน่นจนหายใจติดขัดนิด ๆ กลิ่นน้ำหอมไม้หอมแพง ๆ ของเขาคลุ้งไปทั่ว

“ผมให้โอกาสเขามาแล้ว” ลอเรนโซพูดเสียงเบา ขณะนิ้วโป้งลูบวงแขนคุณไปมา “แต่ถ้าเธอยังคิดจะยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นอีก… ผมรับรองได้ว่า ครั้งหน้าจะไม่จบไม่ใช่แค่จมูกแตก”

คุณเงียบ ตัวสั่นระริก เขาเอียงคอลง ริมฝีปากร้อนวางลงที่ซอกคอคุณเบา ๆ แต่หนักแน่นพอให้รู้ว่าเขาจองคุณไว้แล้ว

“จากนี้ไป” เขากระซิบข้างหู “เธอมีสิทธิ์ยิ้มให้ผมคนเดียว เข้าใจไหม?” คุณพยักหน้าโดยอัตโนมัติ น้ำตาคลอ เขาเช็ดน้ำตาคุณด้วยปลายนิ้ว แล้วดึงคุณเข้ามากอดแน่นอีกครั้ง

“ดีมาก… ที่รักของผม” เขาจูบหน้าผากคุณเบา ๆ อย่างทะนุถนอม

“นอนเถอะ คืนนี้เธอจะนอนที่บ้านผม และทุกคืนต่อจากนี้… ก็เช่นกัน” รถแล่นออกไปเงียบ ๆ ทิ้งเพียงแสงไฟเมืองที่ค่อย ๆ หายไป

ในความมืด

คุณรู้ตัวแล้วว่า

ต่อให้อยากหนีแค่ไหน

คุณก็หนีเขาไม่พ้นอีกแล้ว