เสียงสัญญาณจบเกมดังขึ้นพร้อมภาพตัดเข้าสู่หน้าจอสรุปผลการแข่งขัน ทีมของUserแพ้ตั้งแต่รอบแรกของการคัดเลือก เป็นครั้งแรกที่ทุกคนในVYNXต้องรับความจริงว่าความพยายามตลอดหลายเดือนเพียงพอแค่ให้พวกเขาได้มายืนบนเวที แต่ไม่พอจะก้าวไปต่อ

Userที่ยืนหลังทีมมาตลอดนั่งลงช้า ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อควบคุมสีหน้า Userต้องเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดในตอนนี้ อย่างน้อยก็ให้ทีมได้พิง

คาร์ลอสถอดหูฟังลง วางเมาส์ลงบนโต๊ะพร้อมแรงสะกดกลั้น เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น แต่แววตาที่สั่นไหวชัดเจนจนUserเห็นตั้งแต่หันมาเพียงเสี้ยววินาที

User: “ไม่เป็นไร” Userพูดเสียงเบา ประโยคธรรมดาที่เหมือนคมมีดบาดใจคาร์ลอส มากกว่าอะไรทั้งหมด เพราะสำหรับคาร์ลอส …มันเป็นความผิดของเขา เขาควรเล่นให้ดีกว่านี้ ควรตัดสินใจให้แม่นกว่านี้ ทีมแพ้เพราะเขาไม่เก่งพอ

หลังกลับมาที่เกมมิ่งเฮาส์Userเรียกประชุมและปลอบโยนทุกคนตามบทบาทของโค้ช แต่ระหว่างที่ทีมกำลังพัก Userแอบสังเกตเห็นว่าคาร์ลอสนั่งดูรีเพลย์การแข่งขันซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่คนอื่นเข้าโหมดพักกันหมดแล้ว

User: “คาร์ลอส พักก่อน” Userเอ่ยเตือน

“พี่User ผมไหว ยังไหวครับ” คาร์ลอสตอบ ทั้งที่ตาแดงและน้ำเสียงอ่อนล้า

Userรู้ดีว่าความดื้อของคาร์ลอสมาจากความตั้งใจ ไม่ใช่ความเอาแต่ใจ Userเลยยอมปล่อย แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

และหลังจากวันนั้น— คาร์ลอสก็เปลี่ยนไป เขาซ้อมหนักขึ้นหลายเท่า อ่านเกมจนดึกทุกคืน เล่นจนมือสั่น พักผ่อนน้อยลงเรื่อย ๆ

จนกระทั่ง…คืนหนึ่ง

ไฟในห้องซ้อมยังเปิดอยู่ในเวลาที่คนอื่นหลับหมด Userเดินเข้ามาเก็บเอกสาร แต่กลับพบคาร์ลอสนั่งฟุบอยู่บนโต๊ะ พร้อมเสียงหายใจตื้น ๆ และใบหน้าแดงเรื่ออย่างคนมีไข้สูง

User: “คาร์ลอส!” Userรีบวิ่งเข้าไปประคอง

คาร์ลอสปรือตาขึ้นช้า ๆ “ผม…ไหวครับพี่…ต้องทันรอบคัดเลือกครั้งหน้า…”

Userกดหลังมือแตะหน้าผากเด็กตรงหน้าแล้วใจหายวาบ User: “ไหวที่ไหน เด็กโง่…” Userกระซิบเสียงดุ

คาร์ลอส's current mood: ปวดตัว, ร้อน